การพักผ่อนและการทำสมาธิ : หน้า 106/112

นั่งให้สบายบนหัวเตียง หรือหัวนอน หรือ ตรงมุมที่สุโขที่สุดแล้วหลับตาเบา ๆ ในขณะที่เพลง 1 ๆ บรรเลงนุ่มหูยังทอดทำนองอ้อยสร้อยแสนหวาน ปล่อย ใจให้ลื่นไหลไปกับเสียงเพลง นึกถึงการท่องเที่ยวไป ท่ามกลางป่าเขา นึกถึงทะเลภูเขาที่เรียงรายมียอด ระดะดาดแนวขอบฟ้า นึกถึงเสียงน้ำที่ไหลเซาะ ซอนไปตามโตรกผา นึกถึงเสียงสาดซ่าและละออง เย็นซ่านของน้ำตกแสนสวย นึกถึงคืนข้างแรมที่มี ดาวกระพริบแสงอยู่พราวพร่าง ราวกับทั้งท้องฟ้า ถูกโรยเอาไว้ด้วยกากเพชร หรือนึกถึงคืนวันที่พระจันทร์กระจ่างฟ้า ใน ฤดูหนาว หลับตาปล่อยใจให้ท่องเที่ยวไปราวกับว่า ตัวเองคือนกที่มีปีกอันแกร่งกล้า หรือว่าคือลมที่แสน จะอิสระเสรีในการท่องเที่ยวโบกโบยไปได้ทุกที่อย่าง ไม่มีอะไรจะกางกั้น แล้วจึงถอนหายใจอย่างแสนสบายสักครั้ง หายใจเข้าลึก ๆ สักที นึกถึงสิ่งละอันพันละน้อยที่ เป็นความดีที่ได้สะสมมา นึกปล่อยละความไม่ดีทั้ง หลายที่เผอิญไปเกี่ยวระเอามาอย่างไม่ตั้งใจให้หลุดร่อน ออกไปจากห้วงสำนึก และสร้างปราการแห่งความ ตั้งใจดีเอาไว้ใหม่ ให้แข็งแรงกว่าเก่า เพื่อความไม่ดี หรือตัวร้ายใด ๆ จะได้ไม่มีโอกาสกล้ำกรายเข้ามา ในชีวิต เพราะทุกสิ่งทุกอย่างย่อมขึ้นอยู่กับลมหาย ใจของเราด้วยไม่รู้เมื่อใดหายใจเข้าแล้วจะไม่หายใจออก หรือเมื่อใดที่ร่างกายของเราจะเกิดเหนื่อยล้าแสนสาหัส จนไม่ยอมที่จะหายใจอีกต่อไป จึงดูเหมือนว่า...จะ เป็นเรื่องจำเป็นเสียเหลือเกินที่ทุกวันจะต้องทำเช่นนี้... อย่างนี้ ย้อนใจกลับมาหาเสียงเพลง และธรรมชาติ สวย ๆ อีกครั้ง แล้วลองชลอเอาแสงเดือน ดวงเดือน หรือดาวดวงน้อย ๆ ให้ลงมาประทับกับใจ อย่าง น้อยก็เพื่อให้ใจของเรามีที่พักพิงในขณะที่กำลังจะ พักผ่อนนอนหลับ หรือไม่ก็ลองอัญเชิญพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่มีพระพุทธรูปให้เราเห็นจนคุ้นตาเข้ามาไว้ในใจ ให้ ประทับไว้กับกายตรงกลางตัวของเราทีเดียว เพื่ออาศัย พระบารมีของพระองค์ช่วยละลายสิ่งร้าย ๆ ในใจ ในกายของเราให้หมดสิ้น แล้วอยู่กับพระองค์ หรืออยู่กับเดือน หรือ ดาวดวงน้อยสักพัก พอให้ใจรู้สึกถึงความปลอดภัย และชุ่มชื้น จึงจะล้มตัวลงนอน หรือลุกขึ้นไปทำธุระ ก่อนนอนอีกครั้งอย่างมั่นใจในชีวิต และแน่ใจความ สุขที่เกิดจากความถูกต้องมากขึ้น ถ้ายังไม่เคยเลยกับวิธีการเหล่านี้ ก็น่าที่จะ ลองทำดู เพื่อความสุข และอารมณ์แปลกใหม่ที่ อาจไม่เคยได้รับมาเลยในตลอดช่วงชีวิต เป็นการ ยืนยันว่าความสุขนั้นเกิดได้ด้วยตน บางที ในค่ำคืนต่อ ๆ ไป จะได้ไม่ต้องไป เร่ร่อนฝากกาย ฝากใจไว้กับวัตถุอื่นรมย์นอกบ้านทั้ง ยังจะได้รู้ว่า รัตติกาลนั้นมีค่าเพียงไหน อ่านต่อฉบับหน้า ๑๐๔ ก ล ย า ณ ม ต ร