สมาธิด้วยลมหายใจ : หน้า 57/204

สมาธิด้วยลมหายใจ เพียงแค่อาศัยลมหายใจช่วยกำหนด ศูนย์กลางกายให้ในตอนเริ่มต้นเท่านั้น จากนั้นไม่ต้อง สนใจสิ่งใดนอกจากตำแหน่งของศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ไม่ต้องห่วงลมหายใจด้วย แดในความเป็นจริง ฐานที่เจ็ดนั้นเมื่อรู้จักแล้ว ย่อมรู้จักเลย จากนั้นไปสิ่งที่พึงกระทำเพียงแค่ระลึกถึงจุด นั้นให้ได้บ่อยๆ เท่านั้น เป็นอันถือว่าปรารภการปฏิบัติธรรม ที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดแล้ว แต่ที่แนะให้ใช้ลมหายใจ ช่วยตอนเริ่มแรกนั้นสำหรับผู้ที่มีความไม่แน่ใจเท่านั้น ความจริงศูนย์กลางกายนั้นทำความรู้จักเพียงครั้งเดียวก็พอ จากนั้นสามารถน่า ใจไปไว้ตรงนั้นได้ทันที โดยไม่ต้อง อาศัยการอารัมภบทเพราะในความเป็นจริงของชีวิต ใน บทแสดงจริงของชีวิต เรามักไม่มีเวลามานั้งกำหนด หาก ต้องการสามารถจรดใจลงไปได้เลยโดยไม่ต้องผ่านขั้น ตอนใดๆ ทั้งนี้ต้องอาศัย “ความชำนาญและความเคยชิน” จากการทำอยู่บ่อยๆ สม่ำเสมอจนเป็นนิสัย คือ หมั่นนึก ถึงตำแหน่งของศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดบ่อยๆ แทนที่จะ ไปนึกถึงเรื่องร้อนใจ เรื่องหนังเรื่องละคร เรื่องของคนอื่น คนไกล เรื่องคำสรรเสริญหรือการนินทาว่าร้าย เพียงเท่านี้ ใจจะเคยชินกับศูนย์กลางกาย แล้วเรื่องที่ว่า “ยาก” และ “ไม่มีเวลา” ที่จะทำสมาธิก็จะค่อยๆ เลือนหายไปเอง เพราะตราบใดที่ยังหายใจ ตราบนั้นยังมีเวลา การทำสมาธิ มิได้ใช้เวลาพิเศษแต่อย่างใด เพียงแต่ทำให้ควบคู่ไปกับ กิจกรรมประจำวันเท่านั้นเอง กล่าวคือ นึกได้เมื่อใดจรด ใจลงไปเมื่อนั้น และหากเรียนให้ทราบว่า “สมาธิ” คือ การนึกถึง ศูนย์กลางกาย ท่านจะเชื่อหรือไม่ เพราะศูนย์กลางกาย คือสถานีใหญ่ของสมาธิ การนึกถึงศูนย์กลางกายจึง เป็นการทำสมาธิที่ง่ายที่สุด ฉะนั้น สมาธิจึงทำได้ทุกที่ ทุกกิจกรรม ทุกเวลา ขอความกรุณาลองทำดูแล้วจะได้ ค่า ตอบว่าสมาธิทำได้ง่ายจัง และไม่มีเวลาไม่มีในโลก กัลยาณมิต พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕ ๕๕