การหักห้ามจิตใจ : หน้า 111/124

สมณะ อาตมาจึงพยายามหักห้ามจิตใจ ตอนอุปสมบทใหม่ ๆ รู้สึกว่าห้ามจิตใจ ได้ยากมากเหมือนกัน เพราะจิตใจส่วน หนึ่งพยายามจะหวนกลับคืนสู่อดีต อาตมา อยากให้โยมพยายามห้ามจิตใจอย่าง เกิดจากการพยายามยึดเหนี่ยวอารมณ์ โยมจะสบายใจ” ๆ เก่าไว้ ไม่ยอมปล่อยมันไป ทั้ง ๆ ที่มัน ก็อยากไปอย่างเต็มที่อยู่แล้ว ชีวิตของ เราเปรียบเหมือนเรือที่แล่นทวนกระแสไป ตามแม่น้ำ ขณะที่นั่งอยู่ในเรือ เราจะ เห็นสิ่งของต่าง ๆ ลอยตามน้ำผ่านเราไป บางสิ่งก็เป็นของดีน่าชอบใจ บางสิ่งก็ จินต์ไม่สามารถจะลืมท่านได้ ทุกครั้งที่มาที่นี่ ไม่ดีไม่น่าชอบใจ เมื่อพบสิ่งที่ดีเราก็เอา จินต์คิดถึงท่านทุกครั้งที่เห็นพระสงฆ์ เชือกผูกติดไว้กับเรือ ทำให้เรือหนัก เดียวกัน” "จินต์ได้พยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ สามเณร จินต์คิดถึงท่าน แม้แต่เห็น แล่นช้าลง แล้วเราก็บ่นว่าเรือหนัก แต่ก็ ไม่ยอมแก้เชือก ปล่อยให้เครื่องถ่วงนั้น ลอยไปตามกระแสน้ำตามธรรมดาของมัน ฉันใดก็ดี ครั้งหนึ่ง ขณะที่เรือชีวิตของ อะไรสีเหลือง ๆ ก็คิดถึงท่าน จินต์รู้ดีว่า ความอาลัยคิดถึงเป็นความทุกข์ ถ้าจินต์ ไม่ทุกข์อันนี้ จินต์ก็คงจะสบายใจมาก แต่มันก็ไม่สามารถจะหยิบยกออกได้ง่าย ๆ โยมแล่นมาตามกระแสน้ำ โยมได้มาพบ ท่านไม่สงสารจินต์บ้างหรือคะ?” กับชายหนุ่มคนหนึ่ง แล้วโยมก็เอาเชือก "อาตมาสงสารทุกคนทุกสัตว์ที่มี คือจิตใจผูกเขาไว้ ทำให้เรือของโยมหนัก ความทุกข์ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากช่วยให้ ทำให้โยมเป็นทุกข์ใจ วิธีแก้ก็มีทางเดียว พ้นทุกข์” คือ แก้เชือกปล่อยให้เขาลอยไปตาม จินตนามองดูอาตมาด้วยใบหน้า กระแสน้ำเสีย อย่าคิดถึงเขา อย่ามอง มีแววแจ่มใสขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า ไปทางท้ายเรือ ให้มองไปทางหัวเรือ “ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยจินต์บ้างซิคะ” เพื่อจะได้เห็นสิ่งแปลก ๆ ใหม่ ๆ ที่ลอย 1 1 "ทุกข์ของโยมเป็นทุกข์ทางใจ ที่ มาไม่หยุดหย่อนนั้น ถ้าโยมทำได้ดังนี้ "ทุกสิ่งทุกอย่างจินต์ลืมได้ แต่ ลืมท่านไม่ลง จินต์ได้พยายามแล้วแต่ไม่ สำเร็จ” จินตนายืนยันอย่างเดิม มีความเงียบงันอย่างน่าอึดอัดใจ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจินตนาก็พูดขึ้นว่า “ท่านคะ เวลานี้มีชายหนุ่มคน หนึ่งมาติดพันจินต์ เขาบอกว่าเขารัก จินต์และขอแต่งงานกับจินต์ ท่านจะให้ จินต์ทำอย่างไรดี?” "ถ้าเขารักจริงและเขาเป็นคนดี ก็ควรจะแต่งงานกับเขาเสีย จินตนาจ้องดูอาตมา ด้วยสายตา แสดงความไม่พอใจอยู่ครู่หนึ่ง ก้มหน้า ลงสะอื้นฮัก ๆ ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา กราบลงหนเดียว แล้วลุกขึ้นเดินจากไป ด้วยอาการระทดระทวยน่าสงสารยิ่ง จบบริบูรณ์ กัลยาณมิตร ๑๐๙