สาระของชีวิตและการทำบุญ : หน้า 121/168

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก วัดพระธรรมกาย 31 2 MMAAYALETIYA ลูกรักของแม่ ใต้อ่าน จม.ของนุ่นแล้ว การที่หนูมีกิจกรรมเรื่องบุญ ต่างๆ อยู่ทุกๆ วันอย่างต่อเนื่อง จนทำให้รู้สึกว่า วันหนึ่งๆ ผ่านไปอย่างรวดเร็ว และผ่านไปอย่างมีความสุข ส่วนคน ที่มีความทุกข์ เขาจะรู้สึกว่าวันหนึ่งๆ ช่างผ่านไปอย่าง ช้าๆ และผ่านไปอย่างทรมาน ขึ้นอยู่กับว่าจะเลือกใช้ชีวิต ให้หมดไปกับเวลาในโลกแตกต่างกันอย่างไร ก็อย่างที่นั่น ว่าเวลาในโลกมันก็เท่าๆ กัน แต่เราใช้เวลาที่มีเท่ากันนั้น ไม่เหมือนกัน สุดแท้แต่จะเลือกเอา บางคนก็มีความ จำเป็นต้องใช้เวลาให้หมดไปกับการทำมาหากิน (ซึ่งเรามัก จะได้ยินข้ออ้างนี้เสมอ) แต่เมื่อได้ทรัพย์มาก็มักจะหมดไป กับความเพลิดเพลินในการจับจ่ายใช้สอยเกินความจำเป็น ในชีวิต (คือปัจจัย ๔ ได้แก่อาหาร ที่อยู่อาศัย เครื่องนุ่งห่ม และยารักษาโรค) ซึ่งพอได้ใช้ให้เกินกับความพอดี ก็เพื่อ หวังเติมความสุขให้ชีวิต แต่กลับไม่พบความสุขที่แท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ใจต้องการค้นหาอยู่ลึก ๆ อาการขาดๆ เกินๆ ของสิ่งที่เราคว้าไว้เพื่อหวังเติมความสุขให้กายและใจของเรา กลับกลายเป็นความทุกข์ เพราะเขาไม่เข้าใจสาระของชีวิต ที่แท้จริง แม่ได้ยินหลวงพ่อท่านพูดว่า “สาระของชีวิตคือ อะไร การทำให้สิ้นอาสวะคือสาระของชีวิต” เพราะฉะนั้น เป้าหมายของเราที่เกิดมาคือการทำให้สิ้นอาสวะคือให้หมด ธนวาคม ๒๕๓๗ ๑๑๗ สิ้นซึ่งความทุกข์ กิเลสที่เผาไหม้อยู่ทุกวันนั้นเรามีหน้าที่ ทําให้สิ้นให้หมดไป ด้วยการทําให้ใจหยุดนิ่งเพื่อให้เข้าถึง ปัญญาภายในที่ทําให้เราหมดทุกข์ มิใช่หาวิธีดับทุกข์จาก วัตถุภายนอก แต่จากภายในตัวเราเอง ด้วยวิธีง่ายๆ เพียง ท้าค่าคือ “หยุดเป็นตัวสําเร็จ” แม่ดีใจที่หนูมีความคิดที่ดี คิดได้และคิดดีและรู้จักแนะนำสิ่งที่ดีแก่น้องๆ ดีใจที่หนู ได้เป็นที่พึ่งแก่น้องๆ ได้แม้อายุหนูจะยังน้อย แต่เพราะ เมื่อเข้าถึงจุดนั้นแล้วคือ หมายถึงบรรลุธรรมภาวะ (ไม่ใช่ บรรลุนิติภาวะนะจ๊ะ คนละอย่างกัน) เมื่อได้บรรลุธรรม ภาวะแล้ว หนูจะคิดได้เอง จะยังเกิดความรู้ซึ่งเป็นความดี และจะมีความสุขเข้ามาแทนที่ หรือพูดให้ง่ายเข้าคือเรา จะเกิดปัญญา (จากภายใน) ขึ้นมาเองเหมือนเชิงดอย หรือ ยอดดอยซึ่งมีความสูงไม่เท่ากัน แต่จิตใจของเราสูงเหมือน อยู่บนยอดดอย การบรรลุธรรมภาวะไม่จำกัดวัยและเวลา (ไม่เหมือนบรรลุนิติภาวะนี้ต้องมีอายุ ๒๐ ปีบริบูรณ์) หนูก็ สามารถบรรลุธรรมภาวะ แม้ในขณะนี้ที่อายุยังไม่ถึง ๒๐ เมื่อถึงเวลานั้น หนูก็จะมีความคิดที่จะอยากทำแต่ความดี ทำบุญสร้างบารมีให้เต็มที่ให้ทันกับเวลาอันจำกัดในโลกนี้ พอคิดได้ก็รีบทำจนแทบไม่มีเวลาเหลือไว้สำหรับเรื่องของ ความทุกข์ คือไม่มีเวลาทุกข์ใจ มีแต่สุขใจตลอดเวลา แม่ ว่าแต่คิดเรื่องดีก็มีแต่ความสุข ถ้าได้ลงมือทำยิ่งไม่รู้จัก กัลยาณมิตร