การเดินทางสู่ความหวานในชีวิต : หน้า 320/349

ยังไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลายาวนานแค่ไหน กว่าทุกๆ อย่างจะลงตัว ซึ่งนั้นก็หมายถึงเวลาที่ใช้ในการสร้างบารมี เวลาที่จะทำประโยชน์ให้กับพระศาสนาก็ถูกลดทอนลงไปด้วย ชีวิตที่พบ ความหวาน มักต้องผ่าน ความขม แล้วผ่านช่วงที่ ขมขื่น จนถึงช่วงสุดท้าย มีแต่ความหวาน ผมอยากรู้เสียดตอนนี้เลยว่า ช่วงสุดท้ายที่จะได้พบความหวานนั้นเมื่อไรก อื่นนานแค่ไหนกัน ผมอยากให้ช่วงชีวิตที่ขมๆ นี้ ผ่านไปเร็วๆ ผมไม่ชอบอาหารรสมๆ อย่างปีนี้เลย ผมไม่อยากคาดเดาเลยว่า อาหารจนต่อไปในปีหน้าจะมีรสชาติอย่างไร ผมเดาไม่ถูกเลยว่าเส้นทางที่ต้องก้าวต่อไปนั้นยาวแค่ไหน และผมยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้านะจะเป็นอย่างไร แต่อย่างนั้นผมก็พอจะมีหลักในการเดินแล้วว่า ควรเดินทางไหน ซ้าย ขวา หรือว่าจะตรงกลาง แล้วอย่างนี้จะต้องไปกลัวอะไร ผมแทบมองขึ้นไปข้างบน เห็นใบต้นหฤกาวงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงทั้งต้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว มีบางใบค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา และคงจะหยอยร่วงจนหมดต้นในไม่ช้า ผมเริ่มได้กลิ่นหอมของดอกพะยอมอีกครั้งหนึ่ง