อดีตชาติของพระเทวทัต : หน้า 98/112

พระราชาทรงสงสัยจึงตรัสถามถึงสาเหตุ เขาพูดบ่ายเบี่ยงว่า "วันนี้ ข้าพระพุทธเจ้ายังเสกผลมะม่วงไม่ได้ เพราะฤกษ์ยามยังไม่ให้พะยะค่ะ” พระราชารู้สึกแปลกพระทัย เพราะเขาไม่ เคยพูดถึงฤกษ์ยามมาก่อนเลย ชะรอยคงจะมี อะไรผิดปกติเป็นแน่ จึงตรัสถามอีก "เจ้าพูดถึงฤกษ์ยามทำไม ในเมื่อก่อนนั้น เจ้าก็เสกมะม่วงได้โดยไม่ต้องรอฤกษ์ยาม จงบอกมา ซิว่า เกิดอะไรขึ้นในวันนี้ เขาจึงกราบทูลความจริงให้ทรงทราบ พระราชากริ้วมากตรัสว่า "เจ้ามันไม่รู้คุณของครูบาอาจารย์ เจ้าไม่เคย ได้ยินหรือที่ว่า คนที่ต้องการน้ำหวาน ถ้าได้น้ำหวาน จากต้นไม้ใด ต้นไม้นั้นก็เป็นต้นไม้สูงสุดของคนๆ นั้น ไม่ว่าไม้นั้นจะเป็นละหุ่ง สะเดา หรือทองหลาง ก็ตาม คนได้รับความรู้จากใคร ไม่ว่าอาจารย์ ๙๖ ก ล ย า ณ ม ต ร ของเขาจะเป็นถึงกษัตริย์ เป็นคนธรรมดา หรือ เป็นคนชั้นต่ำ คนเขาเยาะก็ตาม คนผู้นั้นก็เป็น คนสูงสุดของเขานั้น พระราชามีรับสั่งให้เฆี่ยนตี และขับไล่ เขาออกจากเมืองไป - เขาร้องไห้เสียใจ คิดถึงความผิดของตัว และจึงกลับไปหาอาจารย์เพื่อขอโทษ และขอเรียน มนต์อีกครั้ง แต่เขากลับถูกอาจารย์ตำหนิ และ ขับไล่ออกไป และสิ้นชีวิตในป่าในที่สุด เรื่องนี้ เป็นอดีตชาติของพระเทวทัต ซึ่ง เกิดเป็นศิษย์ผู้ไม่รู้คุณครูบาอาจารย์ พระราชา ได้มาเกิดเป็นพระอานนท์ อาจารย์ คือ พระพุทธองค์เอง (จากอรรถกถาอัมพชาดก) น้าอี๊ด