ความรักและความสุข : หน้า 102/124

และความรักที่เริ่มต้นจากความสงสารนั้น ยากนัก ที่จะสลัดได้ เสมือนความตายซึ่งเริ่มป่วยเพราะ ชรา ยากนักที่จะเยียวยาให้กลับฟื้นคืนสู่สภาพเดิม อโศกรู้สึกมีความสุขและสดชื่นเมื่ออยู่ใกล้ ชโลธรา สมกับที่ท่านกล่าวว่า "สตรีลำเพาพักตร์ และเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม ย่อมอำนวยความ สุขแก่บุรุษได้เสมอประดุจนั่งพักร้อนใต้ต้นไทร” ดังนั้น วันหนึ่งเมื่อมีโอกาสได้พบกัน "ชโลธรา! ข้าพเจ้ารู้สึกมีความสุขเมื่ออยู่ ได้สนทนากับท่าน และแม้เพียงได้ อโศกจึงพูดว่า ใกล้ท่าน เห็นท่าน” เมื่อได้ยินคำนี้ ชโลธรามีท่าทางเอียงอาย เล็กน้อยพร้อมด้วยพูดว่า “เมื่ออยู่ใกล้คนอื่น ท่านไม่มีความสุขหรือ?” "มีเหมือนกัน อโศกตอบ "แต่ไม่เหมือน อยู่ใกล้ท่าน” มีความสุข” ชโลธราพูด "ท่านไม่ต้องทำอะไรก็ได้ ข้าพเจ้าเป็นคนชอบดวงจันทร์ “ข้าพเจ้าไม่รู้สึกว่าได้ทำอะไรฉันจะให้ท่าน เพียงแต่นั่ง ก่อนนี้ข้าพเจ้า เฉย ๆ ข้าพเจ้านั่งมองดูท่านก็มีความสุขมากพอแล้ว รู้สึกมีความสุขสดชื่นเมื่อได้ดูดวงจันทร์ แต่มา บัดนี้ดวงจันทร์กลับเป็นสิ่งไร้ความหมายเมื่อนำ มาเทียบความสุขที่ข้าพเจ้าได้รับเมื่ออยู่ใกล้ท่าน ได้มองดูท่าน” “เพียงนั้นเที่ยวหรือ?” ชโลธราถาม "ความจริงมากกว่านั้น” อโศกตอบ "แต่ ที่พูดออกมานี้ ยังไม่ถึงครึ่งแห่งความรู้สึกในใจ "อธิบายยาก มีแต่ความรู้สึก ชายที่อยู่ใกล้หญิง ซึ่งมีความสวยเสมอกันแต่อาจจะมีความรู้สึก ไม่เหมือนกัน ข้าพเจ้าไม่ทราบจะอธิบายให้ ท่านเห็นได้อย่างไร จะพูดได้ก็แต่เพียงอุปมา เปรียบเหมือนข้าพเจ้าไปยืนอยู่ในที่สองแห่ง ซึ่ง มีภูมิประเทศคล้ายกัน แต่ทำไมข้าพเจ้าจึงทราบว่า แห่งหนึ่งอากาศดี อีกที่หนึ่งอากาศไม่ดี อากาศ เป็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่ทำให้ เรารู้สึกได้ว่า ดีหรือไม่ดี ให้ความสดชื่น หรือ ให้ความอึดอัด “อย่างท่านนี้” อโศกพูดต่อ "ถ้าเปรียบ ด้วยอากาศก็เป็นอากาศที่ดีมาก ซึ่งแผ่กระจาย อยู่ในภูมิประเทศอันสวยงาม จึงเป็นเครื่องจรุงใจ แห่งข้าพเจ้าอย่างล้นพ้น ดอกเฟื่องฟ้าสีชมพูโปรยลงมาด้วยแรงลม เกศาสีดำของชโลธราปลิวน้อย 1 บางครั้งเมื่อ ลมพัดรวบเอาเกศาไปรวมไว้ข้างหนึ่ง จึงเผยให้ เห็นต้นคออันขาวผ่องของเธองามเกินเปรียบ อโศกเก็บดอกเฟื่องฟ้าสองดอกส่งให้ชโลธราดอก หนึ่ง ส่วนดอกหนึ่งเขายกขึ้นสู่เบื้องหน้าของ หญิงสาว เหมือนจะนำไปทาบกับริมฝีปากของ เธอ ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “เฟื่องฟ้าดอกนี้งามมาก งามมาก ทรงสวย สีสด ไม่มีรอยช้ำเลย แต่เมื่อเทียบกับริมฝีมากของ ท่านแล้ว มันด้อยความงาม และความสดลงไป มาก” ชโลธรายิ้มนิดหนึ่ง นิดหนึ่งจริง ๆ แล้ว เอียงหน้าไปเสียอีกด้านหนึ่ง ไม่มีคำพูด ไม่มี อะไร ดอกเฟื่องฟ้าหล่นลงมาอีก โปรยลงบน ศีรษะของเธอหลายดอก อโศกอยากจะเอื้อม หัตถ์ไปหยิบแต่ไม่กล้า หญิงสาวนั่งเฉย อโศก ของข้าพเจ้า" "ท่านคงจะรู้สึกไปเอง ข้าพเจ้าคงไม่มี ส่วนอะไร?” รู้สึกกระวนกระวายใจ ด้วยเข้าใจว่า คำพูดตัว "เป็นเรื่องที่เห็นยาก อโศกอธิบาย อาจจะทำให้หญิงสาวไม่พอใจ จึงกล่าวขึ้นอีกว่า ๑๐๐ ก ล ย า ณ มิตร Kalyanamitra.org