การแก้ปริศนาของมโหสถ : หน้า 147/168

ได้แล้วมิช้า ทั้งสี่พฤฒา ลูกมาด้วยพลัน เดินเคาะเยาะย่าง ไปข้างทรงธรรม์ กรบังคมคัล ถวายแด่ท้าวไท เมื่อนั้นภูเบศ พระองค์ทรงเดช วิเทห์ราชา พระองค์รำพึง คิดถึงปริศนา เสนกเข้ามา ตรัสถามทันใจ ดูก่อนอาจารย์ พินิจคิดอ่าน ได้การฤๅไฉน เสนกทูลว่า ปัญหานี้ไซร้ ข้าคิดมิได้ ใครจะรู้นา สมเด็จพันปี พระทัยยินดี จึงมีวาจา อาจารย์คิดได้ ว่าไปเถิดนา เราจะบอกให้ ตามข้อปริศนา อย่าช้าโดยหวัง e day ทั้งสนเซร น้ำใจเป็นพาล เสนกพฤฒา อย่าให้พลัดพราก ไปจากสถาน ทูลซึ่งคาถา เรียนมาแต่หลัง นึกว่าทําทาน คนพาลสคน ไม่รู้เค้ามูล กราบทูลให้ฟัง คิดแล้วมิช้า แต่ต้นหนหลัง ให้ทราบพระทัย จงมวาจา ท่านอย่าร้อนรน โปรดเกล้าเกศา จ๊กบอกคาถา มิช้าบัดดล เนื้อแพะ นา ย่อมมาชอบใจ ให้ทั้งสี่คน เรียนเอาบาลี ลูกท้าวพระยา เสนาผู้ใหญ่ ท่านจงลงไป แต่ก่อนร่อนไร ชอบใจมากมี นั่งที่ต่ำใต้ ตงเจโหด ตั้งใจให้ ข้าแต่ทรงศักดิ์ ยกมือประณม จึงสมบาลี อันเนื้อสุนัข ด้วยกันทั้งสี่ บอกบาลีไป พึงเกลียดพึงชัง ใครจักว่าดี ทั่วทั้งโลกีย์ ทั้งสี่พฤฒา ข้าแต่พันปี จงทราบมาทา เรียนเอาคาถา ไม่มาสงสัย นั่งยองประณม เจ้าบอกสอนให้ ชื่นชมดีใจ กลบทต่างกัน ว่าแพะสุนัข ไม่รู้เนื้อความ ได้รำเรียนมา เฒ่าไม่รู้จัก พร้อมพรักเสน่หา ทูลตามคาถา แต่พระกุมาร อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๔๓ ธันวาคม ๒๕๓๗