พระเจ้าอโศกมหาราช : หน้า 66/112

ป 5 5 ญ า น ย า ย พระเจ้าอโศกมหาราช โดย วศิน อินทสระ ความเดิมตอนที่แล้ว อโศกสำเร็จการศึกษาแล้ว ก่อนกลับเข้าไปกราบ ๆ อาจารย์ อาจารย์ทราบดีว่าเขาเป็นรัชทายาทองค์หนึ่ง จึงได้ให้โอวาทที่เหมาะสำหรับผู้ปกครอง การกลับมาของอโศกสร้างความปีติและยินดีให้กับพระมารดาและวิเนตายิ่งนัก แต่คนอื่น แสดงความยินดีไปตามมารยาท ต่อมาอโศกได้แสดงความสามารถที่เหนือกว่าเจ้าชายสุสิมะให้ใคร ๆ ได้เห็น เมื่อครั้งปราบกบฏในเมืองตักสิลา พระบิดาซึ่งมีพระประสงค์จะให้เจ้าชายสุสิมะ ราชโอรส ของอัครมเหสีเป็นผู้ครองแคว้นมคธต่อจากพระองค์ ก็ให้หวั่นเกรงในความสามารถของอโศก จึงส่ง เข้าไปครองกรุงอุชเชนี ราชธานีของแคว้นอวันที่ ซึ่งอยู่ไกลออกไป เดินทางมาถึงเมืองเวนิส ซึ่ง ขณะนั้นเป็นวันมงคลนักขัตฤกษ์ ได้เห็นหญิงสาวกลุ่มหนึ่งวิ่งหนีฝน แต่มีหญิงหนึ่งเดินอยู่ ท่ามกลางสายฝนอย่างไม่สะทกสะท้าน อโศกสนใจผู้หญิงคนนี้ แ คนเลี้ยงนกยูงกับธิดาเศรษฐีเมืองเวทิส แล้วอโศกก็กล่าวว่า "ประทานโทษ เถิดนางผู้เจริญ ข้าพเจ้าสงสัย ใคร่ถามว่า เมื่อฝนตกสตรีอื่นพา กันวิ่งหนีฝน แต่ท่านเดินมาอย่างเชื่องช้ามิได้แสดง อาการเร่งร้อนแต่ประการใด ท่านมีเหตุผลส่วนตัว อะไรหรือในการกระทำเช่นนี้ นางผู้งามพร้อมจึงกล่าวตอบว่า "เหตุที่ ข้าพเจ้ากระทำดังนั้นก็ด้วยสำนึกว่า สมบัติอันมีค่า ที่สุดของมนุษย์ก็คือร่างกาย เสื้อผ้าอาภรณ์ต่าง ๆ เมื่อเปียกแล้วก็ตากให้แห้งได้ง่าย ถ้าข้าพเจ้าวิ่งหนี ฝน หากพลาดพลั้งถึงแขนขาหัก จะลำบากมากกว่า ยอมให้อาภรณ์เปียก อวัยวะต่าง ๆ มีแขนขาเป็นต้น นี้มารดาบิดาเฝ้าถนอมมาแต่เล็กแต่น้อย ถ้าพลาดพลั้ง ไป ท่านจะเสียใจมาก” "อีกอย่างหนึ่ง” นางกล่าวต่อไป "ข้าพเจ้า ได้รับการอบรมศึกษามาว่า นักพรตเช่นพระสงฆ์ เป็นต้น ๑ พระราชา • สตรี ๑ ช้างทรงของ พระราชา ๑ สีจำพวกนี้เมื่อวิ่งดูไม่งาม และเป็นที่ ตำหนิของคนทั้งหลาย ข้าพเจ้ารู้สึกอย่างนี้ แม้เมื่อ ฝนตกอยู่ก็มิได้วิ่ง” ๖๔ ก ล ย า ณ ม ต ร