การสร้างสภาธรรมกายสากล : หน้า 152/168

คนทั่วไป มีส่วนทำให้ผู้อื่นเกิดปัญญา เคยทำก็ได้ ที่แท้จริง ย่อมเป็นผู้ที่ไม่ว่าจะเกิดใน ผู้เป็นพ่อได้รู้ข้อมูลเท่าๆ กัน “พ่อครับ ผมได้งานแล้ว” เขา “ตามใจ” พ่อพูดสั้นๆ “ตลอด ภพชาติใด ก็จะเป็นผู้มีปัญญา สามารถ ถลาเข้าไปหาเมื่อพ่อกลับมาถึงบ้านแล้ว สั่งสอนตนเองได้ ชีวิตจะไม่มีวันพลาด พลั้งหลงผิด” ระยะเวลาที่ผ่านมา พ่อหวังเห็นความ พ่อพยักหน้ารับรู้อย่างไม่สนใจเท่าที่ควร สำเร็จของลูก ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่นี่ ใจเขาหายวาบเมื่อเห็นอาการหมางเมิน แหละ ที่จะช่วยประดับให้ลูกชายของ “ผมเองคงเคยทำบุญประเภทนี้ นั้นความเจ็บปวดที่พ่อได้รับในระยะหลัง พ่อองอาจสง่างามสมเป็นลูกผู้ชาย พ่อ มาบ้างเหมือนกันนะครับ เลยสั่งสอน ทำให้หัวใจของพ่อเย็นชากับความสำเร็จ ยินดีให้การสนับสนุน ตัวเองได้แม้ว่าจะต้องใช้เวลาสักหน่อย” ฉัตรธรรม์พูดกลั้วหัวเราะเมื่อนึกถึงตน เอง ของเขาทีเดียวหรือ “พ่อครับ ผมจะทำงานก่อสร้าง อย่างที่พ่อต้องการ” ฉัตรธรรม์ร้องบอก “ขอบคุณครับพ่อ” บันทึกสุดท้าย....ลูกผู้ชาย ผู้มี หัวใจทรนงอย่างผม คงไม่มีโอกาสได้ “ถ้าคุณโยมสนใจจะสร้างบุญ พร้อมกับคุกเข่าลงที่เบื้องหลังผู้ให้กำเนิด เลือกทางที่ดีที่จะดำรงความเป็นลูกผู้ บารมีแบบสุดๆ กับพวกเรา อาตมาก็ “พ่อครับ ผมกราบขอโทษ ผมรู้แล้วว่า ชายที่พ่อ พ่อของผมจะภาคภูมิใจอย่างเต็ม ยินดีต้อนรับ หรือหากคุณโยมไม่พร้อม สิ่งที่พ่อสอนผมมันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่มนุษย์ ที่ได้ หากไม่มีที่นี่ คนกล้าคิดใหญ่ คิด คนหนึ่งมีโอกาสจะได้รับ สิ่งที่พ่อสอน จะร่วมสร้างสภาด้วยการเป็นเจ้าภาพ บริจาคปัจจัยก่อนก็ได้” สร้างสถานที่ใหญ่โตที่สามารถจุคนได้ หล่อหลอมให้ผมรู้จักการเลือกทำในสิ่ง เป็นแสน คนที่รวมพลังคนคิดใหญ่ไว้ “ผมอยากมีส่วนร่วมด้วยทั้งสอง ที่มีคุณค่าและยิ่งใหญ่เสมอ และวันนี้ รวมกันเป็นหมู่คณะที่งดงาม และคง อย่าง" เขากล่าวอย่างมุ่งมั่น ผมได้ตัดสินใจเลือกแล้วที่จะทำงานก่อ ไม่มีผมในวันนี้ หากไม่มีพระภิกษุ สร้าง....พ่อครับ” ผู้เป็นพ่อหันกลับมาช้าๆ ก้มลงประคองบ่าทั้งสองของลูกชายให้ ฝ่ายธรรมโยธาที่เป็นกัลยาณมิตรให้ ฉัตรธรรม์กลับมาบ้านด้วยหัวใจ ปรีดิ์เปรม อิ่มเอิบกับข่าวใหญ่ที่ได้ทราบ คนแรกที่เขานึกถึงก็คือพ่อ เขาอยาก จะบอกพ่อว่า เขาอยากทำงานก่อสร้าง อย่างพ่อแล้ว และเป็นงานยิ่งใหญ่ที่ พ่อจะต้องภูมิใจในตัวเขา เหมือนทุก ครั้งที่เขาเคยทำทุกสิ่งมา เพราะลูก ของพ่อคนนี้เป็นคนจริงไม่ทิ้งเชื้อสายพ่อ ลุกขึ้นยืน “ลูกผู้ชาย ทำผิดแล้วยอมรับผิด สมควรได้รับการอภัย” พ่อพูดและตบ บ่าอย่างเข้าใจ “ไหนเล่าให้พ่อฟังซิว่า งานที่ดีที่สุดที่ลูกเลือกคืออะไร พ่อเชื่อ ในสำนึกที่ดีของลูกเสมอ” “ผมจะมีส่วนในการสร้างสภา ธรรมกายสากล สภาที่สามารถจุคน เมื่อคิดจะทำสิ่งใดแล้วต้องทำในสิ่งที่ดี ที่มาฟังธรรม ประพฤติปฏิบัติธรรม ที่สุด ชนิดสามารถจารึกไว้ในประวัติ สร้างคุณความดี เพื่อสร้างประเทศชาติ ศาสตร์ของวงศ์ตระกูลได้โดยไม่อายใคร ให้เจริญ คนนับแสนนับล้านนะครับพ่อ “ลูกผู้ชาย ต้องอย่างนั้นสิลูก” ที่จะได้มาใช้สถานที่ที่ผมจะร่วมสร้าง พ่ออาจจะตบบ่าเขาเบาๆ เหมือนที่พ่อ เขาอธิบายรายละเอียดที่ได้รับฟังมาให้ ขอเชิญทุกท่านร่วมส่งเรื่องสั้น ในแนว...วิทยาศาสตร์ วิทยาการ การ ผจญภัย เรื่องราวลึกลับ ตื่นเต้น ขบขัน หรือโศกเศร้า ตามแนวถนัด โดยสอด แทรกธรรมะเป็นข้อคิดตามสมควร โปรดส่งต้นฉบับทางไปรษณีย์ หรือนําส่งด้วยตนเอง โดยจ่าหน้าซอง ถึง กองบรรณาธิการ วารสารกัลยาณ- มิตร วงเล็บมุมซองด้วยว่า “เรื่องสั้น” ทั้งนี้ขอให้ถ่ายสำเนาเก็บไว้เอง เพราะ ทุกเรื่องที่ส่งมานั้น จะได้รับการตีพิมพ์ หรือไม่ก็ตาม ทางวารสารฯ จะไม่ส่ง ต้นฉบับกลับคืนไปให้ สำหรับเรื่องที่ดี พิมพ์กอง บก.จะส่งของสมนาคุณไปให้ กัลยาณมิตร ๑๔๘ ธนวาคม ๒๕๓๙