ศิษย์อกตัญญู - ครูจัณฑาล : หน้า 97/112

“ต่อไปนี้เจ้าจะร่ำรวยเงินทองมากมาย จะ มีชื่อเสียงไปถึงในวัง แต่ว่าเจ้าอย่าอายเลยที่มี อาจารย์เป็นคนจัณฑาล เวลาที่ใครถามถึงอาจารย์ ของเจ้า เจ้าจะกล้าบอกความจริงหรือเปล่าล่ะ” "โธ่อาจารย์ ท่านเป็นอาจารย์ของกระผม ผมย่อมเคารพนับถือ จะรู้สึกอับอายได้อย่างไร” ชายหนุ่มกราบลาอาจารย์เดินทางไปสู่กรุง พาราณสี เสกมะม่วงขายได้เงินมามากมาย วันหนึ่ง คนเฝ้าสวนของพระราชาได้ซื้อ มะม่วงของเขา แล้วนำขึ้นถวายพระราชา พระองค์ เสวยแล้วพอพระทัยมาก ตรัสถามเขาถึงที่มา “ขอเดชะ ชายหนุ่มคนหนึ่งหาบมาขาย พะยะค่ะ” “เหรอวะ เออ ดีละ ต่อไปนี้ เจ้าติดต่อ ซื้อมะม่วงจากมันมาทุกครั้งนะ” นายอุทยานจึงผูกขาดซื้อมะม่วงจากเขา ตลอดมา ได้ราคาดีมาก ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย หาบไปขายให้ใคร ๆ ด้วย วันหนึ่ง พระราชามีรับสั่งให้พาเขาเข้าเฝ้า ทรงตรัสถามเขาว่า "นี่แน่ะ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าได้มะม่วงพวกนี้ มาได้ยังไง ในเมื่อฤดูนี้ไม่ใช่ฤดูมะม่วง นาค ครุฑ หรือเทพเจ้าองค์ไหนให้เจ้ามา หรือว่าเจ้ามีเวทมนต์ คาถาเสกมะม่วงได้” “ขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าได้มะม่วงเหล่านี้ มาเพราะใช้เวทมนต์พะยะค่ะ” "เออ ดีละ แล้วข้าจะขอดูกำลังมนต์ของ เจ้าสักวันหนึ่ง” วันรุ่งขึ้น พระราชามีรับสั่งให้มานพทดลอง มนต์ เขารับคำแล้วลงมือแสดงทันที เขาเดินเข้าไปใกล้ต้นมะม่วง ห่างประมาณ ๗ ก้าว ร่ายมนต์วัดน้ำสาดต้น ทันใดนั้นเอง ต้น มะม่วงก็มีอาการเปลี่ยนแปลงจนกระทั่งในที่สุด ก็ทิ้งผลตกลงพรั่งพรูราวกับสายฝน คนทั้งหลายที่มาดู ต่างประหลาดใจ พากันดีอกดีใจ เก็บมะม่วงใส่ ห่อผ้า บ้างก็ยกห่อผ้าชูขึ้นให้มะม่วงตกลงในผืน ผ้าดูสลอนไปหมด พระราชาเสวยมะม่วงแล้ว พระราชทาน ทรัพย์ให้เขาเป็นอันมากแล้วตรัสถามว่า "มนต์ของเจ้าวิเศษนัก เจ้าเรียนมาจากใคร" เขานิ่งอึ้ง คิดว่า ถ้าหากตอบว่าเรียนมา จากคนจัณฑาลเขาก็จะต้องได้รับความอับอาย ขายหน้า ที่ไปกราบไหว้คนวรรณะต่ำเป็นอาจารย์ ใคร ๆ ก็จะพากันดูถูกดูหมิ่นเขา..เขาคิดว่าบัดนี้ มนต์ของเขาคล่องแคล่วแม่นยำมาก บังเกิดความ สำเร็จอย่างดียิ่งทุกครั้ง ถ้าเขาปิดบังความจริงว่า ใครเป็นครู มนต์คงไม่เสื่อมลงในทันทีหรอก เขา จึงตอบว่า "ขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้าเรียนมนต์นี้ ในสำนักของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ พะยะค่ะ” คำพูดที่ไม่แสดงกตัญญูนี้เอง เท่ากับเขา บอกคืนความรู้ให้อาจารย์เสียแล้ว มนต์ของเขาเสื่อม เสียแล้ว แต่เขายังไม่รู้ตัว วันรุ่งขึ้น พระราชาตรัสให้เขาเข้าเฝ้าอีก ทรงดำริว่า จะเสวยมะม่วง เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ ต้นมะม่วงในระยะห่าง ๗ ก้าว ร่ายมนต์เพื่อให้ มะม่วงบังเกิดผลเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่อนิจจา... มนต์ของเขาเสื่อมเสียแล้ว ก ล ย า ณ ม ต ร art