ลูกผู้ชายหัวใจทรนง : หน้า 149/168

ธรรม์” “ปีหน้าดีกว่าครับพ่อ” เขากล้า ที่จะต่อรอง หลังจากชิมลางมาแล้วว่า เขาสามารถขัดคำสั่งพ่อได้เหมือนกัน อาการสะทกสะท้านจึงหายไป... ก็เขา ประมาทแม้ว่าคนๆ นั้น จะเป็นพ่อของ เขาเองก็ตาม ก็พ่อเองมิใช่หรือที่เคย สอนเขาไม่ให้ดูถูกคน แล้วพ่อทำอย่าง นั้นทำไม ฉัตรธรรม์พารถยนต์โจนทะยาน ข้ามจังหวัดมาโดยไม่รู้ตัว ให้ตาย...นี่ ไม่ใช่เด็กอีกแล้ว เกือบจะเข้ากรุงเทพฯ แล้วหรือนี่ เขา “มันจะปีแล้วนะที่แกเรียนจบ สภาวะปกติ ความร้อนที่กรุ่นอยู่ในใจ “ปีหน้าเถอะครับ ดีแล้ว” ชัยชนะ ผ่อนคันเร่งนิดหนึ่งเมื่อสติกลับคืนสู่ มา” พ่อเองก็พยายามใช้สิทธิ์ของตนเอง ผ่อนอุณหภูมิลง เขาหวนนึกถึงพ่อที่ เป็นของเขาเมื่อพ่อยอมผ่อนปรน การ ความรักความใส่ใจของพ่อมันจึงคือ ความเข้มงวดที่เขาเบื่อจนหน่าย และ พาลเกลียดงานของพ่อขึ้นมาอย่างช่วย ไม่ได้ เขากลัว...กลัวว่าหากจับงาน ของพ่อ เขาก็ต้องเป็นอย่างพ่อ จึง พยายามเลี่ยงที่จะทำงาน “ผมได้งานแล้วครับพ่อ” เมื่อ พ่อคะยั้นคะยอให้เขาทำงานมากเข้า ประกอบกับที่เขาเริ่มเห็นว่าชีวิตของ คนไม่มีงานนั้น มันไม่น่ารื่นรมย์อีกต่อ ชอบเคี่ยวเข็ญให้เขาทำอะไรตามแต่ใจ เป็นผู้ใหญ่ก็มีอำนาจต่อรองอย่างนี้เอง ไป มันคล้ายกับเป็นคนไม่มีคุณค่า พ่อมาตั้งแต่ยังเล็ก ๆ และเขาก็ทำตาม รู้อย่างนี้เขาลองตามใจตัวเองบ้างตั้ง เขาจึงเริ่มหางานทำเพราะไม่อยากทำ คำสั่งนั้นตลอดมา มีความอึดอัดคับ แต่เด็กก็ดี เขานึกกระหยิ่มอย่างได้ใจ อยากจะทำอะไรตามใจตนเองบ้าง เขา ผ่านพ้นข้อสัญญา เขาหาญ กล้าที่จะบิดพลิ้วข้อตกลงเสียดื้อๆ ของฝังลึกอยู่ในใจ เขาปรารถนาเหลือเกินว่า เขา “ผมไม่อยากทำงานอย่างพ่อ เบื่อกรอบที่พ่อวางไว้ให้ ผมเบื่อความเอาจริงเอาจังที่เห็นมาตั้ง “ผมขอเที่ยวสักพักได้มั้ยครับ แต่เล็ก” พ่อ” ฉัตรธรรม์อุทธรณ์ขออิสระเป็น พ่อมีกิจกรรมรับเหมาก่อสร้างที่ ครั้งแรกในชีวิต เมื่อจบการศึกษาทันที เป็นปึกแผ่น แม้เป็นกิจการในจังหวัด งานของพ่อ “แกก็แปลก งานของเรามีจะไป เป็นลูกจ้างเขาทำไม” พ่อดีใจที่เขาคิด ทำงานเสียที แต่ไม่เห็นด้วยกับวิธีการ ของเขา พ่อก้าวก่ายความเป็นส่วนตัว ของเขาอีกแล้ว วันนั้นเขาทะเลาะกับพ่อเป็น ครั้งแรก มันเป็นความบาดหมางที่เริ่ม ที่พ่อหลุดปากว่าจะให้รางวัลเขา พ่อ แต่พ่อก็มุ่งมั่นทำมาจนได้รับการยอม ก่อตัว และบานปลายอย่างรวดเร็ว ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่แล้วก็ต้องพยักหน้า เขารู้ว่าพ่อไม่เต็มใจกับคำขอของเขานัก เพราะพ่อได้เตรียมโครงการงานชิ้นแรก รับในวงการ ชื่อเสียงที่พ่อสร้าง ปาก ต่อปาก ทำให้พ่อมีงานข้ามจังหวัด พ่อไม่ได้ใกล้ชิดเขานัก แม้จะใส่ใจเขา เมื่อเขาประท้วงคำสั่งของพ่อด้วยการ ไม่คิดจะทำงานอีกต่อไป “งั้นผมให้พ่อเลี้ยงผมไปเรื่อยๆ ซึ่งเป็นลูกชายคนเดียว แต่วิธีการของ ก็แล้วกัน” เขายียวนด้วยกิริยาที่ไม่เคย พ่อมันช่างไม่ผิดกับวิธีที่พ่อใช้ในการ ให้เขาแล้ว ตั้งแต่ก่อนเรียนจบ เขาฉวยโอกาสเตลิดไปเพราะ ความพลั้งปากของพ่อ มันนานมากที่ ทํางานของพ่อเลย พ่อเป็นคนจริงจัง “คนเรานั่นนะธรรม ลงมือทำ ทํามาก่อน มันท้าทายดี พ่อก็ยอมอด ทนกับเขาอีกนาน จนวันนี้เองที่พ่อทน เขาไขว่คว้าหาอิสระ เมื่อเขาได้มันมา ไม่ได้ และประณามว่าเขาเป็นคนไม่ แล้วก็หวาดหวั่นว่าจะต้องสูญเสียมันไป อะไรขึ้นมาสักชิ้นก็ต้องทำให้มันดีที่สุด” เอาถ่าน ไม่มีวันเอาดีได้ พ่อดูถูกเขา... จึงเร่งถลุงวันเวลาอย่างกระหาย ท่าม พ่อสอนเขา เขาไหล่นึกไปถึงว่า ตัว ลูกที่พ่ออบรมมาด้วยตัวของพ่อเองแท้ๆ กลางความไม่พอใจที่มากขึ้นของพ่อ เขาเองก็คงเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่พ่อหมาย “เมื่อไหร่จะมาทำงานเสียทีละ มั่นว่าจะปั้นออกมาให้สวยที่สุด ดีที่สุด กัลยาณมิตร ๑๔๕ ธนวาคม ๒๕๓๙