พระมหาเทร รุ่นปี 2544 : หน้า 19/264

พระมหาเทร รุุ่นปี ๒๕๔๔ ๑๙ เพราะว่า ท้าวสักกะจอมเทพยังไม่ปราศจากราคา ไม่ปราศจากโกละ ไม่ปราศจากโมะ เป็นผู้มีความกลัว มีความหวาดสะดุ้ง หนีไปอยู่ ภูฆูหลาย ส่วนเรากล่าวอย่างนี้ว่า “ภูฆูหลาย หว่ามากกว่าความกลัว ควาหวาดสะดุ้ง หรือความขนพองสยองเกล้า พึงบังเกิดแกพวกเธอผู้อยู่ในป่า อยู่ที่คนไม้ หรืออยู่ในเรือนว่าง นี้นั่น พวกเธอพึงระลึกลึงเราตามคตเนื่อง ๆ เท่านั้นว่า ‘แม่เพราะเหตุนี้ พระผู้มีพระภาคพระองค์นี้เป็นพระอรหันต์ ตรัสรู้ด้วยพระองค์เองโดยชอบ เพียพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ เข้ใจไปดี รู้แจ้งโลก เป็นสารติฝึกผูควรฝึกได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นศาสดาของเทวาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นพระพุทธเจ้า (ผู้ยัง ผู้ตื่น ผู้บิณฑบาตแล้ว) เป็นผู้จําเนนกรรม’ เพราะว่า เมื่อพวกเธอระลึกถึงเราดตนเนื่อง ๆ อยู่ ความกลัว ความหวาดสะดุ้ง หรือความขนพองสยองเกล้าก็จากเกิดขึ้นก็จักหายไป ถ้าพวกเธอไม่ระลึกถึงเราตนเนื่อง ๆ นี้นั่น พวกเธอพึงระลึกถึงพระธรรมเนื่อง ๆ ว่า ‘พระธรรม อันพระผู้มีพระภาคตรัสไว้ดีแล้ว ผู้ปฏิบัติจะพึงเห็นชัดด้วยตนเอง ไม่ประกอบด้วยกาล ควรเรียกให้มาดู ควรน้อมเข้ามาในตน อันวิญญาณพึงรู้เฉพาะตน’