การสนทนาของมโหสถ : หน้า 146/168

แล้วชวนกันมา มโหสถนี้ไซร้ รีบเร่งไปหา เสนกอาจารย์ ดีร้ายคิดได้ ดั่งใจเราหมาย ครั้นถึงจึงนั่ง สั่งสนทนาการ จะไปถามดู ให้รู้แยบคาย เสนกอาจารย์ จึงถามทันใด คิดแล้วผันผาย ไปถึงเคหา ท่านทั้งสามนี้ จึงสั่งให้คน คิดในราตรี บัดนี้เป็นไฉน บอกหน่อทศพล ว่าตนนั้นมา รู้จักเงื่อนสาย คิดได้มิได้ ต้นปลายอย่างไร หน่อพระชินสีห์ จึงมีวาจา บอกไปเร็วรา สั่งคนให้หา สี่อาจารย์ไป อาจารย์สามคน มโหสถปรีชา บอกไปบัดดล ว่าพ้นปัญญา เห็นเสนกมา ทักทายปราศรัย ข้าคิดมิได้ สุด นคิดช้า จนใจหนักหนา ท่านทั้งสี่คน กังวลสิ่งใด ให้มามืดมน เชิญเข้ามาใน นั่งให้สาราญ เสนกจึงว่า ทั้งสีขึ้นไป กรงนแลนา จักมาอับจน นั่งบนหอใหญ่ ถามไถ่มนาน สมเด็จราชา ผ่านฟ้าสากล ปริศนานี้เล่า นะเจ้ากุมาร ขับเราสี่คน ให้พ้นเวียงชัย บัณฑิตคิดอ่าน ได้การถานา มงกุฎกามิน มโหสถบอกไป อีกเฒ่าเทวิน ทั้งสามตกใจ เรานี้คิดได้ ดั่งใจ ดงเจจนดา ย้อนถามอาจารย์ ไปตามสงสัย ถ้าคิดมิได้ คนในโลกา คิดได้อย่างไร บอกไปจงพลัน จักคิดปริศนา ยิ่งกว่าไม่มี เสนกบอกไป เราจะเข้าไป เราคิดมิได้ จิตใจป่วนปั่น เฝ้าพระจอมไตร ทูลไท้ธิบดี คือสัตว์พวกใด ชอบใจรักกัน แก่พระเป็นเจ้า ปิ่นเกล้าธรณี ไม่เห็นสำคัญ แม่นแท้แก่ตา แจ้งซึ่งคดี บัดนี้โดยพลัน วานนี้นั้นไซร้ เสนกจึงว่า ต่อหน้าจอมไตร หัวให้โกลา เราได้เมตตา กรุณาผ่อนผัน ถ้าคิดมิได้ ท้าวไทโกรธา บอกเล่าเอาบุญ บจากพารา ใครจักว่าดี สมเด็จทรงธรรม์ ปริศนานี้ไซร้ มืดมนพ้นใจ ยากใช้พอดี เจ้านั้นมาคิด ไม่มีเค้ามูล กราบทูลภูมิ กรุณาปรานี ตัวเราครั้งนี้ จักมีอันตราย กลัวว่าผ่านฟ้า ทำคุณแก่กัน หมายมั่นหนักหนา มโหสถบัณฑิต de มีจิตเมตตา ทั้งสี่พฤฒา ขับจากสถาน กัลยาณมิตร ๑๔๒ ธันวาคม ๒๕๓๙