การเตรียมอาหารสำหรับตักบาตร : หน้า 85/112

ทำเช่นเดียวกันนี้กับใบตองที่เจียน จัดเตรียมไว้เป็น คู่ ๆ วางสลับกัน เพื่อง่ายในการหยิบใช้ ส่วนไม้กลัดนั้น สมัยโบราณ ทุกบ้านจะ ให้เด็ก ๆ ผู้หญิงเจียน เหล่าเก็บไว้ทีละมาก ๆ เรียกว่าไม่ขาดบ้านกันทีเดียว เพราะถือว่าการฝึก แล้วมาเจียน ให้เจียน เหลา ไม้กลัดนั้น เป็นงานที่เด็กหญิงทุกคน ต้องฝึก เพื่อสร้างความละเมียดละไม ละเอียดถี่ถ้วน และทำให้เป็นคนรู้จักอดกลั้น และใจเย็น ซึ่งสมัยนี้ ทำได้ก็เพียงแต่ไปซื้อมาจากตลาด มาเหลาเล็มกันอีกชั้นเพราะไม้กลัดที่ขายอยู่ตามตลาด นั้นหยาบ ใหญ่ เรียกว่าใช้การเกือบไม่ได้เอาเลย และถ้าเป็นไปได้ ควรจะหลีกเลี่ยงการใช้เครื่องเย็บ กระดาษ (Staple) กับงานใบตอง เพราะนอกจากจะ เป็นอันตรายทำให้พระท่านอาจจะกลืนกินเอาลวด แหลม ๆ เข้าไปให้เป็นบาปด้วย แล้วยังไม่ถือเป็น การฝึกตนอีกด้วย (คนเก่าคนแก่จะตำหนิเป็นอย่าง มาก) คนโบราณจะดูคุณสมบัติของผู้หญิงกันตรง กับการเขียนไม้กลัด งานใบตอง งานดอกไม้ แหละเพราะเป็นเครื่องสะท้อนให้เห็นถึงใจ และอารมณ์ ของเจ้าของงานได้ง่ายที่สุด และชัดที่สุดเสียด้วย ส่วนอาหารที่เตรียมนั้น บางประเภทก็ สามารถทำค้างคืนไว้ก่อนได้ รุ่งขึ้นเพียงแต่อุ่นก็ใช้ได้ แต่บางประเภทต้องทำกันสด 1 อย่างนี้เครื่องปรุง ทั้งหลายจะเตรียมกันเอาไว้ตั้งแต่ตอนค่ำให้ครบ เพื่อ ตอนเช้าจะได้ไม่สับสน หรือหลงลืม ทั้งหวานและ คาว และแม้กระทั่งดอกไม้ บางบ้านชอบที่จะมี ดอกไม้ถวายพระตอนเช้าพร้อมอาหาร ซึ่งสามารถ เตรียมไว้ก่อนได้ เช่นร้อยพวงมาลัย หรือพับดอกบัว ของทุกอย่างที่เตรียมจะต้องจัดวางไว้ใกล้มือ เห็นชัด สะดวก เพราะเช้า นั้นมีเวลาที่จำกัด อาจทำให้ พลาด หรือลืมได้ 1 และอาหารที่จะตักบาตรนั้น น่าจะเป็น อาหารที่ไม่เป็นภาระแก่พระ โดยเฉพาะถ้าใช้ใบตอง เป็นภาชนะ อาหารไม่นิยมที่จะให้เป็นน้ำมาก นามาก เพราะ ลำบากในการนำไป หรืออาจทำให้หกในบาตรของ พระท่านได้ คนสมัยก่อน ยุคคุณพ่อ คุณแม่ คุณตา คุณยาย ถ้าหากต้องการจะถวายอาหารให้เต็มที่ จริง ๆ ทั้งคาวหวานให้สมใจศรัทธาละก็ จะนิยม ไปถวาย ไปเตรียมกันสด ๆ เลยที่วัด เพราะสะดวก กว่าทั้งพระ และฆราวาส 1 7 ดังนั้น นี่ก็ใกล้ฤดูฝน ได้กาละแห่งการ ใส่บาตรให้แก่กุลบุตรผู้เข้าไปฝึกตนเป็นพระภิกษุ หรือ สามเณรแล้ว คุณแม่ หรือผู้ใหญ่ที่เป็นผู้หญิงใน บ้านน่าจะตระเตรียมเรื่องของการตักบาตรไว้ให้พร้อม เพราะไหน ๆ ก็ส่งผู้ชายเข้าไปบวชเรียนแล้ว ช่วง เวลาเดียวกันนี้ น่าจะใช้เป็นเวลาของการอบรมบ่ม นิสัย ฝึกฝีมือให้กับลูกหลานที่เป็นผู้หญิงไปด้วยใน ขณะเดียวกันจะเท่ากับได้ผลประโยชน์ถึงสองต่อที่เดียว ส่วนเรื่องของการเตรียมของตักบาตรนั้น ท่าน ผู้อ่านถ้าได้ไปลองทำดูแล้ว จะเห็นว่ามีอะไรต่ออะไร อีกมากมาย นอกเหนือออกไปจากในข้อเขียนนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่สามารถจะหาประสบการณ์ได้ด้วยตน เพราะถึงอย่างไรก็ไม่สามารถเขียนให้หมดได้ในเนื้อที่ เพียงเท่านี้ เพราะตัวผู้เขียนเอง ใช้เวลาอยู่กับการเตรียม ของตักบาตรมาตั้งแต่เริ่มโต อายุประมาณ 4 ถึง ๔ ปี จนกระทั่งถึงวาระที่คุณแม่จากไป ได้อะไรต่อ อะไรมามากมาย แต่ไม่มีสิ่งใดจะมีค่าเท่ากับความ รู้สึกอบอุ่นในความรัก และโอกาสที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับ คุณแม่ในทุก ๆ เช้าของทุก ๆ วัน ซึ่งเป็นอันหนึ่ง ที่ทำให้คำสอนของคุณแม่วนเวียนอยู่เสมอ ทำให้ไม่ อาจพาตนเข้าไปคลุกคลีกับสิ่งที่จะนำไปสู่ประตูของ บาปได้เลย แม้ว่าทุกวันนี้ จะไม่มีคุณแม่อยู่ใกล้ ๆ แล้วก็ตาม กั ล ย า ณ ม ต ร CO