ความงามที่มีคุณค่า : หน้า 83/168

ตนให้งดงามขึ้นได้ แต่จะมีประโยชน์อันใด ในเมื่อเครื่อง แต่งกายที่งดงามปรุงได้ก็แต่เพียงเปลือกนอก และเป็นอยู่ ชั่วครู่ชั่วยาม จึงเป็นความงามอย่างฉาบฉวย นิรันดร์นั้นต้องงามทั้งเรือนกาย และเรือนใจไปพร้อมกัน ความงาม แล้วจะแต่งองค์ทรงเครื่องให้เรือนกายเรือนใจอย่างไรเล่า จึงจะเชื่อว่าเป็นคนงามอย่างมีคุณค่า คืองามอย่างนัก สร้างบารมีที่ไม่มีราตรี หรือทิวามาเป็นขวากคอยขวางกั้น งามท่าทีที่สุขุม เพราะความงามที่สามารถสัมผัสได้ง่ายที่สุด คือ ความงามที่เห็นได้ด้วยตา นักสร้างบารมีจึงจึงมีความงาม ในทีท่า เป็นที่ตั้งแห่งศรัทธาแก่ผู้พบเห็น หากจะมองพระ ภิกษุสงฆ์เป็นต้นแบบ จะพบว่าศรัทธาเบื้องต้นนั้นเกิดจาก การได้เห็นท่าที่สงบเสงี่ยม สำรวม อันเกิดจากอาภรณ์ ของสมณะคือศีล ซึ่งมองแล้วเกิดกระแสความเย็นใจ งามวาจาจะช่วยเสริมสร้าง และรักษาศรัทธานั้นให้คงอยู่ ต่อเนื่อง เพราะวาจาเป็นสื่อผ่าน ความเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง ศรัทธาแก่ผู้พบเห็น พลอยให้เลื่อมใสใฝ่ศึกษาธรรมอันทรง คุณค่าตามอย่างท่านบ้าง และนั่นคือ ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์ของนักสร้าง บารมีเหล่ากัลยาณมิตรทั้งปวง งามวาจาที่นุ่มนวล หากงามที่ท่าเรียกศรัทธาให้บังเกิด งามวาจาที่จะ ช่วยเสริมสร้างและรักษาศรัทธานั้นให้คงอยู่ต่อเนื่อง เพราะวาจาเป็นสื่อผ่านความเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่าง วาจาที่ ความสุขเอ่อท้นจนอดที่จะปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุขเยี่ยง ที่มีอานุภาพขนาดจะพลิกผันสถานการณ์ได้ทีเดียว นอกเหนือจากความมีคุณภาพของสาระที่สื่อถึงกัน เหตุที่ปรากฏเป็นเช่นนั้นได้ เพราะผ่านการกล่อม เกลาจิตใจให้ใสกระจ่างด้วยธรรม กระแสเย็นแห่งธรรมที่ เอิบอาบหัวใจนั้น จะหล่อเลี้ยงหัวใจจนฟูฟ่องผ่องใส มี ตนมิได้ และความปรารถนานั้นจะส่งผ่านออกมาทางสีหน้า และแววตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตา และลงมือให้ความ ช่วยเหลือผู้อื่นให้พ้นจากทุกข์ด้วยความกรุณา และยามใด ที่เห็นผู้อื่นมีความสุขก็จะพลอยยินดี (มุทิตา) ไม่มีความ อิจฉาริษยา แม้แต่น้อย แล้ว วาจาที่นุ่มนวลทั้งน้ำเสียง และรสแห่งความจริงใจ ยังเป็นที่ต้องการกันโดยทั่วไปก็เพราะว่า....หัวใจมิใช่เทศบาล จึงไม่อาจรองรับสะสมปฏิกูลทางอารมณ์ของใคร ๆ ได้ทุก วี่วัน... วาจาที่กล่าวออกมาด้วยภาษาหยาบคาย กร้าว ยาพิษแห่งการปองร้าย ด้วยความหวาน ก็จัดว่าเป็นปฏิกูล ใจคนเรามีแนวโน้มที่จะซึมซับความอ่อนโยนได้ดีกว่า แต่หากยามใดพบผู้ประสบทุกข์ซึ่งสุดกำลังจะเกื้อกูล กระด้าง เจือด้วยความโกรธ หรือแม้แต่วาจาที่อาบเคลือบ ช่วยเหลือได้ ก็จะวางเฉยอย่างมีสติ (อุเบกขา) โดยไม่ ลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชัง ดังนั้น หากปรารถนาท่าทีที่สุขุม สงบ สำรวม เพื่อ ทางอารมณ์ของผู้พูดทั้งสิ้น ให้มีบุคลิกภาพที่น่าศรัทธา จึงควรประพฤติตนตามรอย เนื่องด้วยใจมีความนิ่งนุ่มเนื่องไปกับความอ่อนโยนนั้น ไม่ สาวกแห่งพระศาสดา ผู้มีศีลาจารวัตรงดงาม ภิกษุผู้งด ไหวกระเพื่อมขึ้นลงจนถ้อยคำที่รับฟังมาหกหล่นไปโดยไม่ ตั้งใจ งามด้วยศีลบริสุทธิ์ แสวงหาความสุขจากการบำเพ็ญธรรม ซึ่งเป็นความสุขที่แท้จริง ทำให้ท่านเกิดความมั่นใจภูมิใจ หากปรารถนาจะให้คำพูดของตนทรงประสิทธิภาพ สุขใจ ในรสแห่งพระสัทธรรม จึงส่งผลมาถึงภายนอก เต็มร้อยแล้ว ควรสื่อด้วยความนุ่มนวล พอเหมาะพอสม ทำให้ไม่ว่าจะก้าวย่างไปแห่งหนใด ก็ไปด้วยท่วงท่าที่องอาจ กับความจริงใจที่ใส่ลงไป เพราะคนที่พูดด้วยวาจานุ่มนวล สง่า งาม และเปี่ยมด้วยเมตตา ในขณะเดียวกันก็ใช่ว่าจะ และมีสาระ ถูกจริง ถูกใจ ผู้ฟังจะรับฟังด้วยความมั่นใจ เย่อหยิ่งในความสมบูรณ์พร้อมกลับมีความอ่อนน้อมถ่อมตน ในวุฒิภาวะทางอารมณ์ของผู้พูด พลอยให้เกิดความมั่นใจ เคารพในผู้อื่นตามสถานะ จนก่อให้เกิดความเลื่อมใส และเชื่อถือในถ้อยคำนั้น จนยินดีที่จะปฏิบัติตาม กัลยาณมิตร ๗๙ ธันวาคม ๒๕๓๙