การมีสัจจะในชีวิต : หน้า 54/204

ความแท้ และความจริง ความตรง ความแท้ ที่เขาหว่าน ลงไป มันจะเป็นความดี และจะกลายเป็นเครดิตกลับมา เพราะว่าความจริง ความตรง ความแท้นี้ เป็นพืชของความดี เมื่อหว่านพืชของความดี มันก็ต้องได้ผลดีออกมา หว่าน พืชเช่นไรก็ได้ผลเช่นนั้น ไม่มีใครมาระแวงเรา ตลอดเวลาเราไม่เคยเลื่อยขาเก้าอี้พร เพื่อนฝูง เพราะฉะนั้น ก็จะไม่มีใครระแวงว่า เราจะไป เลื่อยขาเก้าอี้เขา เราไม่เคยเล่นพวกเล่นพ้อง ลูกน้องคน ไหนท่าดีเราก็โปรโมทขึ้นมาตามลำดับ ถ้าอย่างนั้นก็จะไม่ มีใครระแวงเรา แล้วเขาก็จะทุ่มทำงานกันอย่างสุดๆ กัน แต่ตรงนี้สำคัญ คำว่าสัจจะนั้น มีสถานะอยู่ ๔ ประการ คือ ประการที่ 9 มีสัจจะต่อหน้าที่การงาน มีสัจจะทั้งหน้าที่ และการงาน คือ ทำอะไรต้อง ทำให้ดีที่สุด ทำให้ครบตามหน้าที่ (ปอช (วอรอที่เวปอก) ใครมีตำแหน่งอะไรก็ตาม จะเป็นตำแหน่งเหรัญญิก ตำแหน่ง เจ้าหน้าที่ดูแลปาไม้ ตาแหน่ง ต้นน้าสาธาร ตำแหน่ง ผู้อำนวยการ หัวหน้าแผนก ใครมีตำแหน่งอะไรก็จะมี หน้าที่เฉพาะของตัวบอกเอาไว้ ว่าต้องทำอย่างนั้นๆ พอ ถึงเวลาก็ทําให้ครบตามหน้าที่ แล้วก็ทำให้ดีที่สุดด้วย ไม่ ต้องยั้งมือ ทำให้ดีที่สุด ไม่หมกไม่หมัก ประการที่ ๒ สัจจะต่อวาจา คือ พูดอย่างไรก็ทําอย่างนั้น ทําอย่างไรก็พูดอย่างนั้น เช่น บอกไปแล้วว่าถ้าทำอย่างนี้ ปีนี้จะได้ ๒ ขั้น พอถึง สิ้นปีถ้าเขาทำได้ก็ต้องให้เขา ๒ ขั้น ตามที่พูดเอาไว้ ไม่ หลอกลูกน้อง ประการที่ ๓ สัจจะต่อบุคคล คือ เวลาคบใครก็คบจริง ถ้าไม่คบ ก็ไม่คบรู้แล้วรู้รอด ไป ใครจะมาว่าอะไรเราไม่ได้ เพราะเจ้านี่ไม่น่าคบ ก็ไม่คบ ก็เป็นแค่คนรู้จักกัน แต่ถ้าจะคบกัน ก็ต้องไม่เอาเปรียบกัน ถ้าเจ็บไข้ได้ป่วยจะเป็นไข้กายหรือไข้ใจ ก็ต้องรีบไปลูไป ช่วยเขา อยากให้เขาหาย ถ้าเขาตกทุกข์ได้ยาก ก็อยาก ให้เขาพ้นทุกข์ หรือถ้าเพื่อนตายไม่รู้จะทำอย่างไร ก็พร้อม ที่จะไปจัดงานศพให้ ไม่ใช่ว่าที่ตอนดีๆ ก็ใช้เขา แต่พอ เขาตาย ก็ไม่ได้เหลียวแลเขาเลย “เอ็งตายเอ็งก็เล่าป่าช้า ไปซิวะ เดี๋ยวอีแร้งก็ลง” อย่างนี้ ก็จบกันไป ๕๒ กับปา เม1 พฤศจิกายน พ.ศ. ๒*^ ประการที่ ๔ สัจจะต่อคุณธรรม คือ แม้ดายก็ไม่ยอมให้เสียศีล แค่นี้ก็จบแล้ว เรื่อง อื่นไม่ต้องพูด นี่คือสัจจะ ถ้ามีสัจจะอย่างนี้อยู่ในตัวแล้ว ทำให้ เขาไม่ระแวงอย่างนี้ ยกตัวอย่าง ถ้าใครรับราชการ แล้วมีคนมาบอก ว่า “อย่างเรานี่ ไม่ได้เป็นหรอก อธิบดี” ความจริงแล้ว ถึงไม่ได้เป็นอธิบดี เราก็ไม่เดือดร้อน เพราะเรามีสัจจะ มีแล้วก็ไม่ตกนรก แต่ถ้าเป็นประเภท กระล่อนไปทั่ว แล้วได้เป็นอธิบดี ได้เป็นปลัดกระทรวง หรือว่าได้เป็นนายกรัฐมนตรี อย่างนี้ปิดนรกไม่อยู่หรอก แล้วถามจริงๆ ว่า ถ้าไม่มีสัจจะ เขาจะเป็นอธิบดี เป็นนายกฯ ได้กี่วัน ก็ยังไม่รู้เลย แล้วอีกไม่กี่วันต่อมาจะไม่มีใครแล เลยหรือเปล่า ก็ยังไม่รู้ แต่ว่าถ้าเรามีสัจจะครบ ๔ ประการอย่างนี้ รับรอง ไม่ตกนรก ถึงจะไม่ได้เป็นอธิบดี ไม่ได้เป็นปลัดกระทรวง ก็ช่างปะไร แค่นี้เราก็พอกิน ถ้ากะล่อนรอบตัวแล้วไปเป็นอธิบดี เป็นได้ไม่กี่วัน เขาจับมาสอบเสียอีกแล้ว มันจะคุ้มอะไร หรือถ้าให้เป็น อธิบดีแล้วอีกสัก ๗ เดือน ๘ เดือน เรียกมาสอบเรียกมา ปลด ไม่เอาดีกว่า เราอยู่อย่างนี้ดีกว่า สบายกว่า ขอให้ เรามีสัจจะต่อหน้าที่และการงาน สัจจะต่อวาจา สัจจะต่อ บุคคล สัจจะต่อคุณธรรม ถึงตายไปก็ไม่เสียศีล เราปิด นรกของเราได้ ลูกเต้าก็อยู่ต่อไปได้ เวลาเดินทางไปไหน เขาพูดถึงพ่อ เขาก็พูดใน ทางดีว่า “พ่อมันนี่ ตายก็ไม่ยอมเสียศีล มีเพื่อนก็ไม่เคย ทิ้งเพื่อน คำพูดของเขา พูดคำไหนก็คำนั้น หน้าที่การ งานทำอะไรแล้วเชื่อถือได้” นี่พ่อทำมาอย่างนี้ “ลูกเอ๋ย ลูกแบกนามสกุลพ่อไปแล้วละก็ เขาก็ยังต้อนรับลูกทั้ง แผ่นดิน” เพราะฉะนั้น ถึงตอนมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องเป็นอธิบดี ก็ไม่เดือดร้อน ด้วยเหตุผลเหล่านี้ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงตรัส ไว้ว่า ให้มีสัจจะเอาไว้ เครดิตมันดีกว่ามีเงินพันล้าน เพราะไม่ต้องระแวงกัน