การเดินทางกลับบ้าน : หน้า 140/168

ของท่านใหญ่โต สวยงามมากราว กับปราสาทราชวัง” “แม่จ๋า คุณตาของลูกอยู่ที่ เขาทั้งสองได้พาหลานชายสองคน ลูกอยากไปเห็น มาเพื่อขออนุญาตให้ได้กราบคุณตา หน้าคุณตาคุณยาย เรากลับไปอยู่ที่ คุณยาย สุดแล้วแต่คุณตาคุณยาย มหานครราชคฤห์ จึงวานเพื่อนเดินทางคนหนึ่งให้เข้า ความแค้นเคืองที่บุตรสาวของเขา ไปแจ้งแก่บิดามารดาของภรรยาว่า กระทำให้อับอายขายหน้า แต่เขาก็ สงสารธิดาเศรษฐีและครอบครัว ของเธอเช่นกัน เศรษฐีทั้งสองจึงบอกแก่ชาย นครราชคฤห์กันเถอะนะจ๊ะ” มารดาเมื่อได้ฟังคำร้องขอ จะเมตตา หนุ่มว่า ฝ่ายท่านธนเศรษฐีทั้งสองสามี “สองสามีภรรยานั้นได้กระทำ ได้ เพราะความผิดแต่หนหลังทำให้ บิดามารดา แต่มหาปั้นถูกก็เฝ้ารบ เราอยู่เสมอ ๆ ทั้งที่นางพยายาม ของบุตรชายก็ไม่อาจจะรับคำของลูก ภรรยา แม้จะผ่านเรื่องราวที่ลูกสาว เกิดความกังวลไม่กล้ากลับไปสู้หน้า เวลานานแล้วก็ตาม แต่ความเจ็บ พูดจาบ่ายเบี่ยงเลี่ยงไปมาก็ตาม จน “ท่านธนเศรษฐีขอรับ กระ ผมเป็นตัวแทนจากธิดาของท่านให้ ผิดเป็นการเสื่อมเสียเกียรติวงศ์ตระ สร้างความอับอายขายหน้าให้เป็น ปวดก็ยังมิได้คลายออกจากจิตใจ กูลของเรา เขาจึงไม่ควรจะเข้ามา ให้เราเห็นหน้า แต่เราก็จะไม่ใจร้าย ต่อเด็กน้อยทั้งสองที่ไม่มีความผิด ถึงที่สุดก็ไม่อาจจะอดกลั้นความรัก และความสงสารลูกได้ จึงปรึกษา มากราบเรียนท่านว่า บัดนี้เธอพร้อม ด้วย ขอให้เขาส่งบุตรทั้งสองของ เขามาให้เรา เราจะเลี้ยงดูอุ้มชูดูแล เอาใจใส่ให้ และนี่เงินจำนวนนี้คง ด้วยสามีและบุตรชายทั้งสองกำลัง จะมากเพียงพอที่จะให้พวกเขาเลี้ยง กับสามี รออยู่ที่ศาลาที่พักคนเดินทาง เธอ ชีพอย่างมีความสุข ฉันขอฝากเงิน “ลูกของเราเฝ้าอ้อนวอนให้ จะขออนุญาตพาลูกชายทั้งสองมา นี้ให้พ่อหนุ่มนำไปมอบแก่เขาด้วย กลับไปหาคุณตาคุณยาย แต่ดิฉัน กราบเยี่ยม ท่านเศรษฐีจะว่าอย่าง และขอบใจพ่อหนุ่มมากที่มาเป็น กลัวว่าคุณพ่อคุณแม่จะไม่ยกโทษให้ ไรขอรับ” ธุระให้ในครั้งนี้" เราจะทำอย่างไรกันดี” “เดี๋ยวก่อน พ่อหนุ่ม” ธัน ธิดาเศรษฐีและสามีเมื่อทราบ เรื่องความต้องการของธนเศรษฐี ให้ลูกชายทั้งสองต้องจากไป แต่ “ตัวพี่เองก็ยังสำนึกในบุญคุณ เศรษฐีกล่าวตอบ “ฉันไม่รับรองว่า ของท่านอยู่เสมอ แต่ก็ยังไม่กล้า ผู้ที่พ่อหนุ่มกล่าวถึงทั้งหมดนั้นเป็น ถึงจะรักแสนรักหวงสุดหวงไม่อยาก กลับไปให้ท่านเห็นหน้า ถึงอย่างไร ใคร มาจากไหน แต่ฉันก็ยอมรับว่า สบายของลูก จึงตัดใจตัดความ อาลัยออกทิ้งไป ยอมรับเอาทรัพย์ ก็ต้องยอมให้ลูก ๆ ของเราซึ่งเป็น สำหรับบุคคลผู้ท่องเที่ยวอยู่ในวัฏฏ เพื่ออนาคตที่ดีกว่าและความสุข หลานแท้ๆ ได้กลับไปหาท่าน เชื่อ สงสารนั้น ผู้ที่ชื่อว่าไม่เคยเป็นบุตร ว่าเมื่อท่านเห็นหลานของท่านแล้ว ธิดาของบุคคลทั้งหลายนั้นย่อมไม่มี คงจะช่วยให้บรรเทาความผิดแต่ เพราะฉะนั้นถ้าจะมีใครมาบอกว่า สินเงินทองที่บิดามารดามอบให้ ทนหลังของเราได้” สามีให้ความเห็น เป็นลูกของฉันในอดีตแต่ครั้งไหนๆ แล้วจึงส่งบุตรชายทั้งสองของตนให้ ในที่สุดทั้งสองสามีภรรยาจึง ฉันก็จะไม่ว่าอะไรเลย” ไปอยู่ในความดูแลของคุณตาคุณยาย พาลูกน้อยทั้งสองคน เดินทางไป ชายผู้ส่งข่าวได้ยินเศรษฐีพูด ตั้งแต่บัดนั้น จนกระทั่งถึงกรุงราชคฤห์และได้เข้า เช่นนั้นถึงกับนิ่งอึ้งไป นึกเห็นใจ พักอาศัยอยู่ในศาลาที่พักคนเดิน ท่านเศรษฐีทั้งสองเป็นยิ่งนัก เขา ทางซึ่งอยู่ใกล้ประตูเมือง จากนั้น คิดว่า ท่านเศรษฐีทั้งสองยังไม่คลาย อ่านต่อฉบับหน้า กัลยาณมิตร ๑๓๖ ธันวาคม ๒๕๓๙