...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น : หน้า 184/204

...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมรู้ว่าพ่อจะอยู่เคียงข้างผม!... “มันสายเกินไปแล้ว! “ “พวกเขาตายหมดแล้ว! “ “คุณช่วยอะไรไม่ได้หรอก! “ “กลับบ้านชะ! “ 66 “ไม่เอาน่า ยอมรับความจริงดีกว่า คุณทำอะไรไม่ได้แล้ว! " “คุณยิ่งทำให้อะไรๆ เลวร้ายขึ้น! “ เขาตอบทุกคนด้วยประโยคเดียวกันว่า “ตอนนี้คุณจะช่วยผมได้หรือยัง" แล้วเขาก็ลงมือขุดหาลูกชายจากอิฐทีละก้อนๆ หัวหน้านักดับเพลิงปรากฏตัวขึ้นพยายามดึงเขาออกจากซากปรักหักพัง และเตือนว่า “ไฟกำลังลามไปทั่ว อาจเกิดระเบิดขึ้นได้ทุกแห่ง คุณกำลังอยู่ใน อันตรายนะ เราจะช่วยคุณเอง กลับบ้านเถอะ" และคุณพ่อชาวอาร์เมเนียนซึ่ง ทั้งรักและห่วงใยลูกได้ตอบกลับไปว่า “คุณจะช่วยผมได้หรือยัง” ตำรวจมาถึงและบอกว่า “คุณกำลังโกรธและผิดหวังมากเท่านั้นเอง มันจบแล้วครับ คุณจะทำให้คนอื่นเป็นอันตรายได้ด้วย กลับบ้านซะเราจะ จัดการเอง!” ซึ่งเขาก็ตอบว่า “คุณจะช่วยผมได้หรือยัง” ไม่มีใครช่วยสักคน ด้วยความกล้าหาญ เขาลงมือเองโดยลำพังเพราะต้องการให้รู้แน่ด้วย ตนเองว่า “ลูกชายของฉันยังมีชีวิตอยู่หรือตายแล้ว" เขาขุดอยู่นาน 4 ชั่วโมง ... ๑๒ ชั่วโมง ... ๒๔ ชั่วโมง . ๓๖ ชั่วโมง และในชั่วโมงที่ ๓๘ นั้นเอง เขาดึงก้อนหินขนาดใหญ่ออกและได้ยินเสียง ลูกชายของเขา เขาตะโกนเรียกลูกชาย “อาร์มานด์" และได้ยินเสียตอบรับ “พ่อ !?!” “ผมเองฮะ พ่อ ! ผมบอกเพื่อนๆ ว่าไม่ต้องตกใจ ผมบอกเขาว่า ถ้า พ่อยังมีชีวิตอยู่ พ่อต้องมาช่วยผมและช่วยพวกเขาด้วย พอสัญญาไว้ว่า ไม่ว่า จะเกิดอะไรขึ้น พ่อจะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ! แล้วพ่อก็ทำได้จริงๆ พ่อ!" “เกิดอะไรขึ้นในนี้ มันเป็นอย่างไรบ้าง" พ่อถาม “มีเด็ก ๑๔ คน จาก ๓๓ คน รอดชีวิตฮะพ่อ พวกเราทั้งกลัวหิวข้าว หิวน้ำที่สุดเลย ขอบคุณจริงๆ ที่พ่อมาอยู่ตรงนี้ ตอนที่ดึกถล่ม ดึกมันแยกจาก กันเป็นเหมือนรูปสามเหลี่ยม เราเลยปลอดภัยฮะพ่อ” “ออกมาเร็วเจ้าหนู!” “ไม่ฮะ พ่อ! ให้เพื่อนๆ ออกไปก่อน เพราะผมรู้ว่าพ่อต้องช่วยผม! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมรู้ว่าพ่อจะอยู่เคียงข้างผม!" (ขออนุโมทนากับทีมงานหนังสือพลังแห่งชีวิตที่อนุญาตให้พิมพ์เผยแพร่) ๑๘๒ กัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕33,