การทำงานรับจ้าง วารสารกัลยาณมิตร ปี 2534 ฉบับที่ 7 หน้า 68
หน้าที่ 68 / 112

สรุปเนื้อหา

“จะทำงานรับจ้างน่ะ พอทำอะไรได้บ้าง?" "ทำอะไรก็ได้ ตอนอยู่บ้านเคยทำสวน แต่ นอกจากทำสวนทำอย่างอื่นก็ได้” อโศกตอบ เวทมานกเศรษฐีให้เรียกหัวหน้าคนสวนมา เขาชื่อกาลิกเป็นคนอ้วนใหญ่ไว้หนวดเครายาว นัยน์ตาดุ คนสวนกลัวกันทุกคน "กาลิก!” ท่านเศรษฐีพูด “ครับผม” เขารับเสียงดัง "สองคนนี้ จะมาขอทำงานชั่วคราว แล้วจะ เดินทางไปนครอุชเชนี งานส่วนพอมีไหม?” “เมื่อสองสามวันนี้ มีคนสวนออกไปคน หนึ่งครับ ผมกำลังหาคนใหม่อยู่ แต่รับได้คนเดียว เพราะคนสวนออกไปคนเดียว” กาลิกตอบ เหลียว มองสองสหายนิดหนึ่ง เศรษฐีถาม “แล้วอีกคนหนึ่งจะให้เขาทำอะไร?” "ไม่มีครับผม ไม่มีอะไรให้ทำ” กาลิกตอบ "ขอทำสองคนไม่ได้หรือ?” ศีขรินถามหัว หน้าคนสวน “แล้วค่าจ้างล่ะ?” กาลิกหันมาทางชริน แล้วหันมามองท่านเศรษฐีเป็นเชิงขอความเห็น “เอาอย่างนี้ก็ได้” อ

หัวข้อประเด็น

- การทำงานรับจ้าง

ข้อความต้นฉบับในหน้า

แห่งผู้มีตระกูล และดูท่าทางเป็นผู้มีการศึกษาสูง คนอย่างนี้ถึงจะตกต่ำลงไปบ้างบางครั้งก็คงจะตั้งตัว ได้ไม่ช้านัก “ท่านทั้งสองเป็นพี่น้องกันหรือ?” เศรษฐีถาม “หามิได้ เราทั้งสองเป็นเพื่อนกัน” อโศกตอบ “จะทำงานรับจ้างน่ะ พอทำอะไรได้บ้าง?" "ทำอะไรก็ได้ ตอนอยู่บ้านเคยทำสวน แต่ นอกจากทำสวนทำอย่างอื่นก็ได้” อโศกตอบ เวทมานกเศรษฐีให้เรียกหัวหน้าคนสวนมา เขาชื่อกาลิกเป็นคนอ้วนใหญ่ไว้หนวดเครายาว นัยน์ตาดุ คนสวนกลัวกันทุกคน "กาลิก!” ท่านเศรษฐีพูด “ครับผม” เขารับเสียงดัง "สองคนนี้ จะมาขอทำงานชั่วคราว แล้วจะ เดินทางไปนครอุชเชนี งานส่วนพอมีไหม?” “เมื่อสองสามวันนี้ มีคนสวนออกไปคน หนึ่งครับ ผมกำลังหาคนใหม่อยู่ แต่รับได้คนเดียว เพราะคนสวนออกไปคนเดียว” กาลิกตอบ เหลียว มองสองสหายนิดหนึ่ง เศรษฐีถาม “แล้วอีกคนหนึ่งจะให้เขาทำอะไร?” "ไม่มีครับผม ไม่มีอะไรให้ทำ” กาลิกตอบ "ขอทำสองคนไม่ได้หรือ?” ศีขรินถามหัว หน้าคนสวน “แล้วค่าจ้างล่ะ?” กาลิกหันมาทางชริน แล้วหันมามองท่านเศรษฐีเป็นเชิงขอความเห็น “เอาอย่างนี้ก็ได้” อโศกเสนอความเห็น "คือ เราทำงานให้สองคน จะได้งานเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว แต่ ขอรับค่าจ้างเพียงคนเดียว อีกคนหนึ่งทำให้เปล่า ๆ “ใครจะเป็นคนทำให้เปล่า ๆ?” เศรษฐีถาม "ข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าจะทำให้เปล่า ส่วน ค่าจ้างให้เป็นของเพื่อนข้าพเจ้าก็แล้วกัน” อโศกตอบ ยืนยัน "จะไม่เอาเปรียบท่านเกินไปหรือ?” เศรษฐีปรารภ "ไม่เป็นไรครับ สมยอม การสมยอมไม่ถือ ว่าเอาเปรียบ” อโศกตอบ เสนอ "ข้าพเจ้าเป็นคนทำให้เปล่าดีกว่า” ศีขริน "สองคนนี้รักกันดีจริง” เศรษฐีพูด ยิ้มน้อย ๆ "มีแต่คนเขาเกี่ยงเอาค่าจ้างมาก ๆ นี่เกี่ยงกันไม่เอา ค่าจ้าง กาลิกนึกให้ดี พอมีงานอะไรไหม?” "ไม่มีครับผม นึกไม่ออก” "งานเลี้ยงนกยูงล่ะ?” เศรษฐีถาม "อ้อ เห็นพอมีทางครับผม” กาลิกพูด ได้ยินคนเลี้ยงนกยูงบ่นอยู่ว่า นกยูงมีมากตัวด้วยกัน เลี้ยงคนเดียวไม่ค่อยไหวดูแลไม่ทั่วถึง ถ้าให้ไปเลี้ยง นกยูงเสียสักคนก็คงจะดี” เป็นอันว่าเศรษฐีรับไว้ทั้งสองคน คนหนึ่ง ทำสวนอีกคนหนึ่งช่วยเลี้ยงนกยูง ส่วนใครจะทํา อะไรให้ไปปรึกษากันเอง กาลักพาสองสหายไปพัก ที่เรือนพักคนทำสวนซึ่งอยู่บริเวณเดียวกันกับเรือนพัก ของคนเลี้ยงนกยูง เป็นสวนที่ใหญ่โตมาก บริเวณ กว้างขวาง มีหมู่ไม้นานาพันธุ์ ทั้งไม้ดอกไม้ผล เสียงนกต่าง ๆ ร้องอยู่ตลอดเวลา เมื่ออยู่กันตามลำพัง ศีขรินจึงเอ่ยขึ้นว่า “ทรงนึกสนุกอะไรขึ้นมาจึงมาสมัครทำงาน รับจ้าง เดี๋ยวเขาเกิดจับได้ขึ้นมาก็สนุกกันละ “คงอยู่ไม่กี่วันดอก” อโศกตอบ "อยากอยู่ ดูลูกสาวเศรษฐีอย่างใกล้ชิด เราเชื่อว่าเขาดีจริง แต่การได้อยู่ใกล้แม้เพียงบริเวณเดียวกันก็เป็นความสุข อย่างหนึ่งมิใช่หรือ?” "ไม่ทรงเกรงเสด็จฟอกริ้วหรือ?” ศีขรินเย้า อโศกยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบอะไร กลับถามศีขรินว่า ๖๖ ก ล ย า ณ ม ต ร
แสดงความคิดเห็นเป็นคนแรก
Login เพื่อแสดงความคิดเห็น

หนังสือที่เกี่ยวข้อง

Load More