การสร้างสภาธรรมกาย : หน้า 150/168

การสร้างสภาธรรมกาย เพื่อให้สาธุชนนับแสนนับล้าน วนเวียนมาใช้ เพื่อทำธรรมะ ของตนให้แจ้งเช่นนี้ จะมีอานิสงส์ทำให้เป็นที่รักใน หมู่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย เป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป มีส่วนทำให้ผู้อื่นเกิดปัญญา ที่แท้จริง ย่อมเป็นผู้ที่ไม่ว่าจะ เกิดในภพชาติใด ก็จะเป็นผู้มี ปัญญา สามารถสั่งสอนตนเอง ได้ ชีวิตจะไม่มีวันพลาดพลั้ง หลงผิด เขาจะทำอย่างไรต่อไปดี... ห้วง สร้างที่เขารังเกียจและเลี่ยงมาตลอด คิดที่ว้าวุ่นกับอดีตของเขาสะดุดหยุดลง มันมีอยู่ทั่วประเทศ โดยเฉพาะที่กำลัง รถของเขาอยู่ในความเร็วปกติของรถวิ่ง ปรากฏแก่สายตาของเขา มันใหญ่โต ทางไกลแล้ว เขาคิดถึงอนาคต รู้สึก เกินกว่าเขาจะคาดคิดได้ว่ามันคืออะไร เหน็ดเหนื่อยกับความดื้อรั้นที่ผ่านมา พ่อเป็นคนจริงเสมอ เขารู้จักพ่อดี เขา ไม่มีวันชนะพ่อด้วยการทำตัวสารเลว อย่างนี้ได้เลย... พ่อเคยรักเขา แล้ว เดี๋ยวนี้ล่ะ พ่อเกลียดเขาแล้วหรือ? วูบ หนึ่งของอารมณ์ เขาหวนนึกถึงความ สุขที่เคยได้รับในชีวิต แม้จะอึดอัดใน ความเข้มงวดของพ่อบ้าง แต่เขาก็ยัง บางทีเขาอาจเกิดมาเพื่อจะทำ สิ่งนี้ก็ได้ ก็ดูเถอะเขาหนีงานของพ่อ มาข้ามจังหวัดจู่ๆ เมื่ออยากจะพัก ก็ ยังมาพักในบริเวณที่มีการก่อสร้าง เขา คิดอย่างเริ่มมีอารมณ์ขัน สตาร์ทเครื่อง เพื่อไปค้นหาความจริงที่บริเวณก่อสร้าง น นน “สร้างสภา” “สภาคืออะไร” “ไว้ให้คนนั่งสมาธิ” มีความสุขมากกว่าใครอีกหลายคนมิใช่ หรือ เขาอยากให้วันเวลาเก่าๆ กลับมา วันเวลาที่พ่อภาคภูมิใจกับความสำเร็จ เขาได้คำตอบ พร้อมสายตาที่ เป็นขั้นเป็นตอนของเขา ที่มีพ่อคอยชี้ เหลือบไปเห็นจีวรเหลืองของพระภิกษุ ทางให้เป็นระยะๆ วันที่เขาเป็นลูกที่ดี หลายรูปในบริเวณนั้น....ท่าจะจริงที่คน วันที่พ่อเคยให้เหตุผลของการไม่มีภรรยา งานบอกเขาว่ากำลังสร้างสถานที่ให้คน ใหม่เมื่อแม่ตายว่า พ่อห่วงความสุข มานั่งสมาธิ ก็แล้วทำไมต้องสร้างเสีย ของเขามากกว่าความสุขของตัวเอง.... ใหญ่โต...เขาตั้งคำถามในใจและหลุด เขารักพ่อ ปากออกมา ไม่มีใครให้คำตอบแก่เขา รถชะลอความเร็วลงเมื่อเขาหัก เขายักไหล่ ไม่ใส่ใจคำตอบต่อไป พวงมาลัยเพื่อจอดรถที่ข้างทาง เขาไม่ เขาเดินห่างออกมา แต่ก็อดที่ ใส่ใจว่าพาตัวเองมาถึงที่ไหนแล้ว มัน จะหันกลับไปมองความใหญ่โตของสิ่ง ไม่ใช่เส้นทางถนนใหญ่ มันเบี่ยงเบน ก่อสร้างไม่ได้ มีความน่าพิศวงอยู่ที่นั่น มาตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าใกล้กรุงเทพฯเข้าไป เขากลับมาที่รถและจากที่นั่นมาพร้อม ทุกที เขาซบหน้าลงกับพวงมาลัยเพื่อ กับปัญหาค้างคาใจ มีความท้าทายก่อ หน้าขึ้น เอนตัวลงกับเบาะอย่างสบายๆ ดับความครุ่นคิดลงชั่วครู่ สักพักก็เงย ปั้นจั่นกว่าสี่สิบตัวปรากฏต่อสายตา มี ตัวขึ้นเงียบๆ ในใจเขา ถ้าคิดจะทำ งานอย่างพ่อ เขาอยากจะทำงานชิ้น สายตาของเขาทอดเรื่อยไปรอบบริเวณ ใหญ่ๆ อย่างที่เขาบังเอิญได้ไปเห็นมา การก่อสร้างขนาดมหึมาที่นี่ การก่อ ...จะบ้าไปได้...เขาปรามตัวเอง เราไม่ ได้อยากมีชีวิตอย่างพ่อสักหน่อย เขา กัลยาณมิตร ๑๔๖ ธันวาคม ๒๕๓๙