ความกลัวและการระลึกถึงพระรัตนตรัย : หน้า 31/168

ขนพองสยองเกล้านั้นยังไม่หายไป มีโมหะยังไม่ไปปราศแล้ว ภิรุ ฉม ทีนั้นท่านจึงแลดูชายธงเทวราชชื่อ อุตราสี ปลายีติ เป็นผู้ยังกลัว ยัง ว่าอีสานเถิด เมื่อท่านแลดูชายธง หวาด ยังสะดุ้ง ยังหนีไปอยู่ ท่านทั้ง ของเทวราชชื่ออีสานแล้ว ความ ๔ นั้น ยังกลัว ยังหวาดสะดุ้ง ยัง กลัวความหวาดสะดุ้ง ความขนพอง หนีไปอยู่ อหญฺจ โข ภิกฺขเว เอวํ ว สยองเกล้าของท่านจะหายไป ทามิ สเจ ตุมหานํ ภิกฺขเว อรญฺญ- เมื่อท่านแลดูชายธงของท่าน คตานํ วา รุกขมูลคตน์ วา สุญญา ทั้งสี่เหล่านี้ ความกลัวความหวาด คารคตานํ วา อุปฺปชฺเชยย ดูกร สะดุ้งความขนพองสยองเกล้าบางที ภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวอย่างนี้แล ก็หายไปบ้าง บางทีก็ไม่หายบ้าง ๆ กิสส เหตุ นั่นเหตุอะไรเล่า สกฺโก หิ ภิกฺขเว เทวานมินโท ดูกร ภิกษุทั้ง หลาย ท้าวสักกรินทรเทวราชผู้เป็น จอมของเทวดา อวีตราโค มีราคะ เมื่อท่านทั้งหลายไปอยู่ป่าแล้วไปอยู่ ที่โคนต้นไม้แล้ว ไปอยู่เรือนว่างเปล่า แล้ว ถ้าแม้ว่าความกลัวความหวาด ความสะดุ้งความขนพองสยองเกล้า เกิดขึ้นแก่ท่านทั้งหลายท่านทั้งหลาย ยังไม่ไปปราศแล้ว อวีตโทโส มี พึงระลึกถึงเราผู้ตถาคตเข้าเถิด เมื่อ โทสะยังไม่ไปปราศแล้ว อวีตโมโห ท่านระลึกถึงเราผู้ตถาคตแล้วกาลใด กาลนั้นความกลัวความหวาดสะดุ้ง ความขนพองสยองเกล้าของท่าน ทั้งหลายจะหายไป เมื่อท่านระลึก ถึงเราแล้ว ความกลัวความหวาด สะดุ้งขนพองสยองเกล้าไม่หายไป ทีนั้นท่านทั้งหลายพึงระลึกถึงพระ ธรรมเข้าเถิด เมื่อท่านทั้งหลาย ระลึกถึงพระธรรมเข้าแล้ว ความ กลัวความหวาดสะดุ้งความขนพอง สยองเกล้าของท่านไม่หายไป ที่นั้น ท่านพึงระลึกถึงพระสงฆ์เข้าเถิด เมื่อ ท่านระลึกถึงพระสงฆ์เข้าแล้ว ความ กลัวความหวาดสะดุ้งความขนพอง สยองเกล้าของท่านก็จะหายไป ที่ท่านทั้งหลายระลึกถึงพระ พุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ความ กัลยาณมิตร ๒๗ .......... ธนวาคม ๒๕๓๙