ประสบการณ์ชีวิตในวัยเด็ก : หน้า 115/124

ชีวิตสนุกสนานในวัยเด็กผ่านไปไวเหมือน ใบไม้แก่จัดถูกลมพัดร่วงหล่น ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ของ ความเจ็บปวดเป็นสิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้ หลอดนีออนบนเพดานคือสิ่งที่ผมมองเห็น "คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ” เสียงใครก็ไม่รู้พูดอยู่ ประเทศไทยได้คณะวิศวกรรมศาสตร์ เป้าหมาย ข้าง ๆ ไม่เฉียบแหลมแต่อย่างใด เลือกตามเพื่อนไป “เป็นยังไงบ้างลูก ปวดไหม” คราวนี้เป็น อย่างนั้นเอง บังเอิญผมเป็นคนฉลาดมันก็เลย เสียงของแม่ ไม่พลาด ผมหลับตาลง สมองเริ่มทำงาน ผมอยู่ พ่อกับแม่และคุณยาย เป็นปลื้มกันทั่วหน้า ที่ไหน พ่อจะให้รถเก๋งผมเป็นรางวัล แต่แม่ห้าม ความเจ็บปวดช่วยทบทวนความจำได้เป็น เอาไว้ อย่างดี ผมถูกรถชน รู้ด้วยว่า "รอให้พ้นวันเกิด ของลูกไปก่อน ช่วงนี้ยัง ต้องระวังอยู่ อีกเดือนกว่า เท่านั้นเองนะลูก” ไม่เป็นไร รอ รอ ไม่มีปัญญาซื้อเองอยู่แล้ว * * ผมรู้สึกเลือดหนุ่ม ในตัวแตกดังเปรี้ยะเมื่อเห็น ดาวประจำรุ่น สวยแบบ (A) เป็นรถของใคร Meditation Tour. หรือและหวานอะไรจะปานนั้น หลายครั้งที่เธอ ขับรถโฉมผ่านหน้าผมไป อีกหน่อยเถอะน่า ออกรถใหม่เมื่อไหร่จะชวนเธอมาลองขับของผมบ้าง จะใช้รถใหม่เป็นสะพานคอยดู เป็นเพราะนรกขังหรือสวรรค์แกล้งก็ไม่รู้ ผมยืนอยู่บนทางโค้งพอดี เธอขับรถพุ่งปร๊าดมา ข้างหน้า ผมหยุดยืนยิ้มแบบสุดเก๋ คิดอีกนิด หนึ่งติดตามมาว่า คงมีสักวันที่ผมจะได้เข้าไปนั่ง บนเบาะว่าง ๆ ข้างกับเธอ “ว้าย!...” “โอ้ย!...” โครมเดียวเท่านั้น ทุกอย่างมืดสนิทในทันที " "มาของผม มาทั้งสอง ข้างของผม...” " และ นรน ผมเอะอะ พ่อเอามือกดหัวไหล่ ผมไว้ "ใจเย็น ๆ ลูก ทำใจ 1 7 ไว้” "มันขาดไปทั้งสองข้าง แล้วใช่ไหมครับพ่อ” ภาพ รองเด็กชายซึ่งประสบอุบัติ เหตุถูกรถชนข้อเท้าขาดทั้งสองข้าง ผุดขึ้นมาใน ความคิดของผมทันใด "เอาขาของผมคืนมา ทั้งสองข้างเลย อย่างอื่นผมไม่เอา” ผมร้องไห้คร่ำครวญ "ลูกขาหักทั้งสองข้าง หมอเข้าเฝือกไว้ พ่อกับแม่มีขาที่ใช้ได้อยู่แล้วไม่เอาของลูกไปหรอก เวลืมตาขึ้นดูสิลูก” เสียงแม่อ่อนหวานราวกับ เสียงสวรรค์ * * ผมจําเป็นต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยา บาลต่อไปอีกนาน และภายหลังเมื่อกระดูกของ ผมเชื่อมติดกันดีแล้ว หมอจะต้องทำการผ่าตัด กัลยาณมิตร ๑๑๓