ลูกผู้ชายหัวใจทรนง : หน้า 148/168

เรื่องสั้น ลูกผู้ชายหัวใจทรนง เรื่อง : ตรัย สรณะ ภาพ : ลือพงศ์ ลีลพนัง กัลยาณมิตร ๑๔๔ ธนวาคม ๒๕๓๙ ...ไม่เอาถ่านอย่างนี้ แกจะไป ทำอะไรกินวะ” ผู้เป็นพ่อปรามาสอย่าง หัวเสีย หลังจากอบรมลูกชายวัยหนุ่ม ตั้งแต่เช้า แต่ผู้อ่อนวัยกว่าทำหูทวน ลมไม่ใส่ใจ ยิ่งทำให้ฝ่ายนั้นเพิ่มความ โกรธาหนักยิ่งขึ้น จึงหลุดปากออกไป ลูกชายหันกลับมามองทันควันทันทีที่ สนเสยง “ทำไมพ่อดูถูกผมอย่างนั้น” “เพราะฉันแน่ใจว่าดูไม่ผิดนะสิ” ผสมความสาแก่ใจที่ทำให้ลูกชายผงะได้ คนมีอาวุโสกว่าเหยียดยิ้มดูแคลนเพิ่ม เวียนวนอยู่รอบกายคนทั้งคู่ แววสลด ขึ้นไปอีก ดูเหมือนควันของ “ไฟ” จะ ปรากฏในดวงตาของลูกชายไม่เอาถ่าน นิดหนึ่ง “อย่างน้อยผมก็เลือดพ่อนั่น แหละ” เขายืดกายบอกอย่างทรนง “จะดูน้ำหน้าแก” ผู้อาวุโสต่อ ความไม่ลดละ ทอดสายตาไปจ้องจับ ร่างของลูกชายที่ก้าวยาวๆ ออกจากบ้าน ไปด้วยอารมณ์ระอุ เขาทอดถอนใจแรง พละกำลังที่พาให้เขายืนปะทะคารม กับลูกชายเมื่อครู่นี้ หายวับไปกับตา ทิ้งกายบนเก้าอี้ใกล้ตัวคล้ายจะสิ้น วิญญาณโดยพลัน ทิฏฐิแรงกล้าของเชื้อไม่ทิ้งแถว เหยียบคันเร่งรถ โดยไม่สนใจว่าหน้า ปัดความเร็วจะขึ้นไปเท่าใดแล้ว ถึงจะ เป็นอย่างไร เขาก็ไม่ชอบให้ใครมาสบ