บทเรียนจากประสบการณ์ : หน้า 77/168

เจ็บแล้วจ้าใช้เป็น บทเรียน ของเธอผิด โดย พรรณี โรจนธรรมกุล “รับมาตรงๆ คุณใช้เงินเท่าไรจ้างเจ้าหน้าที่ลัดคิวให้” ฉันนึกถึงตัวเองก่อน สถาน “นี่...แม่ของเธอชื่ออะไร ศึกษาแห่งนี้ สำนักงานเขตที่ กันแน่?” อาจารย์ผู้ตรวจเอก จะต้องไปติดต่อ และที่ทำงาน ของดิฉันแต่ละแห่งอยู่ไกลกัน ญาติของดิฉันรีบบอกชื่อ จะกลับไปทำงานทันบ่ายโมง สารถามเสียงดัง คุณแม่ของเธอ ได้มีทางเดียวคือ ดิฉันต้อง “อ้อ...แล้วไม่ดูเลยหรือว่า ขอเซ็นชื่อผู้ปกครองไว้ก่อน ชื่อในใบสำเนาไม่ตรงกับใบ ส่วนสำเนาทะเบียนบ้าน ให้ จริง อาไว้....เรียนมาถึงขั้น ญาติไปขอคัดลอกแล้วค่อยมา นี้แล้วไม่รู้จักตรวจทานให้ดี ยื่นใหม่ ไปคัดลอกมาใหม่ให้ถูก....เอ้า “...เธอต้องกลับมาให้ทัน คนต่อไปเข้ามาได้...” บ่ายโมงนะยะ ไม่อย่างนั้นก็ ทันทีที่รู้ว่าเกิดปัญหา ดิ สละสิทธิ์ไปเลย จะได้เรียกที่ ความรู้สึกในตอนนั้นเหมือนถูกสาด ด้วยน้ำที่กำลังเดือดพล่าน ขณะเดียวกัน ชั่วแว่บหนึ่ง เหมือนมีก้อนน้ำแข็งเล็กๆ พลุ่งจากในตัวดันทะลุออกหนังศีรษะ รู้สึกเย็นวาบที่โคนผม กัลยาณมิตร ...... ๗๓ ธนวาคม ๒๕๓๗ อ่านต่อหน้า ๔๐