ข้อความต้นฉบับในหน้า
เส้นทางจากยโสธรปุระไปสู่เมืองหลวงของจัมปา
พระองค์ได้ทรงสร้างที่พักไว้เป็นช่วงๆ (ประมาณช่วงละ ๑๕
ก.ม.) จำนวน ๔๗ แห่ง มีไฟพร้อม
เส้นทางจากยโสธรปุระไปยังเมืองพิมาย มีที่พัก
พร้อมไฟ ๑๗ แห่ง
เส้นทางจากยโสธรปุระไปยังเมืองชัยวดี จากชัยวดี
ไปยังชัยสิงหวดี จากชัยสิงหวดีไปยังชัยราชคีรี จากชัย
ราชคีรีไปยังศรีสุวิระบุรี จากศรีสุวีระบุรีไปยังยโสธรปุระมี
ที่ทักพร้อมด้วยไฟ ๑๔ แห่ง มี ๑ แห่งที่ศรีศูรยบรรณวัต
อยู่ที่ศรีวิชยาทดยปุระแห่งหนึ่ง อยู่ที่กลยุณสิทธิกะแห่งหนึ่ง
รวมทั้งสิ้น ๑๒ แห่ง (ชื่อเมืองต่างๆ เหล่านี้หลายแห่งยัง
ไม่ทราบแน่ว่าอยู่ที่ใดในปัจจุบัน)
อย่างไรก็ดี ระบบเส้นทางพร้อมที่พักนี้ยังคงมีใช้
กันอยู่ในช่วงหนึ่งร้อยปีต่อมา จากบันทึกของจิวด้ากวน
ที่มากับคณะทูตจีนได้กล่าวถึงเส้นทางเหล่านี้ด้วยความ
ชื่นชมว่า “บนถนนสายใหญ่ๆ มีที่พักคนเดินทางคล้ายกับ
ที่พักมาใช้ส่งหนังสือของเรา”
นี้คือพระปรีชาสามารถและวิสัยทัศน์อันกว้างไกล
ของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ผู้ทรงสามารถสร้างทางหลวง
เชื่อมอินโดจีนไว้เมื่อราวแปดร้อยปีมาแล้ว หากหันมา
มองดูในยุคนี้ แม้ในหลายสิบปีที่ผ่านมาบรรดาชาติต่างๆ
ในย่านนี้ได้พยายามหาทางร่วมมือกันจัดสร้างทางหลวง
เชื่อมอินโดจีนกันมาโดยตลอด แต่จนแล้วจนรอดก็ยัง
สร้างไม่สำเร็จจนบัดนี้
ความยิ่งใหญ่ขตงมนุษยชาติ
พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ทรงครองราชย์อยู่ระหว่างปี
พ.ศ.๑๗๒๔ ถึงราวปี พ.ศ.๑๗๖๓ ในรัชสมัยของพระองค์
ถือเป็นที่สุดแห่งความรุ่งเรืองของอาณาจักรกัมพูชาก่อน
ที่จะถึงกาลล่มสลาย เพราะพอสิ้นรัชกาล อำนาจอันรุ่งโรจน์
ของกัมพูชาก็สิ้นสุดตามพระองค์ไปด้วย สำหรับผมคิดว่า
คงเป็นเพราะผลกรรมของกษัตริย์ในรัชกาลต่อมา กล่าว
คือบรรดาราชปุโรหิตผู้นับถือศาสนาฮินดูซึ่งเก็บความ
๑๒๖ พันนาม ห พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕®!
คับแค้นใจไว้ตลอดรัชกาลของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ได้
ยุยงสนับสนุนพระเจ้าอินทรวรมันที่ ๒ ให้ทรงปฏิรูป
ระบบศาสนาใหม่ โดยมีการกวาดล้างทำลายพระพุทธรูป
ตามวัดวาอารามต่างๆ เป็นอันมาก แล้วเอาคิวลึงค์มา
ตั้งบูชาแทน ใครก็ตามที่ทำอย่างนี้ย่อมจะมีแต่ความวิบัติ
ตามมา เหมือนอย่างที่พวกตาลีบันระเบิดทำลายพระพุทธ
รูปซึ่งยืนสงบนิ่งมากว่าพันปีก็ต้องประสบกับความวิบิต
อย่างที่เห็น
ถ้าจะถามว่าความยิ่งใหญ่ของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๗
อยู่ตรงไหน? หลายคนก็อาจจะมีมุมมองต่างกันออกไป
แต่ตามสายตาของผมเห็นว่าความยิ่งใหญ่ของพระองค์อยู่
ตรงที่ทรงใช้ความเป็นกษัตริย์อย่างคุ้มค่าแก่การสร้างบารมี
คือทรงใช้พระราชอำนาจ พระราชทรัพย์ พระราชศรัทธา
และพระสติปัญญาเพื่อการสร้างบารมีอย่างเต็มกำลังตาม
อย่างมหาธรรมิกราชเจ้าในอดีต เช่นพระเจ้าอโศกมหาราช
เป็นด้น
นี้คือสิ่งที่พวกเราทั้งหลายควรคิดได้ว่า ความ
ยิ่งใหญ่ของคนอยู่ที่การรู้จักใช้ทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่เพื่อ
การสร้างบารมีให้เต็มที่ ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สิน สติปัญญา
กำลังกาย กำลังใจ รวมทั้งตำแหน่งหน้าที่ล้วนมีไว้เพื่อ
การสร้างบารมีทั้งสิ้น
แม้แต่การได้เกิดเป็นมนุษย์นี้ ก็ถือว่าเป็นต้นทุน
ที่สำคัญและเหมาะสมต่อการสร้างบารมีอย่างที่สุดแล้ว
ฉะนั้น จึงควรใช้สองตาที่มีอยู่ดูแต่สิ่งดีๆ มีมงคล ใช้สอง
หูฟังแต่เรื่องดีๆ มีมงคล ใช้ปากที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียวพูด
แต่สิ่งดีๆ มีมงคล และใช้สองแขนสองขาทำแต่สิ่งดีๆ มีมงคล
ทำบุญกุศลให้สุดกำลังเท่าที่มี ให้สมกับที่ได้มีอัตภาพ
ร่างกายเป็นมนุษย์สุดประเสริฐ
เกิดมาทั้งทีต้องห่า ความดีให้คุ้ม
เพราะคนเราเกิดมาเพื่อสร้างบารมี