อยู่ด้วยกัน เตือนใจกัน แนะนำกัน : หน้า 36/168

อยู่ด้วยกัน เตือนใจกัน แนะนำกัน ในทางที่ถูกต้องเป็นเรื่องที่ดีงาม คนดีย่อมมองเห็นคนที่เตือนสติ หรือแนะน่าตนนั้น เหมือนกับคนที่ นอกขุมทรัพย์ให้ ๑.เตือนสติกัน ในเมื่ออีกฝ่ายหนึ่ง กำลังหลงผิดหรือทำผิด เพราะว่าคนเรา นั้นสามารถทำอะไรผิดพลาดได้เสมอหาก ไม่พิจารณาไตร่ตรองให้รอบคอบก่อน ดัง นั้นเมื่อเห็นว่าเขาทำผิด ทำไม่ถูก ก็ควร ต้องเตือนสติเขา บอกให้ทราบถึงความไม่ ถูกต้องในเรื่องนั้นๆ ๒.แนะนำกัน ในเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งยัง ทำไม่เป็น ยังไม่รู้อะไร ก็ต้องอาศัยความ เอ็นดูแนะนำาเขาว่าควรทำอย่างไร หรือ แนะนำให้มองเห็นว่าอะไรควรอะไรไม่ควร แนะนำให้รู้ว่าทำอย่างไรจึงจะเจริญ ทำอย่างไรจึงจะเสื่อม เป็นต้น ๓.ห้ามปรามกัน ในเมื่ออีกฝ่ายหนึ่งกำลังประกอบกรรมทำชั่ว โดยชี้ให้เห็นถึงทุกข์ภัยที่จะเกิดตามมาจากการกระทำนั้นๆ แม้การทำให้ เขาพ้นจากความหลงผิดด้วยอุบายต่างๆ เช่นพาไปอยู่ที่อื่น ให้พ้นจาก สภาพแวดล้อมที่ไม่ดี ก็ถือว่าเป็นการห้ามปรามเช่นกัน คนเราเมื่ออยู่ด้วยกันก็ควรปฏิบัติต่อกันเช่นนี้ แต่ก็ต้องเป็นไปด้วย ความหวังดีเป็นที่ตั้ง ส่วนผู้ที่ถูกเตือนสติ ถูกแนะนำ หรือถูกห้ามปรามเล่า ก็ควรจะมองเห็นเจตนาที่หวังดีของผู้เตือน แนะนำหรือห้ามปรามนั้น ไม่ ควรที่จะปฏิเสธหรือโกรธเคืองหรือพูดใส่หน้าว่าไม่ใช่ธุระ ควรจะได้ฉุกคิด และพิจารณาตัวเองในขณะนั้นว่าสิ่งที่เขาเตือนหรือห้ามปรามนั้นถูกต้อง หรือไม่ หรือสิ่งที่เขาแนะนำนั้นเป็นประโยชน์จริงหรือไม่ ไม่ควรยกเอา ความเป็นผู้ใหญ่หรือความเป็นพ่อแม่ครูอาจารย์ขึ้นมาอ้างเพื่อกีดกันมิให้ เด็ก ๆ เตือนสติ ที่จริงผู้ใหญ่นั้นก็ทำผิดพลาดและหลงทางได้ หากไม่ ยอมให้เด็กๆ เตือนสติหรือห้ามปรามได้บ้างแล้ว จะมีใครเล่าที่จะฉุดรั้ง มิให้ผิดพลาดหรือหลงทางไปมากกว่านั้น ก็เพราะไม่ยอมฟังเด็กๆ บ้างนี้ แหละ ผู้ใหญ่จึงเสียคนกันมามากแล้ว อยู่ด้วยกัน เตือนใจกัน แนะนำกันในทางที่ถูกต้องเป็นเรื่องที่ดีงาม คนดีย่อมมองเห็นคนที่เตือนสติหรือแนะนำตนนั้น เหมือนกับคนที่บอก ขุมทรัพย์ให้ และให้ความรักความนับถือแก่ผู้นั้นไม่เสื่อมคลาย ผิดกับคน ไม่ดีที่มักจะไม่พอใจเมื่อมีใครมาเตือนมาแนะนำ คนที่ไม่ยอมรับฟังใคร จะกลายเป็นคนที่ใครเตือนไม่ได้ และเมื่อได้รับผลของความผิดพลาดที่ ตนท้าไว้ ก็จะถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวสู้ชะตากรรมตามลำพัง กัลยาณมิตร ๓๒ ธันวาคม ๒๕๓๗