ความทรงจำและการทำบุญ : หน้า 109/168

จากความทรงจำ งา โดย อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัดรางกูล กุศลใหญ่ใกล้ตายให้ ผล เดือนนี้ ธันวาคม เดือนสุดท้ายของปี ๒๕๓๙ แล้วค่ะ ชีวิตแก่ไปอีกปี ความดีที่ทำไว้ควรแก่ กล้าตามไปด้วย คือสร้างสมเพิ่มพูนขึ้น จึงจะเรียกว่าชีวิตได้กำไร ถ้ามีชีวิตแต่ละวันผ่านไปยังงั้นๆ ไม่มีการ สร้างบุญกุศลอะไรให้ภาคภูมิใจ เวลาผ่านไปก็สูญเปล่า ขาดทุนเวลาเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ขาดทุนเงินทองยัง พอหาใหม่ได้ แต่ขาดทุนเวลา จะใช้อะไรๆ แลกคืนไม่ได้เลย ดังนั้นปีหน้า ๒๕๔๐ ต้องให้เวลาของเรามีค่า ที่สุดนะคะ ประเดิมเริ่มต้นด้วยบุญตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายของมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในวันอาทิตย์ต้น เดือนมกราคมพอดี คุณต้องไม่พลาดโอกาสไปร่วมงาน เพื่อให้ใจได้เก็บภาพดีๆ อันเป็นทัสสนานุตริยะ (ภาพที่มีคุณค่าเหนือภาพอื่นๆ) ไว้ในความทรงจำ นึกถึงครั้งใดใจผ่องใสทุกครั้ง จึงเป็นภาพยนตร์ชีวิตที่หา ได้ยากนักหนาให้เสียไปได้ยังไง ใครไม่ไปร่วมงานน่าเสียดายแทน ในชีวิตนี้มีหนเดียว ป้าเองต้องติดตามท่านเจ้าคุณหลวงพ่อทัตตะฯ ไปต่างประเทศในวันที่ ๔ พ.ย. ๒๕๓๙ แต่แรกเมื่อยัง ไม่เลื่อนเวลาตอกเสาเข็มต้นสุดท้ายมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ต้นเดือนธันวาคม ๒๕๓๙ ป้านึกเสียใจอยู่ เพราะกลับมาไม่ทันร่วมงาน พอทางวัดเลื่อนเป็นมกรา ป้าดีใจบอกไม่ถูกเลย ได้มาพบคุณพร้อมหน้ากัน วันงานบุญใหญ่อีก ใจคนเราถ้าคุ้นอยู่กับการประกอบบุญกุศล ไปร่วมงานอยู่เป็นประจำแล้ว เวลามีงานบุญ CO กัลยาณมิตร ธันวาคม ๒๕๓๗