การติดต่อทางการค้าและอารยธรรม : หน้า 46/124

เขาชี้ว่า พวกชนเหล่านี้ได้เข้าทำการคุมการสัญจรในเส้น ทางการค้า ใช้เส้นทางการพาณิชย์ โดยได้รับสิ่งของมากมายใน การแลกเปลี่ยนสินค้า ข้อสันนิษฐานและสรุปเบื้องต้น จากหลักฐานเหรียญ และปริมาณลูกปัดจำนวนมาก และ ข้อพิจารณาตามองค์ประกอบอื่น 1 ดังกล่าวมาแล้วนั้น ทำให้ผู้เขียนตั้งข้อสังเกตดังนี้ อาจจะ มีการติดต่อกัน ไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม ระหว่าง พวกอยู่ในทางอินเดียเหนือไปทางตะวันตก ได้แก่ พวกตะกั่วป่า ติดต่อกับพวกตะกั่วป่าใต้ ระยะเวลาใกล้เคียงกันของสองอารยธรรมนี้ ทำให้ทั้ง พวกที่อยู่ในอ่าวไทยสามารถแสวงหาผลประโยชน์จากเส้นทาง “แพรไหม” ได้ร่วมกัน จะเห็นได้จากรูปวัตถุสินค้า ซึ่งคล้ายกันมาก - การติดต่อเชื่อมโยงกัน และแลกเปลี่ยนกันทางเทคโนโลยี เป็นไปได้สูงระหว่างพวกที่อยู่ควานลูกปัด คลองท่อมจังหวัดกระ ซึ่งเรียกตามโตเลมีว่า พวกตะกั่วป่า (ใต้) กับพวกตะกั่วป่าเหนือ - อาจจะมีการอพยพแลกเปลี่ยนพื้นที่การผลิตกัน - น่าจะมีการเชื่อมโยงแหล่งการผลิตนี้ ไปยังเขตบนบก ถึง แหล่งประดิษฐ์ลูกปัดอื่น ๆ ในสยามด้วย 1 เป็นการวางจุดเริ่มต้นของการพัฒนาเมือง รวมทั้งการ สร้างบ้านเมืองขึ้น เพื่อขยายตัวจากล่างขึ้นบน คือจากภาคใต้ ขึ้นทางเหนือ เอกสารหลักฐานเกี่ยวกับพระแก้วมรกต ซึ่งเดิมเป็นเพียง "ตำนาน" ได้เริ่มเป็นจริงขึ้น - การสูญสลายของแหล่งการผลิตทางตอนเหนือกับอิทธิพล สลัดในฝั่งอันดามัน ทำให้เกิดการปรับตัว หรือเปลี่ยนประเภท ของการผลิตเพื่อส่งออก เป็นการป้องกันภัยทั้งสองด้าน -> - เป็นจุดเริ่มที่แนวคิดการสร้างถาวรวัตถุใหญ่ ๆ เช่น พระ ขนาดใหญ่ และความรู้จากศาสนาพุทธยุคต้น ๆ นั้น ถูกถ่าย ทอดลงมาแม่นยำ มีคัมภีร์ ร่วมสมัยเข้ามาในช่วงต้น อ่าวไทย ๆ บริเวณ ๔๔ กัลยา ณ มิตร อ่านต่อฉบับหน้า