เรื่องพิเศษที่อยู่อาศัย : หน้า 36/124

เ รื่ อ ง พิ เ ศ ษ ที่อยู่อาศัย ตอน ๒ “เสือมันยังมีถ้ำ นกก็มีรัง คนต้องมีบ้าน เป็นที่พักที่อาศัยไว้คุ้มแดด คุ้มฝน จะหลังเล็ก หลังใหญ่ เข่า อาศัยเขาหรือ ของเราเองได้ทั้งนั้น” คำของหลวงพ่อทัตตชีโวยังคงก้องอยู่ในหู แม้เวลาจะผ่านมาได้หลายปีแล้ว สัจธรรม คำสอนของหลวงพ่อยังเป็นความจริงอยู่และจะ เป็นตลอดไป € เพราะ "บ้าน" คือที่อยู่อาศัย เป็นปัจจัย ที่สำคัญยิ่งสำหรับมนุษย์ทุกผู้ทุกคน แม้แต่ คนพิการ อาศัย ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เราต้องมีที่พักที่ เรายืนอยู่คนเดียวในที่โล่งไม่ได้ คนเป็นสัตว์ที่ไม่มีเกราะหุ้มตัวเหมือนสัตว์อื่น เพราะ ผิวหนังบาง ๆ เพียงแค่โดนแดดกล้าเผาไม่กี่ ชั่วโมงก็สุกไหม้ ลอก ถลอกปอกเปิก ยิ่งแดด บ้านเราใกล้เส้นศูนย์สูตรคุณก็รู้อยู่ ยิ่งเวลานี้ หรือเวลาต่อ ๆ ไป เมื่อบรรยา กาศชั้นโอโซนที่ช่วยกรองรังสีอุลตราไวโอเล็ตจาก ดวงอาทิตย์บางลง ๆ เพราะความเติบโตของ อุตสาหกรรม ผิวหนังคนเราต้องรับพิษภัยมากขึ้น เป็นมะเร็งผิวหนังง่ายขึ้น มากขึ้น ร่างกายเราไม่ทนฝน ทนหนาว ทนร้อน ได้เท่ากับสัตว์ต่าง ๆ เพราะธรรมชาติได้สร้างให้ มนุษย์มีมันสมอง รู้จักหาที่หลบภัย หาที่พักพิง แรก ๆ เราอยู่โคนไม้ ต่อมาก็อยู่ตามถ้ำ บ้าง ชะง่อนหินบ้าง จนวิวัฒนาการมาเป็น “บ้าน” อย่างในปัจจุบัน แต่บ้านก็ได้วิวัฒนาการไปมาก จนกระทั่ง ออกไปนอกโลกในอนาคต มนุษย์ส่วนหนึ่งก็จะ ไปตั้งรกรากในอวกาศกันแล้ว เพลงเขาว่า... "บ้านคือวิมานของเรา เราซื้อ เราเช่า เราปลูกของเราพอใจ บ้านเป็นสถานทิพย์วิมาน พอหาได้ เป็นที่เกิดที่ตาย คอยท่า....” บ้านเราสร้างไว้ ความหมายของบ้านจึงมีมากมาย กว้างขวาง เพราะเป็นสวรรค์ก็ได้ หรือนรกก็ได้ และ บ้านไหน มีพ่อบ้าน แม่บ้าน ลูกบ้าน และสมาชิกคนอื่น ๆ เป็นคนดี มีธรรมคุ้มครองใจ ได้อบายมุข อยู่กันอย่างมีไมตรีจิต มิตรภาพอยู่ กันด้วยความเข้าอกเข้าใจ เห็นอกเห็นใจกัน คนในบ้านมีสังคหวัตถุธรรมคือ ทาน : รู้จักการให้ แบ่งปันกัน โดย เฉพาะมีการให้ "อภัยทาน” ซึ่งเป็นทานที่ให้ ยากอย่างยิ่ง ฯลฯ ๓๔ กัลยาณมิตร โดย นพพร บุญทรงธรรม Kalyanamitra.org