ความเมตตาหรือความหิว : หน้า 23/170

ท่านเกิดนิมิตว่า มีชายคนหนึ่งเอาทรายมาถวาย ท่านเอื้อม มือหยิบไว้นิดเดียว ส่วนนายสำรวยกอบเอาไว้เต็มสองกำมือ หลังจากนั้นไม่กี่วัน นายสำรวยก็ป่วยเป็นไข้ทรพิษอาการ หนักมาก ส่วนตัวท่านเองอาการไม่หนักมากนัก พออาการ ของท่านทุเลาลงจึงรีบพาโยมน้องชายไปรักษาที่บ้านสองพี่น้อง แต่ไม่หายในที่สุดก็ถึงแก่กรรม เมื่อปลงศพเสร็จแล้วท่านจึง กลับมาที่วัดพระเชตุพนฯ ตามเดิม ขณะที่เรียนหนังสืออยู่ที่วัดพระเชตุพนฯ นั้น ท่านต้อง ลำบากในเรื่องบิณฑบาตเป็นอันมาก บางวันบิณฑบาตได้ไม่ พอฉัน บางวันได้เพียงสัมผลเดียว บางวันไม่ได้เลย เมื่อท่าน บิณฑบาตไม่ได้อาหารเลย ท่านก็ไม่ฉันของพระรูปอื่นซึ่งก็ได้ อาหารมาเพียงเล็กน้อย ท่านคิดว่าอย่างน้อยที่สุดถ้าจะต้อง ตายเพราะไม่ได้ฉันอาหาร ก็จะเป็นเหตุให้พระทั้งเมืองมี อาหารฉันเพราะว่าใครๆ จะเล่าลือกันไปทั่ว จนทําให้ชาว บ้านสงสารพระภิกษุไปตามๆ กัน อยู่มาวันหนึ่ง ท่านออกไปบิณฑบาตอยู่จนสายได้ข้าว เพียงหนึ่งทัพพีและกล้วยน้ำว้าหนึ่งผล กลับมาถึงกุฏิด้วย ความเหนื่อยอ่อนเพราะไม่ได้ฉันมา ๒ วันแล้ว เมื่อเริ่มลงมือ ฉันได้คำหนึ่ง ท่านเหลือบไปเห็นสุนัขตัวหนึ่งผอมโซเพราะอด อาหารมาหลายวัน ท่านแม้กำลังหิวจัดก็ยังมีความเมตตา ๒๓