การเทศน์โปรดยายหอย : หน้า 39/168

ไหม? ไปด่าที่ไหนมันไม่สะใจ ต้อง ไปนั่งด่าอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าวัด เชตวัน พระเดินเข้าวัดแกก็ด่า พระ ออกจากวัดแกก็ด่า ประชาชนเข้า มาหาพระแกก็ด่า ประชาชนออก จากวัดแกก็ด่า ด่าเก่งจริงๆ ชาว บ้านให้ฉายาแกว่า “ยายหอย” ปรากฏ ว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไม่เคยเทศน์ โปรดยายหอยเลยทั้งๆ ที่คนบางคน ลานกลับมาจากธุดงค์เห็นยายหอย นั่งด่าพระน้อยๆ ก็นึกสงสัยในใจว่า ทำไมนะพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จ ไปเทศน์โปรดคนได้ทั่วทิศ แต่ทำไม ไม่เทศน์โปรดยายหอย ปล่อยให้มา นั่งด่าพระอยู่อย่างนี้เสียหายหมด เสียชื่อวัดเชตวัน ก็เลยไปกราบพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าทูลถามว่า “พระ พุทธเจ้าข้า ทำไมไม่ทรงเทศน์สอน อย่างองคุลีมาลอยู่ห่างจากวัดเชต ยายหอยเสียก่อน ปล่อยให้แกนั่ง วันเป็นร้อยๆ โยชน์ พระองค์ยัง ด่าอย่างนี้ เสียชื่อวัดเชตวันเสียชื่อ เสด็จไปเทศน์โปรด แต่ยายหอยอยู่ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าหมด” ที่ซุ้มประตูหน้าวัดใกล้นิดเดียว พระพุทธองค์ตรัสตอบพระ พระพุทธองค์กลับไม่เคยไปเทศน์ โมคคัลลาน์ว่า “โมคคัลลาน์ เรา ทรงบอกว่า ธาตุในตัวของบางคน สกปรกจนกลั่นไม่ไหว พระโมคคัล ลานก็ยังไม่เข้าใจยังคงคะยั้นคะย อ้อนวอนต่อ “พระพุทธเจ้าข้า ด้วย บารมีของพระองค์ ถ้าพระองค์จะ กลั่นเขาทำไมจะกลั่นไม่ได้ ถ้าจะ โปรดทำไมจะเทศน์โปรดไม่ได้ ทรง ไปเทศน์โปรดยายหอยหน่อยเถิด” พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงยืน ยันว่า “ไม่ไหวจริงๆ โมคคัลลาน์ รอไว้ให้พระพุทธเจ้าพระองค์หน้า มาเทศน์โปรดยายหอยเถอะ เวลานี้ ต้องทิ้งเอาไว้ก่อน” พระโมคคัล ลานก็ยังคะยั้นคะยอ ในที่สุดพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าก็เลยตรัสสั้นๆ ว่า “เอาอย่างนี้โมคคัลลาน์ เธอไปลอง ดูเองก็แล้วกัน” พอทรงอนุญาตให้ ไปลองดูเท่านั้นพระโมคคัลลาน์ดีใจ คิดว่าพรุ่งนี้เราจะไปเทศน์โปรด ยายหอย ครั้นรุ่งเช้าก็นุ่งสบงครอง จีวรอย่างดี เอาบาตรสะพายไหล่ ตั้งใจจะไปบิณฑบาตภัตตาหารจาก ยายหอยจะได้ถือโอกาสนั้นเทศน์ โปรดได้ พระโมคคัลลานเดินออก ไปถึงซุ้มประตูวัด ไปยืนอยู่ตรงหน้า ยายหอย ยายหอยเห็นพระโมคคัล ให้ฟัง สักกัณฑ์หนึ่งก็ไม่เทศน์ ที่ไม่ บำเพ็ญบารมีมาก็ตั้งใจจะมาช่วยซื้อ ลานถือบาตรมาด้วยก็คิดในใจ ทรงเทศน์ก็เพราะทรงรู้ว่าธาตุในตัว สัตว์ขนสัตว์ไปนิพพาน” พูดง่ายๆ หน่อย....จะมาบิณฑบาตกับเราเป็น ของยายหอยเป็นธาตุสกปรกหนาทึบ มาช่วยกลั่นธาตุกลั่นขันธ์ ๕ ของ เสียเถอะ ยายหอยทำเป็นไม่เห็น สัตว์โลกให้มีความบริสุทธิ์ “แต่บาง หันหลังขวับมองไปทางอื่น พระ คนก็สกปรกลามกมากเกินไป” คือ โมคคัลลาน์ท่านมีฤทธิ์ ท่านเนรมิต ยังเอาดีไม่ได้ ต้องปล่อยไว้ก่อน แต่แล้ว วันหนึ่ง พระโมคคัล กัลยาณมิตร ๓๕ ธนวาคม ๒๕๓๙