การเข้าถึงสุขที่สูงขึ้น : หน้า 96/202

คาหยาบ ละสุขในกายธรรมพระสกทาคาละเอียดเสีย เพราะเป็นสุขน้อยกว่าก็เช้าถึงกายธรรมพระอนาคาหยาบ สุขมากกว่า ละเอียดกว่า ใจของกายธรรมพระอนาคาหยาบหยุดก็เข้าถึง ดวงธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ดวงศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ก็เข้าถึงกายธรรมพระอนาคาละเอียด ละสุขในกายพระอนาคาหยาบเสีย เพราะสุขน้อยกว่า เข้าถึงกายพระอนาคาละเอียด สุขมากกว่า ใจของกายธรรมพระอนาคาละเอียดก็หยุดต่อไปอีก เข้าถึงดวงธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ดวงศีล ดวงสมาธิ ปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ก็เข้าถึงกายธรรมพระ อรหัตต์หยาบ ละสุขในกายพระอนาคาละเอียดเสีย ก็ เข้าถึงกายธรรมพระอรหัตต์หยาบ สุขมากกว่านี่เป็นเช่นนี้ เป็น นิรามิสสุข เป็นวิราคธาตุ วิราคธรรมทีเดียว ใจของกายธรรมพระอรหัตต์หยาบหยุดนิ่งกลาง ดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายพระอรหัต ถูกส่วนเข้า เข้าถึงดวงธรรมานุปัสสนาสติปัฏฐาน ดวงศีล ดวงสมาธิ ดวงปัญญา วิมุตติ วิมุตติญาณทัสสนะ ก็เข้าถึงกายธรรม พระอรหัต ละเอียด ละสุขในกายธรรมพระอรหัตต์หยาบ เสีย ก็เข้าถึงสุขในกายธรรมพระอรหัตต์ละเอียด ละสุขใน กายธรรมพระอรหัตต์ละเอียดเสีย ก็เช้าถึงกายธรรมพระ อรหัตต์ในพระอรหัตต์ที่ละเอียดๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ต่อๆ ไปอีก นับไม่ถ้วน นี่มันเป็นสุขอย่างนี้ เดินนิพพานนี้ ปล สุข" สุขถึงขนาดนี้ ถ้าว่าไม่ละสุขที่น้อยเสีย ก็ไม่ได้สุขใหญ่สม ความปรารถนา ถ้าเมื่อมาเจอกายมนุษย์แล้วมาสุขกับกายมนุษย์ ม่วงมอยู่แต่รูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส นั้นแหละ มันก็ได้ เท่านั้นจนแก่ตาย เอาดีไม่ได้เลย สุขแค่นั้นเอง นี่มันสุข น้อยอย่างนี้ เพียงนิดเดียวเพราะอะไร เพราะรู้ไม่เท่าทัน ตัวเอง ไม่ฉลาด รู้ไม่เท่าทันตัวเอง ไม่ได้ฟังธรรมของ พระพุทธเจ้า ไม่ได้กฝนใจในทางพระพุทธเจ้าพระอรหันต์ ไม่ได้ฟังธรรมของสัตบุรุษไม่ได้สกฝนใจในธรรมของสัตบุรุษ ความเห็นจึงพิรุธไปเช่นนั้น ถ้าหากว่าฉลาด รู้จักให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ถ้าแม้ว่ายังไม่ได้สูงขึ้นไปก็จะได้สุขในชั้นจาตุมหาราช ดาวดึงส์ ยามา ดุสิต นิมมานรดี ปรนิมมิตวสวัตตี เหล่านี้ มันก็เวียนอยู่ในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส นั้นแหละ ใน กามนั้นเอง มันยังเป็นกาม ไปทางโลกก็สุขนิดหน่อยเท่านี้ ไม่ได้อะไรหละ สุขอยู่ชั่วคราว มนุษย์นี่ก็สุขอยู่ชั่วคราว ประเดี๋ยวเดียว อายุร้อยปีเท่านั้นอย่างมาก หรือน้อยกว่านั้น ก็ประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ถ้าเราได้เห็นเทวดาก็สุขตามส่วน ขึ้นไป อายุก็ตามส่วนขึ้นไป จะนานหนักเช้า แต่ว่าถึง กระไรก็เถอะ ปรนิมมิตวสวัตตี สุขมากน้อยเท่าใดก็ช่าง สุขประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ไม่มากเท่าใด ไปถึงรูปพรหมก็ สุขเป็นกัลป์ๆ เหมือนกัน เป็นมหากัลป์ถึงอกนิฏฐาภพ ถึงเวหัปผลานั้นแน่ อสัญญีสัตตาโน่น ห้าร้อยมหากัลป์ ถึงห้าร้อยมหากัลป์ ก็สุขนิดเดียวอีกเหมือนกัน ไม่จริง หลอกๆ ไม่จริงหรอก สุขในชั้นเนวสัญญานาสัญญา อกนิ ฏฐาโน่น สุขสูงขึ้นไป สุขสูงขึ้นไปขนาดนั้น ขนาดพัน มหากัลนี้เท่านั้น ไม่เท่าไรนัก สุขยิ่งขึ้นไป นี่ไม่ใช่สุขใน ทางนิพพาน มีชั้นสุขสูงสุดอย่างนี้ ถ้าสุขในภพถึง ๘๔๐,๐๐๐ มหากัลป์ในโลก เพราะติดสุขในภพเหล่านี้แหละเรียกว่า ติดสุขน้อย ไม่ใช่สุขใหญ่ สุขใหญ่คือสุขอันไพบูลย์ ให้ละ สุขน้อยอันนั้น เมื่อไปถึงแล้วก็ไม่ติดสุขหนักขึ้นไป ไม่ ถอยเลย ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ สุขทวีขึ้นไปเหล่านี้เลย ไม่มี ถอยกลับ นี่ต้องนับว่าวิชชาวัดปากน้ำ วิชชาสมถวิปัสสนา เดินให้ถูกแนวนั้นทีเดียว เช้าถึงธรรมกายให้ได้ เข้าถึง ธรรมกายเป็นลำดับไป ยิ่งใหญ่ไพศาลนับประมาณไม่ได้ จะ ไปพบพระพุทธเจ้า พระนิพพาน พระอรหันต์ ก็รู้ตัวทีเดียว ว่า อ้อ!เราเกิดมาเป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา ได้รู้จัก ของจริง เห็นของจริงอย่างนี้ ไม่เสียทีที่พ่อแม่อาบน้ำ ป้อนข้าวมา อุ้มท้องมาไม่หนักเปล่า แม้บุคคลที่จะทูนไว้ ด้วยเศียรเกล้าก็ไม่เมื่อยเปล่า ไม่หนักเปล่า ได้ชื่อว่าเป็น คนมีปัญญา ประกอบคุณสมบเตียิ่งใหญ่ไพศาลใส่อาตมา ไม่เสียทีที่เกิดมาเป็นมนุษย์ พบพระพุทธ ของตนได้ ศาสนา.... อ้างอิงจาก : พระธรรมเทศนาของหลวงพ่อวัดปากน้ำ พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) กัณฑ์ที่ ๔๒ สุขที่สัตว์ปรารถนาจะพึงได้ ๑๘ กันยายน ๒๔๗๗ ๗๖ กัลยาณมิตร มนาคม พ.ศ. ^๕๔๔-๕