การใช้จ่ายอย่างประหยัด : หน้า 86/252

บริบูรณ์ ผ่อนผันใช้จ่ายแต่การที่ควร เพียงแต่ไม่ปฏิกูล เหลือเกินเท่านั้น ก็ไม่มีท่านผู้ใดจะติฉินได้ เท่านั้นก็เห็นว่า พอแล้ว ถ้าเราขึ้นฟุ้งเฟ้อเป้อเย้อกะฐินบกเกินไปจะไม่ดี ควร สงบเสงี่ยมตน เช่นเขาว่า “หวีหัวแต่พอเกล้า กินเหล้าแต่ พอเมา” ถ้าหาไม่จะเกิดความเดือดร้อน และชักนำให้เรา ประพฤติชั่วได้ด้วยความประมาท เพราะธรรมดาคนเมื่อทำ ชั่วหลวมตัวเข้าไปมาก เหลือที่จะแก้ไขด้วยทางตรง ๆ ที่ สุจริตแล้ว มันก็ต้องเลยแก้ไปด้วยทางคนที่ทุจริต เสียผู้ เสียคนไปด้วยความจําใจแลจวนตัวเข้า ต่าง อีกอย่างหนึ่ง อย่าให้เป็นเช่นแม่ค้าขายผัก ฤาของ ๆ คอนเรือกระเดก ๆ ขายของยังค่ำ และตื่นไปซื้อ ของและทำของขายถ้าเที่ยวเร่ขาย เหน็ดเหนื่อยไม่ใช่น้อย พอค่ำลงก็ไปดูเกฤาลคร และประพฤติเล่นการพนัน ต่าง ๆ กลับมาก็เตรียมทำของ ฤาแต่มืดก็ต้องไปซื้อของ ขายของอีก เวียนกระทำเช่นนี้เสมอ ได้กำไรมาก็พอหมดไป กับเกลคร และการเล่นต่าง ๆ เช่นนี้ เป็นที่น่าอนาถใจ เต็มที่ เปลืองแรงเปลืองอายุไม่น้อย ยังจะเสียอะไรต่อ อะไรอีก ในประเภทเช่นนี้ไม่น่าประพฤติเลย ออกสนุกสนาน บ้าง ก็เพียงแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเถิด จงเป็นผู้รู้จักประหยัดการใช้จ่าย ๗๐ ต๋ารับยอดเลขา