การเลิกยาและการเข้าวัด วารสารกัลยาณมิตร ปี 2544 ฉบับที่ 11 หน้า 148
หน้าที่ 148 / 204

สรุปเนื้อหา

ดังแล้ว 4 เพื่อนในกลุ่มเป็น อย่างไรบ้าง? เพื่อนที่ติดที่ ขายด้วยกัน มันบอกว่า เป็นเพื่อนตาย ผมไม่มี ใคร พอมาอยู่ในดงนี้ แล้วต้องรักกันเอง ผม ไว้ใจนะ แต่ตอนมันโดน จับ ไม่ใช่เพื่อนตาย มัน หักหลัง ซัดทอดมาที่ผม แต่ก่อนคุยกันว่า ถ้า โดนจับไม่ซัดทอด แต่ ที่ไหนได้มันหลอกผม * ตอนคิดเลิกทำยังไง? มีแต่คนดูถูก เขาก็บอกว่าน้ำหน้า อย่างนี้หรือจะเลิกยาได้ ก็บอกเขาว่าต้องเลิกได้ ถ้าไม่อยากให้ลูกติดยานะ เสาร์-อาทิตย์ พาลูกไม่วัดกว่า วัดไหนก็ได้ที่เห็นว่าติ เด็กจะได้ข็มจับ จิตใจสงบ แต่ถ้าอยากให้ผมแนะนำ อยากให้มาวัดพระธรรมกาย อย่าไม่ยื่อข่าว ต้องมาดูด้วยตา.. เพราะติดคุกมันทรมานมากนะ เลยบอกให้ยายพาไปถ้ำ กระบอก มีการเซ็นต์ยินยอม จะให้อะไรก็ต้องทำ จะถูกตี ก็ต้องยอม แต่ผมไม่โดนล่ามโซ่นะ ตอนนั้นผมกลัว กลัวจนตัวสั

หัวข้อประเด็น

- การเลิกยาและการเข้าวัด

ข้อความต้นฉบับในหน้า

ดังแล้ว 4 เพื่อนในกลุ่มเป็น อย่างไรบ้าง? เพื่อนที่ติดที่ ขายด้วยกัน มันบอกว่า เป็นเพื่อนตาย ผมไม่มี ใคร พอมาอยู่ในดงนี้ แล้วต้องรักกันเอง ผม ไว้ใจนะ แต่ตอนมันโดน จับ ไม่ใช่เพื่อนตาย มัน หักหลัง ซัดทอดมาที่ผม แต่ก่อนคุยกันว่า ถ้า โดนจับไม่ซัดทอด แต่ ที่ไหนได้มันหลอกผม * ตอนคิดเลิกทำยังไง? มีแต่คนดูถูก เขาก็บอกว่าน้ำหน้า อย่างนี้หรือจะเลิกยาได้ ก็บอกเขาว่าต้องเลิกได้ ถ้าไม่อยากให้ลูกติดยานะ เสาร์-อาทิตย์ พาลูกไม่วัดกว่า วัดไหนก็ได้ที่เห็นว่าติ เด็กจะได้ข็มจับ จิตใจสงบ แต่ถ้าอยากให้ผมแนะนำ อยากให้มาวัดพระธรรมกาย อย่าไม่ยื่อข่าว ต้องมาดูด้วยตา.. เพราะติดคุกมันทรมานมากนะ เลยบอกให้ยายพาไปถ้ำ กระบอก มีการเซ็นต์ยินยอม จะให้อะไรก็ต้องทำ จะถูกตี ก็ต้องยอม แต่ผมไม่โดนล่ามโซ่นะ ตอนนั้นผมกลัว กลัวจนตัวสั่น ตอนแรกที่เข้าไป คิดว่าสวรรค์ แต่ไม่ใช่ นรกชัดๆ เลย ข้าวจะกินก็ไม่ให้กิน ให้กินดอกบัวเป็นอ่างเลย เหมือนกับยาขม วันแรกข้าว ปลาไม่กิน เอาออกหมดเลย เขาเรียกว่าหักดิบ พอวันที่สอง ก็มาถามว่า กล้าเลิกหรือเปล่า ให้สาบาน แล้วให้ฝังตะกรุด.. ถามว่าตะกรุดเป็นไงบ้าง ผมไม่เคยรู้จัก เขาก็บอกว่าชุบเกลือ มะนาว ตอนฝังเอามีดกรีดฝั่งเอง ส่วนเขาก็ทำพิธีอะไร ของเขาก็ไม่รู้ * ดอนสาบาน สาบานยังไง? สาบานว่า ลูกจะไม่กลับไปนะ ถ้ากลับไปขอให้ มีอันเป็นไป จะไม่ค้า ไม่ขายชาติ เขาบอกว่า ถ้าเลิกไม่ ได้เขาบอกว่าต้องมีอันเป็นไป ถ้าตายนะเขาบอกว่าสภาพ ศพก็จะดูไม่ได้ แต่ถ้าไม่ตายก็จะพิการเหลือแค่ตัว ขาไม่มี ตอนไปเลิก ก็มีกันในกลุ่ม 4 คน ยอมกรีดเอา ©๔๖ สยาณ บิต ว พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๕๔ ตะกรุดฝัง ปวดแสบ ปวดร้อน กินแต่ดอกบัว ทุกวัน จนผมอ้วน ขนาด คนเอาอาหารมาให้ เขา ก็ไม่ให้กิน บอกให้เอา กลับไป เพราะว่าไม่กิน เด็ดขาด ต้องกินดอกบัว คือต๋าเหมือนกับตำยา แล้วก็มีเม็ดบัว ให้ทำ อะไรก็ทำ สาบานด้วยกัน ๘ คน แล้วเลิกได้ทุกคนไหม? ตายกันหมด เพราะ กลับไปได้สักระยะ ใจ มันอ่อน กลับไปเล่นใหม่ เลยเป็นไปตามที่สาบาน ไว้ ตายไม่ดี หัวหาย หาไม่เจอ มีอันเป็นไป ครบทุกคน ตอนที่ผมรู้ข่าว ใจมันหายเหมือนว่าเรากำลังจะ เป็นรายต่อไป กำลังใจมันไม่พอ ซึม.. กลัว.. อยากกลับ ไปหามันใหม่ เพราะเครียด แล้วยิ่งมีแต่คนดูถูกบอกผมว่า น้ำหน้าอย่างนี้มันเลิกไม่ได้ ยิ่งทำให้แทบไม่เหลือกำลังใจ แต่ผมเข้าใจนะว่า ๗ คนที่กลับไปติดใหม่เพราะไม่มีใคร ยอมรับมันด้วย คนรอบข้างนี้สำคัญมาก แต่โชคดีที่มา เจอยายแถวบ้าน คนหนึ่ง ซึ่งผมก็ไม่รู้จัก คือเดินผ่าน แถวบ้าน ยายก็เห็นเรานั่งซึม เขาก็ถามว่าเป็นอะไร ผม ก็บอกว่า ผมเพิ่งเลิกยามาใหม่ ใครๆ ก็นึกว่าผมคงเลิกไม่ ได้ ยายก็บอกว่า ไปกับยายดีกว่า ไปวัดกับยาย ก็มาเจอ คนที่มีบุญอย่างยายมาช่วยผม ชุบชีวิตของผมใหม่ ทำให้ ผมเข้าวัดตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๔๑ วันอาทิตย์นะ * คิดอย่างไร? ถึงเข้าวัด มาวัดแล้วรู้สึกว่าผิดกับทุกทีที่เคยไป มันนิ่ง มัน สงบ คือใจมันสงบ ผิดกับที่อื่นที่สนุกแต่ร้อนๆ คนที่นี่ก็ดี ยิ้มแย้ม ผ่องใส เหมือนเราเจออะไรมาเยอะ พอมาที่วัด มันเหมือนมาถึงที่สุดแล้ว มันหยุดได้ รู้สึกชอบ มาแล้ว
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More