การสูญเสียและความเศร้า : หน้า 102/112

"คุณปู่ ย่าอยากไปอยู่กับคุณปู่ น้ำเสียงช่างเศร้า สร้อย ฉันวางมือลงบน แขนข้างหนึ่งของท่าน ลูบแผ่วเบา อยากให้ท่านรับ เสียงฝีเท้าเดินใกล้เข้ามา เงยหน้าขึ้น เหมือน กำลังจะจมน้ำแล้วคว้าชูชีพได้ กำลังใจมาเป็นกอง "คุณย่าเป็นยังไงบ้างลูก” คุณแม่ถาม เล่าอาการทุกอย่างให้ท่านฟัง ตลอดเวลา รู้ว่าเข้าใจ... คุณพ่อนั่งเงียบ สีหน้าวิตก มีรอยยิ้มนิดหนึ่ง ที่ริมฝีปาก แล้วท่านก็ หลับตาลง แน่ใจว่าคุณย่าหลับ ทุกอย่างเป็นปกติ ฉันจึงล้มตัวลงนอน หลับเดี๋ยวเดียว ก็ได้ยินเสียง รีบลุกขึ้นนั่ง ตั้งสติ ทบทวนความ ทรงจำ นึกได้รีบลุกขึ้น ไปดูคุณย่า ท่านยังอยู่ในท่า เดิม กำลังหลับ เดินกลับ จะนอนต่อแล้วฉุกใจ เอ... เมื่อสักครู่ได้ยินเสียงอะไร เตียงขยับพอดี มีเสียงขลุกขลักในลำคอ ของคุณย่า "คุณย่าคะ คุณย่า” เงียบ! ในที่สุดจึงตัดสินใจออกไปเรียกนางพยาบาล ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียว คุณย่าก็ถูกย้ายเข้าห้องฉุกเฉิน โทรศัพท์ไปบอกคุณแม่แล้วจึงมานั่งรออยู่ หน้าห้อง ใจสับสนไปหมด ๑๐๐ ก ล ย า ณ ม ต ร เกือบตี ๕ เวลา ที่เราเฝ้ารอก็สิ้นสุดลง คุณหมอเดินออก มาด้วยท่าทางอ่อนแรง “เราพยายามเต็มที่แล้วครับ หัวใจท่านล้ม เหลว เสียใจด้วย จริง ๆ” พูดไม่ยาว ค่าพูด แสนสุภาพ แต่ความหมาย สะเทือนใจคนฟังยิ่งนัก... ขณะที่คุณพ่อกับ คุณอาวิทยา ช่วยกัน โปรยกระดูกของคุณย่าลง สู่ทะเลนั้น ฉันเกาะขอบ เรือไว้ ตามองดูชิ้นส่วน สุดท้ายของคุณย่าที่ค่อยๆ จมลงไป ไหมคะคุณย่า..... อ่านต่อฉบับหน้า พบคุณปู่แล้วใช่