ความผูกพันกับพระธาตุ : หน้า 121/202

เรียกเจดีย์ว่า “พระธาตุ”) ซึ่งเป็นเจดีย์คู่บ้านคู่เมืองเป็น ศูนย์รวมจิตใจ ความดีงาม ทุกคนรักและผูกพันกับเจดีย์ องค์นี้มาช้านาน บางคนยืนสลดน้ำตาคลอเบ้า พูดไม่ออก บางคนแช่งด่าด้วยความโ ามโกรธแค้น สายตาทุกคู่มองไปยัง ยอดพระเจดีย์ลีทองซึ่งก่อนหน้านี้เคยส่องประกาย เป็น ประดุจแสงทองของชีวิต ให้ระลึกถึงคำสอนของพระสัมมา สัมพุทธเจ้า เป็นประทีปล่องใจให้ทุกคนพบหนทางดำเนิน ชีวิตที่ผาสุข คุณของพระรัตนตรัยได้แผ่ขยายในแผ่นดินนี้ ให้เป็นดินแดนที่มีแต่ความสงบร่มเย็นตลอดมา บัดนี้ สมบตอันล้ำค่าได้ถูกพวกคนใจร้าย ลบหลู่ พระศาสนา ไม่กลัวบาปคิดว่าเวรกรรมไม่มีจริง มาขโมย เอาไป เลี้ยงผู้เฒ่าพร่ำบ่นด้วยความคับแค้นน้ำตาไหลริน อาบแก้มที่ผ่านความร้อนหนาวมาเกือบ ๑๐ ทศวรรษ “พระธาตุแห่งนี้ เป็นศูนย์รวมเป็นที่พึ่งของหมู่เฮา มาช้านาน บรรพบุรุษสร้างขึ้นมาด้วยแรงศรัทธาในคุณ ของพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ตัวข้าเองตั้งแต่เกิดมา ก็ได้อาศัยเห็น ได้กราบไหว้พระธาตุเจดีย์นี่แหละ ระลึกถึง คำสอนของพระพุทธองค์ นำมาปฏิบิตให้ชีวิตข้าอยู่เย็น เป้นสุขมาถึงอายุปูนนี้... ด วันนี้มาถูกมารดาสนาไม่มี ความเกรงกลัวต่อบาปแล้วยังมาทำลายอีก คอยดูนะเดี่ยว กรรมจะตามทันในชาตินี้แหละอีกไม่นานเกินรอ ข้าจะขอ มีชีวิตอยู่คอยดูว่า ไอ้หน้าไหนมันจะฉิบหาย" “เอาล่ะ ๆ ไหนๆ ตอนนี้พวกเราก็สูญเสียขวัญ และกำลังใจกันมามากแล้ว ผมว่าเรารีบเปลี่ยนวิกฤติเป็น โอกาส คิดเสียว่าเราจะได้สร้างบุญใหญ่กันอีกครั้ง เรา ช่วยกันสละทรัพย์กันคนละเล็กละน้อย ตามกำลังของ แต่ละคน รีบไปซื้อทองมาทำแผ่นทองอันใหม่ ไป ประดิษฐานแทนของเก่าดีกว่านะครับ" ผู้ใหญ่บ้านหนุ่ม ฐานะดี พึ่งจบการศึกษามาจาก กรุงเทพฯ เมื่อหกเดือนก่อน ถูกเลือกแทนผู้ใหญ่บ้านคน เก่าผู้เป็นพ่อที่หมดวาระไป รีบพูดให้กำลังใจและคิดหา ทางออกให้กับทุกคน “แต่ฉันว่าต่อให้เราหามาใหม่อีกสัก ๑๐๐ แผ่นก็ สู้ของเดิมไม่ได้เพราะในนั้นนะ มันมีชีวิตจิตใจอันดีงาม ของบรรพบุรุษท่านแฝงอยู่ทุกอณูเนื้อ มีค่ามหาศาลเทียบ กันไม่ได้หรอกผู้ใหญ่" “ใช่ ถึงจะเทียบของเก่าไม่ได้เลย แต่ผมว่าเราควร รับซ่อมขึ้นมาใหม่ ส่วนของเดิมถ้าทางราชการจับตัวคนร้าย ได้ เขาคืนของกลางให้ เราก็น่า ของเก่ามาติดดังเดิมแต่ ตอนนี้ใครจะทนได้ละ เห็นทีไรก็เศร้าใจทุกที" ชาวบ้านทุกคนต่างเห็นด้วย กับเหตุผลของผู้ใหญ่ จึงสละทรัพย์อย่างเต็มกำลัง เพื่อน่า ไปซื้อทองคำ มาดี แผ่นใหม่ พยายามทำ ให้เหมือนของเดิมที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ด้วยความแค้นใจ ต่างคนจึงต่างช่วยกันสาปแช่งพวก โจรสิ้นคิด ขโมยแม้แต่ของศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมือง “ไอ้พวกนี้ตายไปมันจะต้องตกนรกโลกันตร์ขุมที่ ใหญ่ที่สุด ลึกที่สุด" สามเดือนต่อมา งานฉลองแผ่นทองคำ ยอดพระ เจดีย์อันใหม่ก็ถูกจัดขึ้น ถึงจะไม่ใช่อันเดิมแต่เมื่อทุกคน มองเห็น ก็ทำให้เกิดความปีติเบิกบานในบุญกุศลขึ้นมาได้ แต่ในใจก็ยังมีความหวังว่าอาจจะได้ของเดิมคืนมา สาม เดือนผ่านไป ความคืบหน้าหาตัวคนร้ายของทางราชการ ยังไม่ปรากฏและดูเหมือนจะเลือนลางไปทุกทีๆ ยุทธพาครอบครัวย้ายออกไปจากหมู่บ้านห่างไกล จากอำเภอเดิมที่เคยอาศัยอยู่ เขาปลูกบ้านหลังใหม่ให้ ภรรยาเปิดร้านขายของชำ เล็กๆ น้อยๆ ชาวบ้านใน หมู่บ้านรู้จักยุทธในฐานะคนที่มีฐานะดี ชาวบ้านเรียกเขาว่า “พ่อเลี้ยง” พ่อเลี้ยงยุทธและลูกเมียมีทองหยองเส้นโต ๆ ใส่กันทุกคน แท้จริงภูมิหลังของยุทธ ก็คือเจ้าหัวขโมยที่ สมคบกับพวกเที่ยวดักวัวลูกควายของชาวบ้าน น่า ไปฆ่า ดย ณ หร มีนาคม พ.ก. 10๕x4 ๑๒