การสร้างคนดีในบ้าน : หน้า 39/124

ก็มักจะมีดีมีไม่ดีปะปนคละเคล้ากันไป เราจะทำ อย่างไรกันดี บางบ้านพ่อบ้านที่ดี แม่บ้านไม่ เอาไหนเลย บางบ้านแม่บ้านที่ดี แต่พ่อบ้านก็ใช้ไม่ได้ บางบ้านดีทั้งพ่อแม่แต่ลูกบ้านบางคนก็แย่ และบางบ้านลูก ๆ ก็ดีหมด แต่พ่อแม่ กลับทำตัวไม่ดีก็มี ฯลฯ เห็นจะต้องยึดหลักตามคำสอนที่เป็นพระ บรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่ พระราชทานแก่พวกเราเหล่าพสกนิกรชาวไทยที่ ว่า -: "...ไม่มีใครทำให้ทุกคนเป็นคนดีได้ หน้า ที่ของเราคือ ยกย่องเชิดชูคนดีให้เขาปกครอง บ้านเมือง และสนับสนุนให้กำลังใจเขา ส่วนคน ชั่วก็ต้องพยายามอย่าให้เขามีอำนาจ....” เราก็คงจะต้องน้อมนำพระราชดำรัสนี้ของ พระองค์ท่านมาประพฤติปฏิบัติกันในบ้านด้วย ที่สำคัญอันดับแรกคือ พ่อบ้าน แม่บ้าน ต้องเป็นผู้นำที่มีธรรมมอบหมายหน้าที่แก่คนในบ้าน โดยยึดหลักดังกล่าว ลูกปูเดินคิดก็เพราะพ่อปูแม่ปูเดินคด ไม่ได้ขึ้นอยู่ว่าเป็นคฤหาสน์หลังมหึมา ราคาหลายร้อยล้าน, เป็นปราสาทราชมณเฑียร, เป็นคอนโดฯหรูอยู่กลางกรุงสูงเทียมเมฆ, เป็นตึก แถวริมถนนย่านชุมชนจอแจ, เป็นกระต๊อบหลัง ตึกในดงน้ำคร่ำ หรือกระท่อมน้อยบนดอยสูง ฯลฯ พิจารณาดูกันให้ดี ๆ เถิดครับ ดี-ไม่ดีนั้นอยู่ที่ "คน" นะครับ ไม่ได้อยู่ที่ “บ้าน” จะให้ลูกปูเดินตรง พ่อปูแม่ปูเดินตรงให้ และคนจะดีไม่ดีก็อยู่ที่ "ใจ" นะครับ ฉะนั้นถ้าจะมองว่าบ้านนี้ดีไม่ดี จึงต้อง ดูก่อน มองกันว่า พระท่านจึงสอนว่า "สั่งสอนร้อยคำไม่เท่า "บ้านนี้น่ะ คนในบ้านใจดีหรือไม่ดี” ใช่ ทำให้ดู” หมายความว่า การสอนที่ดีที่สุดคือ ไหมครับ? การปฏิบัติตนเป็นตัวอย่าง เวลาชาวบ้านเขาพูดถึงบ้านนั้น บ้านนี้ เหมือนดังที่พระบรมศาสดาของพวกเราทรง ประพฤติปฏิบัติให้เราทั้งหลายเดินตาม พระองค์ทรงตรัสรู้ก่อนแล้วจึงนำมาสอนเรา ให้ปฏิบัติตาม พระอริยเจ้าทุกองค์ก็เช่นเดียวกัน แท้จริง พ่อบ้านแม่บ้านจึงเป็นหัวใจของบ้านโดย ลูก ๆ หลาน ๆ ก็ล้วนเดินตามพ่อบ้าน แม่บ้านทั้งนั้นแหละ anre บ้านจะเป็นสวรรค์หรือนรกก็อยู่ที่ผู้นำของ เขาหมายถึง “คน” ในบ้านนั้นแหละครับ เช่น "แหม ดูซิบ้านนี้ดีนะ รั้วบ้านก็ไม่ต้องทำ ชะสูงใหญ่ราวกำแพงคุก หน้าต่างก็ไม่ต้องติด ลูกกรงเหล็กดัดเหมือนกรงสัตว์เขาดิน เช้า ๆ คุณยายออกมาใส่บาตรทุกวัน ขโมยก็ไม่เคยเข้า บ้านเลย...” บ้านนี่แหละ กัลยาณมิตร ๓๗