การสนทนาและความคิด : หน้า 100/112

๙๘ (ต่อจากฉบับที่แล้ว) *ค ทั้งคน” นแก่อยู่บ้านคนเดียวน่าสงสารนะ พร้อม” ฉันพูดกับพร้อมศรีระหว่าง นั่งรถเมล์กลับบ้านด้วยกัน "อยู่คนเดียวที่ไหน มีเด็กรับใช้เป็นเพื่อน ที่ไหน มีเด็กรับใช้เป็นเพื่อน "โธ่ กับเด็กรับใช้จะคุยได้สักกี่เรื่อง ฉันอยู่ ที่บ้านได้ฟังคุณพ่อคุณแม่คุยกันบ้าง บางทีน้องเล็ก กับน้องรองก็มีเรื่องแปลก ๆ จากโรงเรียนมาเล่าให้ ฟัง สมัยอยู่อุดรฉันชอบ ฟังคุณยายคุยกับน้าสาย และน้าเมธ น้าสายเล่า นิทานเก่งด้วย ตอนเด็ก ๆ นะฉันได้ฟังนิทานทุกวัน "โตขึ้นก็เลยเลิก ฟังใช่ไหม” “ใครว่า ฉันก็ยัง | | ชอบเหมือนเดิมนะแหละ เพียงแต่ว่าน้าสายไม่ค่อย ว่างเหมือนเมื่อก่อน ฉัน เองก็มีการบ้านมาทำ เยอะแยะ และต้องช่วย ทำงานบ้านด้วย วันไหนน้าสายว่างก็อาจจะโชคดี ได้ฟังเรื่องสนุก ๆ” "ฉันดูว่าเธอเป็นคนช่างคิด ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ที่แท้นิสัยของเธอก็เหมือนเด็ก ๆ ชอบฟังนิทาน แปลก ฉันว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ ฉันไม่เคยชอบฟังนิทานเลย หนังสือการ์ตูนฉันก็ไม่ชอบอ่าน ท่าทางของพร้อมศรีทำให้ฉันหัวเราะ และ เกิดความคิดบางอย่าง "พร้อมรู้ไหม มีวิญญาณอาศัยอยู่บนดวง จันทร์ รูปร่างของพวกเขาโปร่งใส เบาละเอียด กั ล ย า ณ ม ต ร เมื่อไหร่ที่เขารู้สึกอึดอัดไม่สบาย เนื้อตัวของเขาจะ หนาหนักเทอะทะและขุ่นมัวมืดทึบ วิธีชำระความ สกปรกของพวกเขาก็คือการอาบแดด มนุษย์โลก พระจันทร์ต้องการแสงแดดเหมือนกับมนุษย์โลก แต่วิธีใช้ต่างกัน” การแสงแดดเหรี "แล้วยังไงอีก” พร้อมศรีรีบซัก "แปลกจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่พวกเขาอยู่กันเต็ม แต่ ยานอวกาศจากโลกเราที่ไปลงบนดวงจันทร์ กลับไม่ พบเห็นใครเลย แม้สิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ก็ไม่มี เขาได้ มาเฉพาะก้อนหินตะปุ่ม ตะป่าเพื่อเอามาวิจัยดู เท่านั้น” "นั่นสิทำยังไงล่ะ กรอมถึงจะติดต่อกับคน พวกนี้ได้” ท่าทางของ พร้อมศรีแสดงให้เห็นชัด ว่ากำลังสนใจเต็มที่ ของอย่างนี้เป็นเรื่อง ก ละเอียด เครื่องมือวิทยา ศาสตร์ใช้ไม่ได้หรอก” ฉันหยุดเล่า ในใจแอบหัวเราะ "กรอมเล่าต่อหน่อย อยากรู้จริง ๆ นะ” "ไม่เล่าแล้ว ไม่อยากให้เธอกลายเป็น คนติดนิทานเป็นเด็ก ๆ เหมือนฉัน แนะ จะถึงป้าย แล้วด้วย พรุ่งนี้เจอกันนะจ๊ะ" พร้อมศรีค้อนหน้าคว่ำ ไม่พูดด้วยสักคำ ฉันเล่าเรื่องไปเยี่ยมคุณป้าน้อมให้คุณพ่อ คุณแม่ฟัง และขออนุญาตเพื่อคราวหน้าอาจจะพา น้องรองและน้องเล็กไปด้วย "ให้พี่กรอมไปรับน้องภูไปว่ายน้ำด้วยได้ไหม