การหยุดใจและการเข้าถึงธรรม : หน้า 32/168

กลัวความหวาดสะดุ้งความขนพอง กระทำสิ่งใดสำเร็จสมความปรารถ ตื่นตรงนั้น เกิดตรงไหนตายที่นั่น สยองเกล้าหายไป ต์ กิสส เหตุนั้น เหตุแห่งอะไร ตถาคโต หิ ภิกขเว อรห์ สมมาสัมพุทโธ พระตถาคต เจ้าเป็นผู้หมดกิเลส เป็นผู้ตรัสรู้ แล้วเองโดยชอบ วีตราโค เป็นผู้มี ราคะไปปราศแล้ว วีตโทโส มีโทสะ ไปปราศแล้ว วีตโมโห มีโมหะไป ปราศแล้ว อภิรุ อจฺฉม อนุตราสี อปลายี เป็นผู้ไม่กลัว เป็นผู้ไม่หวาด เป็นผู้ไม่สะดุ้ง เป็นผู้ไม่หนีไป เพราะท่านเป็นผู้หมดภัยแล้ว ท่าน ไม่มีภัยแล้ว เมื่อระลึกถึงท่านเข้า เมื่อระลึกถึง พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์เข้าภัย อันใดจักมี ภัยอัน นั่นย่อมหายไปอยู่ไม่ได้ นี่เป็นเครื่อง มั่นใจของพุทธศาสนิกชนยิ่งนักหนา ฝ่ายท้าวสักกรินทรเทวราช นาทีเดียว จะทำอย่างไรพุทธศาสนิกชน ที่จะทำจริงทำแท้แน่นอนเอาจริง เอาจังกันละ ของไม่มากของนิด เดียวเท่านั้น พุทธศาสนิกชน หญิง ก็ดี ชายก็ดี คฤหัสถ์ บรรพชิตไม่ว่า ต้องทำใจให้หยุด หยุดที่ตรงไหน ที่ หยุดมีแห่งเดียว เคลื่อนจากที่หยุด อ้ายที่เกิด ที่ดับ ที่หลับ ที่ตื่นนั่น แหละ เอาใจไปหยุดตรงนั้น พอหยุดถูกส่วนเข้ากลาง กายมนุษย์ คราวนี้ก็จะเดินไปแบบ เดียวกันนี้แหละ ไม่มีสองต่อไปละ พุทธศาสนาแท้ๆ ที่เดียวนา ออก จากโอษฐ์พระบรมศาสดานะ คำว่า หยุดนั้นแหละ เมื่อพระองค์เสด็จ เมื่อท่านระลึกถึงเราผู้ตถาคตแล้วกาลใด กาลนั้นความกลัวความหวาดสะดุ้งความ บนพองสยองเกล้าของท่านทั้งหลายจะ หายไป ปชาบดีเทวราช วรุณเทวราช อีสาน เทวราช ท่านมีบุญหนักศักดิ์ใหญ่ เป็นเทวดาผู้ใหญ่ เป็นที่มั่นใจของ ในดาวดึงส์เทวโลก เป็นผู้ปกครอง แห่งนั่นละก็เป็นเอาตัวรอดไม่ได้ไม่ ไปทรมานองคุลิมาล องคุลิมาลหมด ของเทพเจ้าในดาวดึงส์เทวโลก ท้าว ถูกเป้าหมายใจดำพุทธศาสนา ทำ สักกรินทรเทวราชผู้เป็นจอมเทวดา ใจให้หยุดนิ่งอยู่ศูนย์กลางดวงธรรม ที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ ใสบริสุทธิ์ เทวดาชั้นดาวดึงส์เทวโลกฉันใด เท่าฟองไข่แดงของไก่ ใจหยุดนิ่ง พุทธศาสนิกชน ภิกษุ สามเณร อุ บาสก อุบาสิกา มีพระรัตนตรัย เป็นหลักคือ พุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ เป็นหลัก เมื่อระลึกถึง หลักอันนี้แล้วย่อมไม่หวาดเสียวย่อม ไม่กลัวย่อมไม่สะดุ้ง มั่นคงในพระ อยู่กลางดวงนั้น พอหยุดนิ่งอยู่กลาง ดวงนั้นได้แล้ว นั้นแหละเป้าหมาย ใจดำพุทธศาสนา ตรงนั้นแหละ เมื่อ มนุษย์จะเกิดมา ต้องเอาใจหยุดตรง นั้นกลางตัวของพ่อ หญิงชายเกิด ต้องเอาใจไปหยุดตรงนั้น ที่หยุด พยศร้ายแล้ว แพ้จำนนพระบรม ศาสดาแล้ว เปล่งวาจาว่า สมณะ หยุดๆ พระองค์ทรงเหลียวพระพักตร์ สมณะหยุดแล้วท่านไม่หยุด คำว่า หยุดนี้ออกจากโอษฐ์พระบรมศาสดา องคุลิมาลพอรู้จักนัยที่พระบรม ศาสดาให้เช่นนี้ ก็หมดพยศร้าย มิจฉาทิฏฐิหาย กลายเป็นสัมมาทิฏฐิ เพราะฉะนั้นอ้ายตัวหยุดนี่แหละหนา เลิกเป็นมิจฉาทิฏฐิ กลับเป็นสัมมา พุทธศาสนา เมื่อมั่นคงแน่แท้เช่นนี้ ของใจ เวลาจะหลับก็ต้องเอาใจไป แล้วจะเอาชัยชนะได้ไม่ต้องสงสัยละ หยุดตรงนั้นจึงหลับได้ หลับตรงไหน ทิฏฐิทีเดียว หยุดนี่แหละเป็นตัวถูกละ ก็ กัลยาณมิตร ๒๘ ธันวาคม ๒๕๓๙