ความสำคัญของทาน ศีล ภาวนา : หน้า 94/202

มนุษยโลก ถ้าเป็นคนจนเสียแล้ว เราจะทำความดีให้เต็ม ส่วนเต็มที่ไม่ได้ เพราะว่าจะรักษาศีลก็รักษาไม่ได้ จะ เจริญภาวนาก็เจริญไม่ไหว เพราะเป็นคนจนเสียแล้ว ไม่ ได้รักษาศีล เจริญภาวนา เพราะห่วงการงาน ต้อง ประกอบกิจการงาน การงานเหนี่ยวรั้งไว้ ให้ไปทำการงาน จิตที่จะทำให้ยิ่งใหญ่ไพศาลในศีล ภาวนา ก็ท่า ไม่ได้ ถ้าว่ามีสมบัติสมบูรณ์แล้ว จะรักษาศีลก็รักษาได้ สมบูรณ์บริบูรณ์ จะเจริญภาวนาก็เจริญได้ ไม่มีห่วงหน้า ห่วงหลัง จะบริจาคทานก็ทำได้สมความเจตนาทีเดียว มี สมบัติสมควรที่จะบริจาคทานแล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เพราะ อาศัยผลทานนั่นแหละ เป็นข้อสำคัญของทานนะ ศีลก็ดี ภาวนาก็ดี ถ้าบริจาคทานแล้วมีผลลัพธ์ ทานมโย บุญคือ ความบริสุทธิ์สำเร็จด้วยทาน ฉกามาวจโร เป็นเหตุให้เกิด ในกามาวจรหกชั้น ทานเป็นเหตุให้เกิดในกามาวจร 5 ชั้น ได้รับความสุขยิ่งใหญ่ไพศาลขึ้นไปเป็นลำดับ เพราะทาน ส่งให้ สีลมโย บุญคือความบริสุทธิ์ แล้วสำเร็จด้วยศีล ศีล สำเร็จแล้วเป็นเหตุให้เกิดในชั้นอกนิฏฐา ภพพรหมชั้นที่ สิบหกโน้น ต้องวางหลักอย่างนี้ ภาวนามโย บุญคือความ นยาณมิตรมมาศปี พ.ศ ๒๕®๕ บริสุทธิ์สำเร็จด้วยการเจริญภาวนา อมตผโล เป็นผลที่จะ ได้บรรลุถึงชั้นนิพพาน สำเร็จภาวนาแล้วเป็นผล จะให้ มนุษย์ถึงชั้นนิพพาน ทานให้สำเร็จในสวรรค์หกชั้น ศีลให้ สําเร็จในพรหมสิบหกชั้น ภาวนาให้สำเร็จนิพพาน ให้ สำเร็จผลนิพพานทีเดียว นี่ต้องวางหลักไว้อย่างนี้ เมื่อได้ รู้หลักอย่างนี้เป็นข้อสำคัญ ทาน ศีล ภาวนา เหล่านี้ เป็น ข้อสำคัญนัก ให้ถึงสุขอันไพบูลย์ได้ สุขอันเป็นส่วนเต็มที่ได้ เพราะทาน ก็จะต้องส่งผลไปถึงแค่สวรรค์ เมื่อถึงแค่ สวรรค์แล้ว ศีลก็ต้องส่งผลให้ไปถึงแค่ชั้นอกนิฏฐา ภพรูป- พรหม ส่วนภาวนาก็ส่งผลให้ถึงนิพพาน เมื่อถึงนิพพานแล้ว ก็จะได้รับสุขอันวิเศษไพศาลทีเดียว นี่เป็นชั้นๆ ไปดังนี้ เมื่อรู้จักหลักอันนี้แล้วก็ค่อย ๆ เดินเป็นลำดับขึ้นไป ตั้งต้นแต่กายมนุษย์ นี่วัดปากน้ำทำกันอยู่แล้ว ท่า อยู่แล้ว ถึงนิพพานมากมายแล้ว ไม่ต้องเข้าใจเป็นอย่างอื่นไป ตั้งหน้าตั้งตาท่าทีเดียว เมื่อมาเป็นภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกาแล้ว ทําให้เรียบร้อยแล้ว เรียกว่า ใจ เราท่า ทีเดียว เรียกว่าเราทำ ทีเดียว ต้องทำใจให้หยุด เมื่อถึงเวลาให้ทาน เราก็ให้ทานตามกาลตามสมัย ให้ศีลบริสุทธิ์ไว้ แล้วก็