การตัดสินใจรับบุญ : หน้า 103/204

จึงบังเกิดขึ้นอย่างอัศจรรย์เมื่อสัญญาณโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ...คุณหมอ หลวงพี่ขออนุโมทนาบุญด้วยนะที่ ตัดสินใจรับบุญประธานกอง หลวงพี่ขอร่วมกับคุณหมอด้วย กำลังใจจากหลวงพี่ที่เคารพทำให้คุณหมอดีใจเป็นอย่างมาก คุณหมอมั่นใจว่าคิดถูก ผังแห่งความสำเร็จเริ่มส่งผลแล้ว ตัดสินใจถูก จึงไม่รอช้ารีบแจ้งข่าวบุญนี้ยังเพื่อนหมออีกคน ทันที ไม่ผิดหวัง เพื่อนยินดีที่จะร่วมบุญด้วยอีก เพียง เวลาไม่กี่นาทีด้วยใจที่เร็วกว่าแสง คุณหมอชิตัง เม เข้า ไปรับผ้าไตรจักรพรรดิมหาสมบัติ ด้วยความปีติภาคภูมิใจ ในที่สุดผังสำเร็จก็อยู่ในมือ ทุกๆ วันหลังจากสวดมนต์นั่งสมาธิแล้วผมก็ อธิษฐานผ้าไตรกฐินทุกวัน มีพลังมากครับ เห็นผ้าไตร แล้วอยากจะออกไปทำหน้าที่ แรกๆ ก็บอกคนไข้ทุกคน ที่มารักษาที่คลีนิคผม บอกเขาบุญใหญ่นะ สร้างบุญกับ หลวงพ่อวัดปากน้ำ อานิสงส์ไม่ต้องพูดถึงเขาฟังแล้วก็ ศรัทธา เต็มที่ทำสุดกำลัง ๑๐๐ บาท ๕๐ บาท ผมก็มา นั่งคำนวน คนละ ๑๐๐ ถ้าอย่างนี้ผมก็ต้อง บอกบุญหมื่น คนละซิ เอ๊ะ...แล้วเราจะ ปิดกองได้ยังไง.....!!? m- ทอดกฐินนี้เราจะปฏิบัติบูชาควบคู่ไปกับอามิส บูชา” โอวาทที่หลวงพ่อธัมมชโยให้ไว้ในวันรับผ้ากฐิน ผม จำขึ้นใจเป็นคำแนะนำที่ดีสุดยอด ดังนั้น ผมจึงรู้สึกอยาก ได้บุญกับกองกฐินนี้เต็มที่ ผมนอนในห้องพระ ตั้งใจรักษา ศีล ตื่นดี ดี ๓ ครึ่ง แล้วนั่งสมาธิจนถึงรุ่งเช้าเป็น ประจำ เวลานั่งถึงไม่เห็นอะไร แต่...มีความสุขครับ ชีวิต มีความสุขเมื่อได้ปฏิบัติธรรมมากๆ มันก็ไม่ท้อในเรื่อง ของบุญ บอกบุญทุกวัน ถึงแม้ว่าผมจะยังมองไม่เห็นทาง ที่จะปิดกองได้ แต่ไม่ยอมเลิกบอก ทำไปเรื่อยจะทำ จนถึง วินาทีสุดท้าย!! พอวันอาทิตย์ ผมกับภรรยาก็น่า ปัจจัย ที่รวบรวมได้ใส่ซองถวายครั้งละ รั้งละ ๑,๐๐๐ บ้าง บางครั้ง ๑๐๐ ก็มี ในขณะที่คนข้างๆ เขาถวายเพิ่มยอดกันเป็นแสน เป็นล้าน ผมก็อธิษฐานคิดในใจบอก หลวงพ่อครับผม จะ สร้างบารมีแบบกระรอกพระโพธิสัตว์ คือเอาหางลุ่มน้ำ ทะเลแล้วก็วิ่งขึ้นมาบิด แล้วก็ลงไปจุ่มเอาน้ำขึ้นมาใหม่ ขอมีความเพียรที่จะวิดน้ำทะเลให้แห้ง ลูกหลวงพ่อท้อไม่เป็น ผมยอมรับว่าไม่รู้จะไปบอกใคร แต่จากการที่ผม นั่งสมาธิมากๆ ทุกวัน ทำให้ผมอยากทำ หน้าที่ ระหว่างนี้ นอกจากบอกคนไข้ของผมแล้ว ผมยังไปช่วยคุณอาผดุง ซึ่งท่านก็รับมา ๑ กอง ไปบอกตามหมู่เพื่อนๆ สนิทของ ท่าน ซึ่งยังไม่เคยมาวัดเลย พอไปช่วยผมก็มีความสุข เพราะได้เจอคนใหม่ ได้ไปเล่าประวัติการสร้างบารมีของ หลวงพ่อวัดปากน้ำ คุณยายอาจารย์ เราได้ทำ หน้าที่พูด เรื่องบุญ กลับมานั่งธรรมะก็นึกภูมิใจว่า วันหนึ่งเราได้ใช้ ชีวิตไปอย่างมีคุณค่า มีสาระ ไม่ได้ผ่านไปเหมือนนก เหมือนกา ได้ชวนคนมาท่า ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ทุกครั้งที่พูดเหมือนตามระลึกนึกถึงบุญที่เราท่า มา พูด แล้วมีความรู้สึกว่าได้บุญ บุญมันเกิดครับ แล้วบุญก็ไม่ทอดทิ้งผม ผมก็พบผู้ร่วมทีม ๒ คน อยู่ที่โคราช คนหนึ่งคือคุณเป้ หรือคุณจิติรัตน์ ปริวัฒนศักดิ์ ครอบครัวเธอเปิดร้านขายวัสดุก่อสร้าง อีกคนเป็นอาจารย์ ชื่อ อาจารย์ อุไร...... คนนี้ผมชวนเข้าวัด เขามา....เขาก็ ไม่มีเงินนะ อาจารย์อุไร มาร่วมบุญกับผมได้หมื่นกว่า บาทก็หมดแล้ว ส่วนคุณเป้นั้น มาทีไรเขาก็ใส่ซองร่วม บุญทีละร้อย แต่เราใจเดียวกัน ทุกวันอาทิตย์มาเจอกัน ก็ รวม ปัจจัยกันที ละ ๕๐๐ บ้าง ๑,๐๐๐ บ้าง ช่วยกันถวาย แต่แปลกเราสามคนกำลังใจไม่ตกเลย โดยเฉพาะคุณเป้ที่ทำ ทีละ ๑๐๐ บาท ช่วงนั้นเธอมีอุปสรรคมากเลยนะ รถเธอ กำลังจะถูกยึด คุณเป้คิดว่าในเมื่อชีวิตเธอกำลังลำบาก ก็จะเอา บุญช่วย คุณเป้ทุ่มเทมาก ออกลุยบอกบุญ คนเดียวเลย ไปเดินบอกบุญในอำเภอขามทะเลสอ ที่ผมเคยไปเป็นผู้ อำนวยการโรงพยาบาลและทำ หน้าที่กัลยาณมิตรที่นั้น ส่วนผมก็ลุยใน กทม.วันอาทิตย์เราพบกันที่วัด ก็ให้ กำลังใจกัน คุยเรื่องยกใจกัน เราต่างคนต่างไม่มีเงิน แต่ เราตกลงจะอยู่กองเดียวกัน เราจะทุ่มชีวิตแล้วเราก็ตั้งใจ กันเต็มที่ 01^11111 163111 ในวันมุทิตาเปรียญธรรม ๙ ประโยค ซึ่งตรงกับ วันที่ 4 สิงหาคม พ.ศ.๒๕๔๔ คุณเปก็ไปเจอเจ้าภาพสอง กัลยาณมิตร พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๕ CO®