มรดกธรรม พระธรรมเทศนาพระมงคลเทพมุนี : หน้า 91/202

มรดกธรรม พระธรรมเทศนาพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ สุขที่สัตว์ปรารถนาจะพึงได้ แ^ฐ ณ บัดนี้ อาตมภาพจักได้แสดงธรรมิกถา แก้ ด้วย สุขที่สัตว์ปรารถนาจะพึงได้พึงแสวงหา ยิ่งใหญ่นัก ไม่มีใครปฏิเสธทุกทั่วหน้า สุขนี้สมเด็จพระบรมศาสดา ทรงรับสั่งด้วยพระองค์เองเพื่อจะให้สัตว์แสวงหาสุขยิ่งขึ้นไป ไม่ใช่สุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ละสุขเล็กน้อยเสีย ให้ยึดเอา ความสุขยิ่งๆ ขึ้นไป ไม่ใช่สุขเล็กๆ น้อยๆ ให้ละสุขเล็ก น้อยให้ยึดเอาความสุขยิ่งๆ ขึ้นไป นี่เพราะเราท่านทั้งหลาย ทั้งคฤหัสถ์บรรพชิต หญิงชายทุกทั่วหน้า เมื่อเกิดมาเป็น มนุษย์ทุกทั่วหน้าด้วยกัน แสวงหาสุขทุกหมู่เหล่า แม้สัตว์ เดียรัจฉานเล่า ก็ต้องแสวงหาสุขเหมือนกัน หลีกเลี่ยง จากทุกข์ แสวงหาสุขอยู่เนืองนิตย์อัตรา เพราะว่าสุขจะ จึงได้สมเจตนานั้น ผู้แสวงหาเป็นจึงจะได้ประสบสุขยิ่ง ใหญ่ไพศาล ถ้าแสวงหาไม่เป็นก็ได้รับสุขเล็กๆ น้อยๆ หา สมควรแก่อัตภาพที่เป็นมนุษย์ไม่ เหตุนี้ตามวาระพระ บาลีพระองค์ได้ทรงแสดงไว้ว่า มตตาสุขปริจจาคา ปสฺเส เจ วิปุล์ สุข แปล เนื้อความว่า ถ้าบุคคลพึงเห็นสุขอันไพบูลย์ เพราะละสุข อันน้อยเสีย หรือเพราะละสุขอันน้อยเสียหรือเพราะละสุข พอประมาณเลีย ผู้มีปัญญาเมื่อเห็นสุขอันไพบูลย์ ก็พึงละ สุขพอประมาณเลีย นี่เนื้อความของพระบาลีคลี่ความเป็น สยามภาษาได้เนื้อเท่านี้ สุข ต่อแต่นี้จะอรรถาธิบายขยายความเป็นลำดับไป สุขเล็กน้อย กับ สุขไพบูลย์นี้ เป็นใจความในพระคาถานี้ มีสุขตั้งแต่สุขเล็กๆ น้อยๆ ไปเป็นลำดับ จนกระทั่งถึงสุข ที่สุด สุขเล็กน้อย ก็สุขมนุษย์ที่อาศัยอยู่ในสมัยทุกวันนี้ เป้นสุขเล็กน้อย สุขเทวดาก็สบมากขึ้นไปเป็นชั้นๆ เป็นสุข ใหญ่ขึ้นไป เทวดา 5 ชั้นก็สุขขึ้นไปเป็นลำดับ สุขมนุษย์ สุขในจาตุมหาราช สุขในดาวดึงส์ ไม่ท่าสุขในจาตุมหาราช ไม่ท่าสุขในดาวดึงส์ ไม่ท่าสุขในขั้นยามา สมยาณมิตร มนาคม พ.ศ. เธ*37& ด