ความกล้าหาญของพระมหาบุรุษ : หน้า 156/204

เศวตฉัตร เมื่อพลมารเช้าไปใกล้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ ทวย เทพทั้งหมดก็ต้องขนพองสยองเกล้า ตกอกตกใจกันล้วน หน้า รีบเผ่นหนีไปทันที พญากาฬนาคราชดำดินไปมัญเช ริกนาคพิภพซึ่งมีขนาด ๕๐๐ โยชน์ นอนเอามือทั้งสอง ปิดหน้า ท้าวสักกเทวราชลากสังข์วิชยุตร พร้อมด้วย เหล่าทวยเทพไปยืนอยู่ที่ขอบปากจักรวาลโน่น ท้าว มหาพรหมจับยอดเศวตฉัตรเสด็จหนีไปยังพรหมโลกทันที พระมหาบุรุษครั้นต้องถูกทอดทิ้งอยู่พระองค์เดียว มองไม่เห็นใครชักคน หาใครจะมาเป็นที่พึ่งก็มีได้ จึงทรง รำพึงว่า มารเหล่านี้ทำความพากเพียรใหญ่โต เพราะ มุ่งหมายเอาเราผู้เดียว ในที่นี้เราไม่มีบิดามารดา หรือ ญาติพี่น้อง แต่ทศบารมีเท่านั้น เป็นเสมือนบริวารชนที่ เราชุบเลี้ยงไว้ตลอดกาลนาน เพราะฉะนั้น เราควรทำ ©*๔ut=487 พฤศจิกายน พ.ศ. ๒ บารมีเท่านั้นให้เป็นยอดของหมู่พล เอาคาสตราคือบารมี นั้นแหละประหาร กำจัดหมู่พลนี้เสีย ว่าแล้วก็ทรงทั้ง รำพึงถึงบารมีทั้ง ทัศ รวมไปถึงอุปบารมีและปรมัตถ บารมี ๑๐ เมื่อทรงรำลึกถึงพระบารมีทั้ง ๓๐ นี้แล้ว ก็มิได้ ทรงหวาดกลัวอานุภาพของพญามารและเสนามารเลย แม้พวกเสนามารเมื่อได้รับค่า สั่งจากพญามารแล้ว ก็ไม่ อาจเข้ามาใกล้พระมหาบุรุษได้ด้วยอำนาจพระบารมี ถึง จะทำอย่างไร พระมหาบุรุษก็ยังคงประทับยั้งอยู่ที่ รัตนบัลลังก์เหมือนเดิมโดยมิได้หวั่นไหว พญามารเห็นว่าบรรดาเสนามิอาจทำอันตราย แก่พระมหาบุรุษได้ก็โกรธ คิดว่าเราจะต้องใช้อาวุธ ๙ ประการ ทำพระมหาบุรุษให้กลัวแล้วหนีไป คิดดังนั้นแล้ว