การช่วยเหลือชาวนา : หน้า 107/124

คนละร้อยสองร้อยก็เพียงพอแล้ว นี่แก กลับไปทำอย่างบ้า ๆ ยกที่นาราคาเป็น สิบ ๆ ล้านให้เขาฟรี ๆ คนบ้าเท่านั้น แหละที่จะทำเกินเหตุอย่างนี้ 1 ๓๐๐ ถามอย่างสนใจ "บางทีเราอาจจะต้องเสี่ยง พี่อย่าลืมนะว่า ที่ตั้ง ไร่ เราจะ ปล่อยให้หลุดมือไปฟรี ๆ ไม่ได้” กับ "คุณแม่เท่านั้นพอจะทำได้” พี่ “ถ้าให้เงินเขาคนละร้อยสองร้อย ชายใหญ่พูดอย่างใช้ความคิด "คุณแม่ อย่างดีก็ช่วยให้เขาพ้นจากหนี้เก่าได้บ้าง อาจจะฟ้องศาล ให้ศาลสั่งว่าเจ้าเล็กมัน เท่านั้น ปีไหนไม่ได้ทำนาก็ต้องเป็นหนี้เขาอีก เป็นคนวิกลจริต การที่นำที่นาไปแจก มันไม่ใช่การช่วยขั้นมูลฐานนะพี่นะ การ ชาวบ้านก็ทำไปด้วยความวิกลจริต” เกินเหตุอะไรเลย” เป็นบาปเป็นกรรมแล้ว ยังเป็นการทำลาย เกียรติยศชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลด้วย “แล้วไอ้ที่แกเอามรดกไปแจกชาว บ้านฟรี ๆ นี้ไม่เป็นการทำลายวงศ์ตระกูล ดอกหรือ?” พี่ชายรองถามขึ้นอย่าง แดกดัน “น้องไม่เห็นจะเป็นการทำลาย ที่น้องยกที่นาให้เขาเลยนี้ก็เพื่อช่วยให้เขา พ้นจากความยากจนจริง ๆ น้องไม่ได้ทำ อย่างลิงโลดใจ ๆ "ได้การแล้วพี่” พี่ชายรองพูดขึ้น “จัดการเลยไม่ดีหรือ เกียรติของวงศ์ตระกูลที่ไหน เพราะที่นา แปลงนี้เป็นสมบัติส่วนตัวของน้อง ถ้า เป็นการสูญเสีย ก็เป็นเรื่องของน้องคนเดียว ไม่กระทบกระเทือนถึงทรัพย์สมบัติของ คนอื่น ๆ ในครอบครัวเราเลย ตรงกันข้าม "ใครเห็นคนดี ๆ เป็นคนบ้า คน นั้นแหละคือคนบ้าแท้” อาตมาพูดพลาง ฉันคิดว่าศาลต้องเชื่อแน่ ๆ ไม่มีคนสติ "อย่าไปต่อล้อต่อเถียงมันเลยพี่” ดีที่ไหนหรอก เขาจะเอาที่ราคาเป็น พี่ชายรองกล่าวขึ้นบ้าง "ไม่มีประโยชน์ ร้อย ๆ ล้าน ไปแจกชาวบ้านเล่น หรอก มันเรียนนอกเรียนนามามาก มัน คงมีเหตุผลโต้แย้งเราวันยังค่ำ ไม่มีทาง ใดอีกแล้วหรือที่เราจะเอามรดกชิ้นนั้น หัวเราะเบา ๆ เพราะนึกขำต่อเหตุการณ์ กลับคืนมา?" ของพี่ทั้งสอง “ถ้าน้องทำอย่างนี้บ้า พี่ชายใหญ่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เจ้าชายสิทธัตถะที่สละราชสมบัติ ทรงออก กล่าวว่า "มีเหมือนกัน แต่พี่ไม่อยากทำ ให้มันอื้อฉาว ขายหน้าชาวบ้านเขา เปล่า ๆ” "พี่จะทำอย่างไร?” พี่ชายรอง ผนวชก็บ้า ใครที่สละทรัพย์ทำบุญทำทาน คนละมาก ๆ ก็บ้ากันทั้งนั้น อย่าคิด กลั่นแกล้งเบียดเบียนกันเลยพี่เอ๋ย หา บาปหากรรมใส่ตัวเองเปล่า ๆ นอกจากจะ กลับเป็นการสร้างเกียรติประวัติอันดีงาม ให้แก่ตระกูลของเราเสียอีก ข่าวนี้แพร่ ไปถึงไหน คนเขาจะอนุโมทนาสาธุการ ไปถึงนั่น น้องเห็นว่าพี่ควรจะอนุโมทนา กับบุญกุศลของน้องเสียดีกว่า อย่าขัด ขวางทางบุญทางกุศลของน้องเลย” "ฉันอนุโมทนาไม่ลงหรอก” พี่ชาย รองพูดเสียงสะบัด "ไปพบแม่กันเถอะพี่ ขึ้นต่อล้อต่อเถียงไปก็เสียเวลาเปล่า ๆ” ในที่สุดพี่ทั้งสองก็จากไป อาตมา กัลยา ณ มิตร ๑๐๕ Kalyanamitra.org