แรงบันดาลใจจากพระไตรปิฎก : หน้า 14/264

แรงบันดาลใจ จากพระไตรปิฎก กราบทูลถามปัญหาว่า “ข้าแต่ท่านพระโคดม เสนานะอันเงียบสงัด คือ ป่า โปร่งและป่าเขา อยู่ลำบาก ทำวิถีทางได้ยาก ในการอยู่โดดเดี่ยว ก็อธิษฐานได้ยาก ป่าทั้งหลายเห็นจะซักนำจิต ของภิษุผู้ยังไม่ได้สมาธิให้หวาดหวั่น” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัสถึงเหตุแห่งความสะดุ้งกลัว และไม่สะดุ้งกลัวของการอยู่ในเสนาสนะป่า ๑๖ ประการ มี กายกรรม วิจิกิจกรรม มโนกรรมบริสุทธิ์ เป็นต้น จากนั้นได้ตรัสเล่าเหตุการณ์เมื่อยังเป็นพระโพธิสัตว์ ไม่ได้ตรัสรู้ ทรงฝึกตนให้เอาชนะความหวาดกลัวที่เกิดขึ้น ขณะอยู่ในป่า โดยทรงทดลองไปอยู่ที่ อารามเจดีย์ วนเจดีย์ รุกขเจดีย์ อันน่าสะพรึงกลัว น่าขนพองสยองเกล้า ในคืนเดือนมิด ๑๕ คำ ๑๕ คำ และ ๘ คำ แห่งป่า เมื่ออยู่ในเสนาสนะนั้น เสียงสัตว์ป่า มา นกยุงทำไมให้ตกลงมา หรือ ลมพัดเศษไม้ไม่ให้ตกลงมา ความกลัวก็เกิดขึ้นกับพระองค์ จึงทรงดำริว่า “เพราะเหตุใร เราจึงคิดกลัว แต่เรื่องความกลัวอยู่ อย่างเดียว ทางดีดี เราควรจะกำจัดความกลัวและความขลาด ที่เกิดขึ้นแก่เราในอิริยาบทที่เราเป็นอยู่นั้นๆ เสีย เมื่อเรากำลัง (เดิน) จงกรมอยู่ ความกลัวและความขลาด