ความสามัคคีและการทำบุญ : หน้า 122/168

จากดวงใจลูกที่รักแม่มากที่สุดในโลก เรื่องของความทุกข์เลย เพราะเราสร้างแต่เรื่องบุญซึ่งเป็น ความสุขทางใจ เป็นอาหารหล่อเลี้ยงใจให้อิ่มเอิบอยู่ตลอด เวลา แม่ได้ไปร่วมพิธียกค้ำฟ้าเมื่อวันที่ 5 ต.ค. ที่ผ่าน มาด้วยอย่างสนุกสนาน คำว่า “น้ำฟ้า” ฟังดูอาจไม่คุ้นนัก เพราะเรามักจะได้ยินแต่คำว่า “ช่อฟ้า” ยกช่อฟ้าอะไร ทำนองนี้ แต่งานยกค้ำฟ้านี่มีแห่งเดียวในโลก ฟ้ายาวถึง ๗๒ เมตร หนัก ๒๖ ตัน ความหมายของช่อฟ้านั้นเป็นไป ในความสูงในแนวตั้ง แต่ความหมายของ “น้ำฟ้า” แม่ได้ ยินหลวงพ่อท่านอธิบายถึง “น้ำฟ้า” ว่าหมายถึงความกว้าง เป็นระนาบของความดีที่ขยายกว้างออกไปค้ำจุนโลก ก่อน วันงาน แม่ได้มาปิดทองที่ค้ำฟ้าร่วมกับคุณอาประวาทและ คณะและได้ร่วมถวายน้ำปานะและไอศกรีมแด่พระภิกษุ สามเณรในวัดเป็นการวอร์มบุญล่วงหน้าก่อน พอถึงวันงาน พิธี เราก็ได้พบความประทับใจจริงๆ ที่ได้ลุยโคลนถือ เชือกอัญเชิญมาที่เสาค้ำฟ้าเพื่อประกอบพิธียก ในงานทุก คนเบิกบานแจ่มใส ลืมวัยไม่มีความรู้สึกเหนื่อย มีแต่ ความสุขสมานสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว ความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทุกคนคือ พี่น้องร่วมอุทรเดียวกัน ที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน เสมือน เกลียวเชือกที่เราร่วมถักทอให้เป็นสายใยเดียวกัน เป็นเกลียว เชือกที่หมุนไปทางเดียวกันมัดม้วนใจเราให้รวมเป็นสายใจ กลมเกลียวเป็นเชือกเส้นเดียวกัน แม่ได้มาร่วมในพิธีถัก ทอใยเชือกด้วยนะจ๊ะ มีคุณอาประวาทเป็นประธานใหญ่ มาในพิธีฟันเชือก (ทอเชือก) นี้ด้วย ท่านฟันเชือกด้วย ความสนุกเบิกบานแจ่มใส มีเสียงเพลง (เหมือนเสียงแคน ทางอีสาน) ซึ่งเข้ากับจังหวะฟันเชือก เหมือนจังหวะ เร่งเร้าให้เรารีบเร่งสร้างบารมีกันอย่างแข็งขัน (ห้ามเหนื่อย หน่ายท้อแท้) พอเสร็จพิธีถักทอเชือกพวกเราก็มาตั้งต้นเดินทาง อัญเชิญเชือกเพื่อมาใช้ยกค้ำฟ้า โดยเริ่มเดินจากบริเวณ ท้ายสภาธรรมกายเดิม มือถือเชือกเส้นใหญ่ประคอง ไป ด้วยไม่ให้ตกถึงพื้น โดยเดินแถวกันอย่างเป็นระเบียบมา ถึงที่บริเวณก่อสร้างสภาธรรมกายสากล ซึ่งพื้นดินเลอะ และเป็นดินโคลนตมเดินไปอย่างมีความสุข มองดูรองเท้า เป็นสีเดียวกันหมด ต่างคนต่างเชียร์ให้มองไปข้างหน้า อย่ามองพื้น (เพราะมองแล้วอาจตกใจ) อารมณ์เบิกบาน แจ่มใส จนลืมเรื่องฝนตกฟ้าร้อง เรื่องพื้นที่จะเป็นอย่างไร ทุกคนลืมหมด ใจมุ่งตรงไปสู่จุดหมายปลายทางเดียวกัน เหมือนการประคองใจกันข้ามผ่านอุปสรรคต่างๆ ไปสู่หน ทางข้างหน้าอย่างไม่หวาดหวั่น ไปอย่างมีความสุข ไป อย่างอาจหาญ เมื่อเราพร้อมใจกันถือเชือกถอยไป ๑ ก้าว ค้ำฟ้าสูงขึ้นไปเป็น ๒ เมตรประมาณนั้น นั่นคือผลงานที่ พวกเราร่วมแรงร่วมใจกันด้วยความสามัคคี งานนี้เราจึง ได้ข้อคิดหลายอย่าง จากความสามัคคีร่วมแรงกายใจ เรา มุ่งมั่นมองข้ามอุปสรรคไปสู่เป้าหมายเดียวกัน สานหัวใจ ของนักสร้างบารมี ความสำเร็จย่อมเกิดขึ้นแน่นอน งาน บุญนี้และงานบุญข้างหน้าที่จะถึงคือ งานวันทอดกฐินใน วันที่ ๓ พ.ย.นี้ แม่คงได้พบนุ่นอีกครั้งนะจ๊ะ งานกฐินนี้ได้ ข่าวว่าจะมีการเทคอนกรีตฐานรากของสภาธรรมกายสากล เราคงได้สนุกและได้บุญอีกนะจ๊ะแม่คงได้พบนร.อภิญญาซึ่ง เลือกเพชรไว้ในอันดับ ๑ ของเป้าหมายชีวิต และเป็น อันดับเดียวของรัตนชาติที่บริสุทธิ์งดงาม ส่องประกายแห่ง ความสุข ให้เกิดปัญญาและความสว่างของใจ ในไม่ช้า เพชรนั้นคงส่องประกายเจิดจ้าอยู่ในกลางดวงใจของลูก ให้ สมใจนั่นที่เฝ้ารอคอยและเลือกเพชรไว้ประดับใจแต่เพียง อย่างเดียว รักและคิดถึงลูก กัลยาณมิตร ๑๑๘ ธนวาคม ๒๕๓๗