การสื่อสารในครอบครัว : หน้า 62/202

เกด : คือในฐานะที่เป็นลูก อยากจะบอกคุณพ่อคุณแม่ ครอบครัวอื่นๆ ที่กำลังอ่านคอลัมน์นี้เลยค่ะว่า ลูกแม้จะทำ ผิดอะไรมาแค่ไหนก็ตาม.. คือสภาพเขาตอนนั้นเขาเจอ ปัญหาหนัก และไม่มีที่พึ่งแล้ว และไม่รู้ว่าจะหาทางออก ทางไหน เวลาเขามาเล่าให้คุณพ่อคุณแม่ฟังไม่อยากให้ คุณพ่อคุณแม่ด่าลูกหรือซ้ำเติมหรือดุเขาใดๆ เลยเพราะ ถ้าท่าอย่างนี้ตอนหลังลูกจะรู้สึกไม่ไว้ใจ มีอะไรก็จะไม่เล่า ให้ฟัง แม้เราจะเป็นพ่อแม่เขาก็ตาม แล้วถ้าเขาไปหา ทางออกที่ผิดๆ ทางอื่นซึ่งอาจจะปรึกษาเพื่อน ซึ่งตอน นั้นจะเป็นเหตุให้เขาเสียคน อย่างพ่อกับแม่เกดนี่ เกดรัก และยอมรับท่านตรงนี้มากเลยค่ะ ทำให้เกิดรู้สึกมาตลอด เลยว่า พ่อกับแม่เป็นคนที่ไว้ใจได้มากที่สุด มีอะไรเราก็ พูดกับเขาตรงๆ ได้ ไม่ซ้ำเดิม และก็เป็นกำลังใจช่วยแก้ ปัญหาให้เราได้ รผีโ ตอนที่เกดมาเรียนที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ต้องมาเช่า คอนโดฯ อยู่คนเดียว ทำยังไงให้ลูกดูแลตัวเองได้คะ ? คุณแม่ : เกดเป็นลูกผู้หญิง เราต้องห่วงเขาเป็นพิเศษ คือ จะมานอนกับลูกที่หอพักทุกวันเสาร์ ส่วนวันอาทิตย์คุณ พ่อก็จะมารับพากันไปวัดทุกอาทิตย์อยู่แล้ว เพราะถือว่า วันนั้นเป็นวันครอบครัว ส่วนพี่ชายที่อยู่เมืองนอกก็จะโทร คุยกับน้องบ่อยๆ หรือคุยกันทางอีเมลล์แทบไม่ขาดเลย คือข้อมูลเราจะถึงลูกตลอด คุยกับลูกบ่อยมาก จนเรารู้ว่า เขาทำอะไรเรียนอะไร เป็นยังไงบ้าง ซึ่งเราเองก็วางใจ ว่ามีธรรมะ มีหลักในการประคับประคองตัวเองให้ลูกที่ได้ รับจากการมาวัดอยู่แล้ว & หลังจากที่เข้าวัดแล้ว ครอบครัวเปลี่ยนแปลงอย่างเห็น ได้ชัดอย่างไรบ้างคะ ? คุณพ่อ : อย่างผมนี่แตกต่างมากเลย ผมเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ เลิกเที่ยวได้ ก็เพราะธรรมะนี่แหละ อย่างเมื่อก่อนนี้แม่บ้าน จะบอกเสมอเลยว่า เห็นเขาเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ด้วยการไป สาบาน ก็ไม่เห็นมีใครทำสำเร็จสักคน แต่พอมาวัดใช้ได้ผล เพราะเมื่อมาเห็นภาพดีๆ ก็มีกำลังใจที่จะเลิกสิ่งไม่ดี และ ตั้งใจท่าความดี เหมือนเป็นการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ ทุกวันนี้ ครอบครัวเราเองดีขึ้นมาก ทุกคนรักในการนั่งสมาธิ รัก ในการสวดมนต์ อย่างเมื่อก่อนเวลาทะเลาะกัน จะใช้ อารมณ์ค่อนข้างแรงแต่เดี๋ยวนี้ลดลงไปเยอะมาก หลังจาก ๖๒ กัลยาณมิตร มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ที่ทุกคนได้ฝึกสมาธิแล้วใจทุกคนเย็นขึ้น หรือถ้ามีเรื่อง อะไรจริงๆ ต่างคนก็ต่างจะไปนั่งสมาธิให้ใจใสๆ ก่อน ถึง แม้ว่าจะนั่งกันคนละมุมบ้านก็ยังดี (หัวเราะ) แต่ผลสุดท้าย เราก็มาคุย มาเคลียร์กันเหมือนที่คุณยายอาจารย์ท่าน สอนเรา โ มีอะไรอยากฝากไว้กับผู้อ่านคอลัมน์นี้ไหมคะ ? คุณพ่อ : ครอบครัวผมมีวันนี้ได้ก็เพราะจากการที่พากันมา วัดทั้งครอบครัว แม้ลูกจะเรียนไกล แต่ก็น่า ความภาค ภูมิใจมาให้กับพ่อแม่ไม่ทำให้เราหนักใจเลย จึงอยากจะให้ หลายครอบครัวมาวัดดูแล้วคุณจะพบ จะพบว่าจะมีสิ่งดีๆ เกิดขึ้นกับครอบครัวอย่างที่ไม่คาดคิด คุณแม่ : สังคมสมัยนี้ เป็นสังคมที่น่าเป็นห่วงเราต้องให้ลูก เรามีสิ่งอะไรมายึดเหนี่ยวหรือเป็นหลักให้เขาได้ เขาจึงจะ สามารถประคับประคองตัวเองได้การที่ครอบครัวเรา พา กันมาวัดปัญหาเรื่องลูกๆ นี่แทบจะไม่เกิดขึ้นเลย แอ๊ป : ผมอยากให้หลายครอบครัวพากันมาวัดนะครับ อย่าง วัดพระธรรมกายนี่ผมชอบตรงที่เขาทำให้เด็กวัยรุ่นติดวัด มาวัดได้ ความไม่ธรรมดาตรงนี้แหละ ทำให้ผมทิ้ง ครอบครัวเราก็ได้อะไรที่ดีๆ จากที่วัดพระธรรมกาย สั่งสอนครับ เกด : ครอบครัวเกดมีวันนี้ได้ ก็เพราะทุกคนในครอบครัว มีทิฏฐิเสมอกัน ศีลเสมอกัน ศรัทธาเสมอกัน ซึ่งถ้าทุก คนในบ้านมีสิ่งนี้เสมอกันความขัดแย้งของคนใน ครอบครัวก็แทบจะไม่มีความเข้าใจกันในครอบครัวก็ เกิดขึ้นได้และกลับเป็นครอบครัวที่อบอุ่นในที่สุด.... ความอบอุ่นไร้พรมแดนระหว่างคนในครอบครัว นี้ทำให้เกิดภาพที่ชัดเจนขึ้นมาเลยว่าการไม่กล้าส่งลูกไป เรียนในที่ไกลๆ เพราะกลัวลูกจะเสียคนนั้น กลับไม่เป็น ปัญหาอีกต่อไป เพราะครอบครัวนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า แม้จะห่างไกลแค่ไหน ลูกก็ไม่ออกนอกลู่นอกทางเพราะ เขามีหลักธรรมประจำใจและได้รับข้อมูลระหว่างคน ภายในครอบครัว ที่ทั่วถึงและต่อเนื่องตลอด แล้วครอบครัวคุณล่ะ ! พร้อมหรือยังที่จะ ต้อนรับความอบอุ่นที่มากกว่าเดิม มีลูกๆ อยู่ในโอวาท แม้เราจะอยู่ไกลกันก็ตาม...