การแข่งขันสร้างมหาทานบารมี : หน้า 162/202

ธรรมะจากพระบาลี มโนมัย การแข่งขันสร้างมหาทานบารมี 2/067 คือการแข่งขัน โดยจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม ยอมจะมีอยู่ทุกวัย ทุกที่ ทุกชนชั้น ไม่ว่าจะในเรื่องเงินทอง หรือในเรื่องการแสวงหาเกียรติยศชื่อเสียง ความเป็นจริง สิ่งที่เราวิ่งตามหาชนิดเลือดตาแทบกระเด็น สุดท้ายเมื่อ ต้องจากไป กลับกลายเป็นเพียงความเหนื่อยเปล่า การ แข่งขันอย่างนี้ เป็นเกมส์ที่ไม่มีกติกาหรือกรรมการ การตัดสินขึ้นอยู่กับกิเลสที่มากน้อยของแต่ละคน โดยมี โลกเป็นสนามประหัตประหาร แล้วก็ตัดสินชัยชนะด้วย ความพอใจ ซึ่งก็ไม่ได้เป็นชัยชนะที่จะมีบุคคลใด ครอบครองได้ตลอดอย่างแท้จริง นับว่าเป็นการแข่งขันที่ทำร้ายตนเอง สร้างความ ทุกข์ให้กับตนเองทั้งนั้นถึงแม้ทุกชีวิตจะมีสำนึกเหมือนกันว่า ที่ทำไปเพราะรักตนเอง ตรงกันข้ามมันคือโคกนาฏกรรม เงียบ โดยมีเจ้าทุกข์และผู้ร้ายเป็นคนคนเดียวกัน อย่างเช่น ๑๖๒ สัสย น เ มีนาคม พ.ค. ๒*ธ การฆ่าสัตว์เพื่อดำรงชีวิตไม่ว่าจะกินเองหรือขายก็ตาม ยิ่งฆ่ามากยิ่งทำ ร้ายตนเองมาก เป็นการสร้างความ สะดวกความสบายในชาตินี้เปรียบเพียงก้อนกรวดเท่านั้น แต่หลังจากละโลกไปแล้วย่อมจะได้รับความทุกข์ดังภูเขา หากการแข่งขันนั้น เป็นไปเพื่อการสร้างความดี ผลย่อมกลับเป็นตรงกันข้าม คือเป็นการสร้างหนทาง สวรรค์และพระนิพพานให้ตนเอง แต่ถึงกระนั้น ก็ใช่ว่าจะ เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่าย เพราะการทำ ความดีที่ยิ่งยวดอย่าง นี้เป็นวิสัยของบัณฑิตผู้เห็นภัยในวัฏสงสาร อย่างเช่นใน สมัยพุทธกาลมีมหาทานที่ยิ่งใหญ่อันเกิดขึ้นเพราะการ แข่งขันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น อสทิสทาน การแข่งขันสร้าง มหาทานบารมีระหว่างพระราชาผู้ยิ่งใหญ่กับชาวเมืองผู้ สามัคคีกันที่ได้ขับเคี่ยวกันถึง ๓ ครั้งถึงจะได้ผู้ชนะ เข้า ทำนองที่ไม้ซี่มีหลายอันเอามารวมกัน จะสามารถงัดไม้