การปฏิบัติธรรมเพื่อความสุข : หน้า 56/204

สมาธิเจริญรุ่งเรืองดีในประเทศไทย เราพุทธ คาสนิกชนคนไทยถ้าปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปเห็นที่จะได้ อายต่อคนชาติอื่น เพราะเขาเหล่านั้นขณะนี้กำลังเผชิญ ทุกข์สาหัส ทั้งความกลัว ความหวาดระแวง ความขาด ที่พึ่งที่พึ่งได้จริงๆ และพึ่งได้ด้วยตัวเอง อีกทั้งเหตุการณ์ โลกยังช่วยบ่งบอกขัดแจ้งว่า ไม่มีสิ่งใดรับประกันความปลอดภัยในชีวิต ไม่ว่า จะเป็นทรัพย์กองใหญ่ท่วมหัว ตึกรามมั่นคงพร้อมระบบ ความปลอดภัยแน่นหนา เทคโนโลยีสูงสุด รวมทั้งความรู้ ความสามารถจากการทำมาค้าขายหรือใบปริญญา ผู้คน เหล่านั้นจึงหวาดผวาและวิ่งเข้าหาปรัชญาที่ทำให้เกิดสุข ได้จริง ปรัชญานั้นคือ “ความเป็นจริงแห่งสังสารวัฏ” และ "ความเป็นจริงแห่งธรรมชาติของใจ” การปฏิบัติธรรมที่จะ น่าไปสู่ความสุข ความมีชัยในชีวิต และความสงบอย่าง แท้จริง ฉบับนี้เป็นฉบับแรกของการเขียนบทความนี้ จึงจำเป็นต้องมีอารัมภบทบ้าง แม้ใจจริงของผู้เขียนนั้น อยากจะทุ่งไปที่การปฏิบัติเลยทันทีก็ตาม เพราะ “สมาธิ” ลงมือทำเร็วเท่าใดผลเกิดได้เร็วเช่นนั้น แม้การปฏิบัติจะ ยังอยู่ในระดับรูๆ ปลาๆ ก็ตาม ทั้งนี้เพราะ ช. เมื่อใดใจปรารภความสงบ ปรารภการปฏิบัติ ธรรม เมื่อนั้นพระนิพพานเริ่มลงดูแลรักษา ๒. เมื่อใดเริ่มนึกถึงศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด เมื่อนั้นกระแสบุญเริ่มไหลในทุกๆ จังหวะที่ใจตรึกระลึกถึง ศูนย์กลางกายอันเป็นสถานีหลักสถานีเดียวของการ ปฏิบัติธรรม ๓. เมื่อใดใจเริ่มพักสบายภายในได้ พร้อมนึกถึง ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดได้เป็นระยะๆ เมื่อนั้นใจเริ่มถ่าย ทอดความสบายจากภายในสู่ภายนอก เปลี่ยนเป็นความ สงบนุ่มๆ พร้อมกระแสบุญที่เริ่มไหลเข้ามา และเจิ่งนอง อยู่ในขณะที่ใจยังพักสบายๆ อยู่ภายใน และนึกถึงศูนย์ กลางกาย ได้เป็นช่วงๆ ๔. เมื่อใดที่ใจเริ่ม “หยุด” พักนิ่งจริงจังที่ศูนย์ กลางกายฐานที่เจ็ดได้ เมื่อนั้นใจเริ่มเข้าสู่ความสงบที่มี อานุภาพ สภาวะแห่งอานุภาพขึ้นอยู่กับระดับความหยุด ๕๔ บันได ต พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕:07 ของใจที่ผสานกับความสบาย อานุภาพนี้คือ ความนวล กระจ่าง ความสว่างสดใส เห็นหนทางภายในที่เป็นทาง เดินของใจ เดินเข้าไปสู่ความสงบที่แท้จริง สู่ความสดใส สู่สภาวะแห่งภูมิปัญญา เดินเข้าไปหาความเป็นจริงของตน ๕. เมื่อใดที่ใจ “หยุด” ได้นุ่มนิ่งจริงจัง ณ ศูนย์ กลางกายฐานที่เจ็ด เมื่อนั้นอานุภาพของใจจะยิ่งเด่นชัด เช่น เห็นตัวตนที่แท้จริงของใจตนเอง เห็นกายแห่งภูมิปัญญา ที่ซ้อนอยู่ภายใน เป็นต้น ซึ่งในภาวะเช่นนั้น ความสงบจะ เป็นของเรา ความสบายจะหล่อเลี้ยงเรา ความรักบริสุทธิ์ มากมายจะผุดพรูขึ้นมาให้เราได้ใช้ช่วยคน และเมื่อนั้น ความสุข ความสำเร็จที่ปรารถนาก็จะพร้อมใจกันไปมา หาสู่เราอย่างสม่ำเสมอไม่ขาดสาย ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ในหลักทฤษฎีนั้นเห็น ได้จากในรูป แต่ในการปฏิบัติจริงการปล่อยให้ใจล่อง เข้าหาศูนย์กลางกายเลยนั้นเป็นไปได้ แต่ก่อนอื่นสิ่งที่ จำเป็นที่สุด คือ ต้องเรียนรู้ให้ทราบเสียก่อนว่า “ฐาน” ต่างๆ นั้นอยู่ตรงไหน แล้วลองทำความรู้สึกตามดู ทำให้เพียง พอรู้เท่านั้น เพราะ “ฐาน” เหล่านี้ ในการปฏิบัติสมาธิ หลายที่ได้นำไปใช้ ไปอ้างถึง ซึ่งเป็นฐานที่ใจเข้าไปอยู่ และหยุดอยู่ตรงนั้นได้จริง แต่ยังไม่ใช่และยังไม่ถึงที่สุด ของการ "หยุด" จริง ไม่ใช่ที่สุดของความสำเร็จ ไม่ใช่ ที่สุดของความสบาย และไม่ใช่ที่สุดของภูมิปัญญา ใจจะ หยุดถึงที่สุดได้ ต้องที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดเท่านั้น อันเป็นจุดที่พระพุทธเจ้าท่านถือว่าเป็นต้นทางของหนทาง สายกลาง ทางเดียวสู่จุดสูงสุดของความสุข สว่างสดใส ความปลอดภัยและภูมิปัญญา เมื่อลองอ่านดู ลองนักลู ตามภาพที่แสดงไว้แล้ว ให้ปล่อยใจให้รุดเร็วไปอยู่ที่ฐาน สุดท้ายได้เลย เพราะฐานนี้เท่านั้นที่จะเป็นที่ตั้งมั่นจริงๆ ของใจ ซึ่งจากนั้นเป็นต้นไปใจจะไม่ไปไหนอีกเลย เมื่อได้ทราบแล้วว่าฐานต่างๆ อยู่ที่ไหน จากนั้น ก็ทุ่งความสนใจไปที่ฐานที่เจ็ดเพียงแห่งเดียว ซึ่งทำได้ ง่ายมาก ทำตอนไหนก็ใต้ วิธีง่ายๆ ก็คือ หายใจเข้าลึกๆ ตรงปลายสุดของลมหายใจเข้าต่อเนื่องกับลมหายใจออกที่ เรียกว่า 7116 7บโกโกฐ l3oint หรือ จุดวกกลับของลมหายใจ นั่นแหละ “ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด” แต่ไม่ใช่เป็นการทำ